ข้าเป็นเพียงอดีตฮูหยิน

EP : 43 ทำไมปากมันบวมแบบนั้นล่ะ

“ท่านแม่ พวกนั้นตามหาท่านอาทำไมหรือขอรับ” เซียวจิ่งยู๋เอ่ยถามหลังจากที่ทั้งคู่เตรียมตัวนอน
“สงสัยเป็นเรื่องสำคัญ นี่ก็ดึกมากแล้วเจ้านอนเถอะ” เว่ยลู่เซียนบอกพลางดึงผ้าห่มคลุมตัวให้เซียวจิ่งยู๋ที่นอนมองนางตาแป๋ว
“กอดข้าด้วยสิขอรับ” เซียวจิ่งยู๋บอกพร้อมกับมองเว่ยลู่เซียนด้วยสายตารอคอยและคาดหวัง
เว่ยลู่เซียนที่เห็นแบบนั้นก็อดไม่ได้ที่จะทำตามคำขอของเซียวจิ่งยู๋ นางใช้แขนของตัวเองดึงเซียวจิ่งยู๋เขามากอดเบาๆ เพื่อไม่ให้เด็กน้อยรู้สึกอึดอัดกับการที่ถูกนางกอด
“คืนนี้ข้าต้องนอนฝันดีเป็นแน่ขอรับท่านแม่” เซียวจิ่งยู๋หลับตาพลางเอ่ยขึ้นพร้อมกับรอยยิ้ม ในที่สุดเข้าก็ได้นอนกับท่านแม่เสียที มีความสุขอะไรแบบนี้
“ข้าก็เหมือนกัน” เว่ยลู่เซียนบอกพลางหลับตาลงบ้าง วันนี้นางรู้สึกว่าชีวิตบางส่วนของนางที่มันหายไปได้กลับมาหานางแล้ว

ตู้ม!!
โครม!!
พระอาทิตย์ขึ้นมาได้ไม่ทันไร ก็มีเสียงการต่อสู้เกิดขึ้น ทำให้เว่ยลู่เซียนถอนหายใจอย่างอดไม่ได้
“อื้อ ท่านแม่~”
เซียวจิ่งยู๋ละเมอพร้อมกับพลิกตัวไปมาจนเกือบจะตกเตียงยังดีที่เว่ยลู่เซียนคว้าตัวเอาไว้ทัน ไม่อย่างนั้นคงตกเตียงไปแล้ว
“จิ่งยู๋ตื่นได้แล้ว” เว่ยลู่เซียนบอกพลางมองเซียวจิ่งยู๋ที่กำลังกอดแขนของนางแน่น
“ขออีกนิดนะขอรับท่านแม่” เซียวจิ่งยู๋บอกพลางถูไถไปมากับแขนของเว่ยลู่เซียน
“เจ้าไม่หิวหรือ” เว่ยลู่เซียนเอ่ยถามเนื่องจากได้ยินเสียงท้องร้องของเซียวจิ่งยู๋ อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบาๆ อย่างเอ็นดู
“ขอรับ แต่ข้าอยากนอนกอดท่านแม่นี่ขอรับ” เซียวจิ่งยู๋เอ่ยบอกซึ่งอันที่จริงแล้วเขายังไม่อยากลุกตอนนี้ต่างหาก ถึงแม้จะหิวขึ้นมาแล้วก็ตาม
“ข้ายังอยู่กับเจ้าอีกนานเพราะงั้นลุกขึ้นไปอาบน้ำกันเถอะ” เว่ยลู่เซียนบอกพลางอุ้มเซียวจิ่งยู๋ขึ้นมาแล้วพาเดินไปยังห้องน้ำ
“ท่านแม่ ทำไมปากท่านแม่มันบวมเจ่อแบบนั้นละขอรับ” เซียวจิ่งยู๋เอ่ยอย่างเมื่อสังเกตริมฝีปากของท่านแม่ของเขาดีๆ ซึ่งมันบวมเจ่ออย่างน่าแปลกใจ หรือว่าท่านแม่ของเขาแพ้อาหารที่ทานไปกัน
เว่ยลู่เซียนที่ถูกทักก็ขมวดคิ้วทันทีเมื่อเพิ่งรู้สึกตึงๆ ที่ริมฝีปากของตัวเอง
เป็นไปไม่ได้ที่นางจะแพ้อาหารและเป็นไปไม่ได้ว่าจะถูกสัตว์อะไรกัดริมฝีปากของนาง
“คงเจ็บมากสินะขอรับ” เซียวจิ่งยู๋พูดขึ้นพลางเอื้อมมือไปลูบเบาๆ เมื่อเห็นท่าทางของเว่ยลู่เซียนที่ทำหน้ามันเจ็บปวดกับมันมาก“เรารีบอาบน้ำกันเถอะ” เว่ยลู่เซียนบอกเมื่อหาคำตอบของที่มาของอาหารปวดตึงของริมฝีปากของตัวเองไมได้
“ขอรับ” เซียวจิ่งยู๋ตอบรับอย่างว่าง่าย พร้อมกับปล่อยให้ท่านแม่ของเขาอาบน้ำให้อย่างมีความสุข ตอนนี้ชีวิตของเขานั้นมันดีสุดๆ

“ตีกันแต่เช้าเลย รู้หรือไม่มันหนวกหูนะ” หลิ่วหมิงจื่อที่เดินลงมาจากบันไดก็บ่นทันทีอย่างอดไม่ได้
“หรือว่าเจ้าอยากจะมีเรื่องแทนละ” ชายชราที่เดินลงมาตามหลังก็เอ่ยถามทันที
“ไม่ล่ะขอรับ” หลิ่วหมิงจื่อตอบพลางเดินลงไปยังโต๊ะมีเว่ยลู่เซียนกับเซียวจิ่งยู๋นั่งรออยู่ก่อนหน้าพวกเขาโดยมีอาหารเต็มโต๊ะไปหมด
“ท่านตาทวด ท่านอา ข้าสั่งอาหารให้แล้วขอรับ” เซียวจิ่งยู๋เอ่ยบอกเมื่อเห็นทั้งสองเดินลงมา
“ขอบใจตัวเล็ก เอ๊ะ ว่าแต่ท่านหมอ ทำไมปากท่านมันเป็นเช่นนั้นละขอรับ” หลิ่วหมิงจื่อบอกกลับยิ้มๆ ก่อนจะหันไปมองเว่ยลู่เซียนที่มีริมฝีปากบวมเจ่อแปลกๆ ก็เลยถามขึ้น
“ถูกอะไรกัดมาหรือ” ชายชราเอ่ยถามพร้อมกับนั่งข้างๆ เว่ยลู่เซียนไปด้วย
“ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน” เว่ยลู่เซียนตอบเพราะนางไม่รู้จริงๆ ว่ามันเกิดจากสาเหตุอะไร ทำไมนางถึงรักษามันไม่ได้ ตั้งแต่เป็นหมอมาไม่เคยเจอเรื่องเช่นนี้มาก่อนเลยจริงๆ
“น่าแปลก เหมือนข้าเคยเจอคนที่เป็นเหมือนท่านหมอจากที่ไหนมาก่อน” หลิ่วหมิงจื่อพูดขึ้นพลางจ้องมองริมฝีปากแดงระเรื่อของเว่ยลู่เซียนไม่หยุด จนชายชราต้องพูดขัดขึ้นมาเสียก่อน
“ทานเถอะ เราต้องรีบกลับแล้ว”
“จริงด้วย” หลิ่วหมิงจื่อพูดขึ้นพลางคิดว่าถ้าไปยังเมืองนภาแล้ว คงไม่เจอกับคนพวกนั้นหรอกมั้ง
เขาอุตสาห์หนีมาไกลแบบนี้ คงตามหาเขาไม่เจอง่ายๆ หรอก

“ข้าทำอะไรลงไปเนี่ย” เซียวป้อจ้านพูดขึ้นอย่างหงุดหงิด
ไม่เข้าใจกับตัวเองว่าทำไมต้องไปหานางด้วย รู้ทั้งรู้ว่านางไม่รู้สึกอะไรกับตัวเอง
แต่เขาก็ยังรู้สึกแบบนั้นนางอยู่ดีไม่ว่าจะตอนนั้นหรือตอนนี้
“ท่านราชา ท่านไม่ไปดูเผ่าพยัคฆ์หน่อยหรือขอรับ ข้าได้ยินมาว่าทางเผ่าพยัคฆ์กำลังมีปัญหาด้วยยิ่งตอนนี้หัวหน้าพยัคฆ์สายฟ้าก็หายตัวไปอีกด้วยทำให้เผ่าพยัคฆ์พากันวุ่นวายตามหาพยัคฆ์สายฟ้าเต็มไปหมด” ชายหนุ่มผมสีแดงนัยน์ตาสีฟ้าอ่อนมองผู้นำของตัวเองที่กำลังทำใบหน้าหงุดหงิดไม่พอใจเรื่องอะไรสักอย่าง
หรือว่าจะเป็นเพราะคุณชายน้อยหนีไปก็เลยหงุดหงิด อืม น่าจะเป็นอย่างนั้น
“แค่เรื่องในเผ่ายังจัดการไม่ได้ เจ้าเป็นมือขวาของข้าได้อย่างไรกัน” เซียวป้อจ้านเอ่ยขึ้นอย่างหงุดหงิด
แค่เรื่องของนางเขาก็ปวดหัวจะแย่อยู่แล้ว ยังเอาเรื่องของเผ่าพยัคฆ์มาให้เขาต้องปวดหัวอีกหรือ
“เพราะท่านราชาบังคับข้าให้มาทำขอรับ” ชายหนุ่มเอ่ยบอกหน้าตายทำให้อีกคนที่ยิ่งอารมณ์ไม่ดีอยู่ยิ่งอารมณ์เสียเข้าไปใหญ่เมื่อได้ยินคำตอบ
“งั้นก็ดี งั้นเจ้าก็ไปทำเรื่องนั้นแทนข้าซะ” สั่งจบก็เดินออกไปพร้อมกับสะบัดชายเสื้อไปด้วยความหงุดหงิด
“ทำไมข้าถึงอยากจูบนางอีกครั้งกันนะ” เซียวป้อจ้านพึมพำพลางหายตัวไปทันที

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

EP : 43 ทำไมปากมันบวมแบบนั้นล่ะ

คล้ายกับเรื่องข้าเป็นเพียงอดีตฮูหยิน ที่คุณอ่าน

ข้าเป็นเพียงอดีตฮูหยิน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

EP : 43 ทำไมปากมันบวมแบบนั้นล่ะ

คล้ายกับเรื่องข้าเป็นเพียงอดีตฮูหยิน ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้