(จบ) เจ้าก้อนแป้งตัวน้อยของพี่ชายทั้งห้า

บทที่ 40 กินจนใบหน้ากลมขึ้นไม่น้อยเลยนะ (รีไรต์)

ไม่ใช่แค่ขายได้เงินเท่านั้น!

คุณภาพดีแบบนี้ ถ้าโชคดีเจอคนที่ต้องการอย่างเร่งด่วนเหมือนคราวก่อน จะขายได้ราคาเท่าไหร่ แม่เฒ่าเว่ยคิดไม่กล้าคิดเลย!

แม่เฒ่าเว่ยรู้สึกตื่นเต้นเป็นที่สุด

ซิ่งซิ่งของนาง เป็นดาวนำโชคของบ้านจริง ๆ!

แม่เฒ่าเว่ยกอดหลานสาวตัวน้อยไว้แน่น "หลานรัก รอย่าขายได้เงินแล้ว จะซื้อของอร่อย ๆ ให้นะ!"

ซิ่งซิ่งเห็นแม่เฒ่าเว่ยดีใจขนาดนี้ นางก็ดีใจมากเช่นกัน

แม่เฒ่าเว่ยนึกอะไรขึ้นได้ หันไปกำชับหลานชายตัวแสบว่า "คราวนี้ย่าจะตากหญ้านี้ไว้ที่หน้าต่าง หลานห้ามโยนทิ้งอีกนะ"

แม้อวี้หย่งจวี๋จะไม่รู้เรื่องอะไรมากนัก แต่ก็รู้ว่าหญ้าที่เขาโยนทิ้งครั้งก่อนนั้นมีค่ามากแค่ไหน ใบหน้าเล็ก ๆ ของเขาแดงก่ำ เกาหัวแกรก ๆ พูดอึกอักไม่เป็นภาษา

แม้หลี่ชุนฮวาแม้จะไม่รู้ว่าสมุนไพรจัวซินหน้าตาเป็นอย่างไร แต่ก็รู้ว่ามันมีค่า นางยิ้มจนแก้มปริแล้วพูดด้วยความดีใจว่า "วันนี้น้องสะใภ้รองกลับบ้านเกิด แม่ให้เงินหล่อน หล่อนยังเกรงใจไม่อยากรับ สุดท้ายแม่ก็ยัดเงินห้าสิบอีแปะใส่มือหล่อน ข้ายังคิดว่าอีกไม่กี่วันถึงคราวข้ากลับบ้านเกิดบ้าง ที่บ้านก็ไม่มีเงินแล้ว ถ้าแม่จะให้เงินข้า ข้าควรรับหรือไม่รับดี... ตอนนี้ข้าสบายใจแล้ว!"

แม่เฒ่าเว่ย "..." 

นอกจากจะรู้สึกพูดไม่ออกแล้ว นางก็ไม่ได้คิดอะไร 

สะใภ้ใหญ่มักจะเป็นคนซื่อแบบนี้เสมอ นางชินแล้ว 

ซูโหรวเอ๋อร์ยืนอยู่ที่หน้าประตูห้อง พอได้ยินแบบนั้น สีหน้าก็เปลี่ยนไปมา สารพัดความรู้สึก

นางเม้มริมฝีปากครู่หนึ่ง ไม่พูดอะไร เท้าที่ก้าวออกมาครึ่งหนึ่งก็หดกลับเข้าไปในห้อง 

สองวันนี้ อากาศดี แดดแรง แสงแดดดี สมุนไพรจัวซินที่ซิ่งซิ่งเก็บมา ตากแดดสองวันก็เกือบแห้งแล้ว 

บังเอิญวันที่สามเป็นวันตลาดนัดในเมือง แม่เฒ่าเว่ยจึงวางแผนที่จะพาซิ่งซิ่งไปขายสมุนไพรจัวซิน และนำเงินไปซื้อข้าวสารกลับมา 

แม่เฒ่าเว่ยแต่งตัวให้ซิ่งซิ่งอย่างสวยงาม ผูกโบว์สีแดงที่มวยผมจุกสองข้าง เด็กน้อยดูสดใสร่าเริงมาก

นางยิ้มอย่างอารมณ์ดี แล้วพูดกับคนในครอบครัวว่า "สมุนไพรจัวซินนี้ซิ่งซิ่งเป็นคนเก็บ ดังนั้นข้าจะซื้อของอร่อย ๆ ให้ซิ่งซิ่ง เป็นพิเศษ พวกเจ้าอย่าอิจฉาละ" 

ทุกคนต่างหัวเราะอย่างมีความสุข พูดว่าไม่เป็นไร

ตอนที่แม่เฒ่าเว่ยกำลังจะพาซิ่งซิ่งออกเดินทาง ซูโหรวเอ๋อร์กลับทำท่าทางอึกอักเหมือนมีอะไรจะพูด

สองวันนี้ ซูโหรวเอ๋อร์ทำรองเท้าให้ซิ่งซิ่งคู่หนึ่ง บอกว่าเป็นการขอบคุณที่เด็กหญิงหาอวี้หย่งจวี๋เจอ

เพราะรองเท้าคู่นี้ แม่เฒ่าเว่ยจึงไม่ทำหน้าบึ้งใส่สะใภ้สามอีกต่อไป แม้แต่อวี้ซานเป้าที่ปฏิบัติต่อซูโหรวเอ๋อร์อย่างเฉยเมยในช่วงนี้ ก็ยังดูอ่อนโยนกับนางมากขึ้นเล็กน้อย

ซูโหรวเอ๋อร์เริ่มเข้าใจได้ถึงบางสิ่งบางอย่าง การที่นางดีต่อซิ่งซิ่ง แสดงว่าอย่างน้อยนางก็มีใจรู้คุณคน แม่สามีและสามีของนางก็จะไม่รู้สึกผิดหวังในตัวนางมากเกินไป

"มีอะไรก็พูดมาสิ" แม่เฒ่าเว่ยขมวดคิ้ว แม้ว่าเมื่อก่อนนางจะรู้สึกไม่ค่อยชอบท่าทางเอาแต่ใจของลูกสะใภ้สามคนนี้ แต่เมื่อเห็นท่าทางกล้า ๆ กลัว ๆ ของอีกฝ่าย หญิงชรากลับรู้สึกว่านี่แย่ยิ่งกว่าเมื่อก่อนเสียอีก

ใบหน้าของซูโหรวเอ๋อร์แดงเรื่อ นางพูดเสียงเบาว่า "แม่ ข้ากับจวี๋เอ๋อร์มีเสื้อผ้าบางส่วนอยู่ที่บ้านเดิม ข้าอยากไปเอากลับมา..."

เสียงของซูโหรวเอ๋อร์ยิ่งพูดยิ่งเบาลง

นางกับลูกชายกลับมาได้หลายวันแล้ว ถ้าบ้านเดิมคิดถึงนางจริง ๆ แล้วทำไมหลายวันมานี้ถึงไม่มีใครมาเยี่ยมนางกับจวี๋เอ๋อร์เลยสักคน? แม้แต่เสื้อผ้าก็ยังไม่ส่งมาให้พวกเขา?

นี่มันชัดเจนว่าต้องการให้นางเสียหน้าในบ้านสามี

ซูโหรวเอ๋อร์ถึงกับคาดเดาได้ว่า เมื่อแม่เฒ่าเว่ยได้ยินคำพูดของนาง คงจะเยาะเย้ยถากถางแน่นอน

แต่แล้วแม่เฒ่าเว่ยเพียงแค่มองซูโหรวเอ๋อร์แวบเดียว ไม่ได้พูดอะไรอื่น เพียงแค่บอกว่า "เชั่นนั้นก็ไปกันเถอะ"

ซูโหรวเอ๋อร์งุนงง ใช้เวลาครู่ใหญ่กว่าจะตั้งสติได้ ตื่นเต้นจนไม่รู้จะพูดอะไรดี

แม่เฒ่าเว่ยจูงมือซิ่งซิ่งเดินไปได้หลายก้าวแล้ว เมื่อไม่ได้ยินเสียงซูโหรวเอ๋อร์ตามมา นางก็ขมวดคิ้วหันกลับมา เห็นซูโหรวเอ๋อร์ยังยืนงงอยู่ที่เดิม หญิชราจึงพูดอย่างหงุดหงิด "ทำไมยังไม่รีบมาอีก?"

"เอ่อ..." ซูโหรวเอ๋อร์รีบรับคำทันที

แต่จู่ ๆ อวี้หย่งจวี๋ก็วิ่งตามมา "ย่าครับ ข้าก็อยากไปเที่ยวในเมืองด้วย!"

ซูโหรวเอ๋อร์หน้าแดงก่ำ จับมือลูกชายเอาไว้ "จวี๋เอ๋อร์ ไว้คราวหน้านะ แม่จะพาลูกไปเมืองคราวหน้า..."

แต่อวี้หย่งจวี๋สะบัดมือซูโหรวเอ๋อร์ออก นิสัยเอาแต่ใจกำเริบขึ้นมาอีกครั้ง เขาวิ่งไปหาแม่เฒ่าเว่ย จับมือนางแล้วออดอ้อน "ย่าครับ คราวนี้พาข้าไปด้วยนะครับ ก่อนหน้านี้ตอนข้าอยู่ในเมือง แม่ทำงานอยู่แต่ในบ้าน ยายก็พาแต่ซูเสี่ยวเป่าออกไปเที่ยว ข้าไม่เคยได้ไปเดินเล่นในตลาดเลย..."

ซูโหรวเอ๋อร์พูดไม่ออก รู้สึกแต่ว่าหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอีก

เนื่องจากหลังจากอวี้หย่งจวี๋บาดเจ็บ เขาก็รู้ความมากขึ้น ยังช่วยเก็บผักป่าให้ครอบครัวด้วย แม้แต่ความสัมพันธ์กับซิ่งซิ่งก็ไม่ได้ตึงเครียดเหมือนก่อนหน้านี้ แม่เฒ่าเว่ยรู้สึกปลื้มใจไม่น้อย

เมื่อเห็นหลานชายตัวน้อยพูดด้วยน้ำเสียงอัดอั้นน่าสงสาร คนเป็นย่าก็ใจอ่อนยวบ รีบตอบตกลง “ได้สิ! แต่เราต้องตกลงกันก่อนนะ ไปถึงในเมืองแล้ว ห้ามร้องอยากได้นั่นอยากได้นี่เด็ดขาด” 

เด็กชายตัวน้อยได้ยินย่ารับปากก็ดีใจจนเนื้อเต้น ตบอกตัวเองดังป้าบ “ครับ ย่าวางใจได้เลย!”

ซูโหรวเอ๋อร์เห็นแม่สามีตอบตกลงอย่างง่ายดาย ก็รู้สึกจมูกแสบร้อน พูดไม่ออก ได้แต่รีบจูงมือลูกชายไว้

พอทั้งสี่คนมาถึงทางเข้าหมู่บ้าน ผู้เฒ่าสวีคนขับรถล่อก็เอาสายจูงคล้องกับตัวรถเตรียมพร้อมรออยู่แล้ว

พอเห็นย่ากับซูโหรวเอ๋อร์ ลูกสะใภ้คนที่สามเดินมาด้วยกัน ผู้เฒ่าสวีก็เบิกตากว้าง ร้องอุทานว่า “โอ้โห” และหัวเราะชอบใจ แววตาเต็มไปด้วยความคึกคะนอง

ซูโหรวเอ๋อร์รู้สึกหน้าร้อนผ่าว! 

นางจำได้ดีว่าก่อนหน้านี้ตัวเองเผลอไปบ่นเรื่องแม่สามีกับลุงคนขับรถล่อนี่ไว้เยอะพอสมควร

ส่วนย่าก็ได้แต่จ้องเขม็งไปที่ผู้เฒ่าสวีอย่างไม่สบอารมณ์ สายตานั้นเต็มไปด้วยคำเตือน

ผู้เฒ่าสวีได้แต่ส่ายหน้าพลางหัวเราะ "จุ๊ จุ๊"

ยัยคนนี้ปากแข็งแต่ใจอ่อนจริง ๆ!

ลูกสะใภ้คนนั้นเอาหล่อนไปพูดให้กลายเป็นคนชั่วร้ายสารเลว แล้วยังได้ยินมาว่านางหนีกลับบ้านแม่ที่ในเมือง นานเป็นวันเป็นคืนไม่กลับบ้าน

ลูกสะใภ้แบบนี้ ถ้าอยู่บ้านตระกูลสวี พูดไม่ได้ก็ต้องโดนตีไปแล้ว!

"ผู้ใหญ่สอง เด็กสอง" แม่เฒ่าเว่ยหยิบเงินแปดเหรียญออกมาจ่ายค่ารถให้ผู้เฒ่าสวี

ผู้เฒ่าสวียิ้มรับเงิน

ยังมีเวลาเหลืออีกหน่อยกว่าจะออกเดินทาง ผู้เฒ่าสวีเป็นคนช่างพูด ปากก็ว่างไม่เป็น เขาหันไปหยอกล้อซิ่งซิ่ง "โอ้ สาวน้อย ไม่เจอกันไม่กี่วัน ดูแก้มอ้วนกลมขึ้นนะเนี่ย ดูท่าทางปู่ย่าคงจะรักเจ้าน่าดู"

ซิ่งซิ่งได้ยินก็ตื่นเต้นดีใจ รีบเอามือป้อมจับหน้า ตาเป็นประกาย "จริงหรือคะ ซิ่งซิ่งอ้วนขึ้นหรือคะ? อ้วนขึ้นจริง ๆ หรือ?"

เด็กหญิงเห็นย่าชอบลูบแก้มนางพลางถอนหายใจ บอกว่านางผอมเกินไป

พอได้ยินผู้เฒ่าสวีบอกว่านางอ้วนขึ้น เด็กน้อยก็ดีใจแทบแย่

ซิ่งซิ่งดึงแขนแม่เฒ่าเว่ยแล้วพูดด้วยน้ำเสียงน่าเอ็นดูว่า "ย่าคะ ผู้เฒ่าสวีบอกว่าข้าอ้วนขึ้นแล้ว! ข้าวที่กินไปไม่ได้กินเสียเปล่าเลย"