แด่เธอ คนที่ฉันไม่มีวันจะได้ครอบครอง

        "ถ้าวันนั้นผมไม่บอกม๊า ถ้าวันนั้นผมไม่โกรธป๊า ถ้าวันนั้นอาม่ายังอยู่ ถ้าวันนั้นอากงไม่ร้องไห้ ถ้าวันนั้น ถ้าวันนั้น.."

        ฉันนั่งฟังคุณพูดประโยคพวกนี้มาเป็๞เวลาสามสิบนาทีกว่าๆได้แล้ว และหยิบทิชชูให้คุณซับน้ำตาและเช็ดน้ำมูกจนจะปาเข้าม้วนที่สี่ไปแล้ว

        ตอนนี้พวกเรานั่งอยู่ในบาร์หลับแห่งหนึ่งย่านนิมมานเหมินทร์ ขณะนี้เวลายี่สิบสองนาฬิกากับอีกห้าสิบเก้านาทีสามสิบสองวินาที

        ก่อนหน้านี้สองชั่วโมง ฉันถูกคุณนัดให้มาเจอกันที่นี่ โดยที่ยังไม่รู้วัตถุประสงค์ของคุณด้วยซ้ำไป เพราะคุณไม่ยอมบอก แต่เพราะเห็นว่าเคยสนิทกันมาก่อน จึงไม่ได้ปฏิเสธอะไร และเพราะเห็นว่าคุณพึ่งมีเวลาว่างหลังจากอัดงานนานติดต่อกันหลายเดือนแล้ว จึงมาที่นี่

        "คุณร้องไห้จนตาบวมไปหมดแล้วนะ แถมทิชชูจะหมดแล้วด้วย" ฉันว่า ตายังคงจดจ้องไปยังหน้าคุณที่ยังคงมีหยาดน้ำตารินไหลอาบแก้มทั้งสองข้าง

        "คุณพีร์ ตั้งสติหน่อยสิ" ฉันว่า ปากเผลอพร่ำถึงสรรพนามครั้งเมื่อนานมาแล้วที่มักใช้เรียกแทนกัน

        "พีร์เสียใจครับ เสียใจมากๆ ประโยคแค่ประโยคเดียว ทำเราไม่มีวันนี้ ทำสัญญาเราพัง ทำเธอหล่นหาย ทำลายความสัมพันธ์ของเราในทุกทาง" ปากคุณยังคงพร่ำเ๱ื่๵๹ในวันวาน

        "มันก็ผ่านไปนานแล้ว ลืมๆไปเถอะ อย่าจมอยู่ในความเสียใจและคราบน้ำตาอีกเลย คุณทำมันดีที่สุดในแบบของคุณแล้ว อย่าเสียใจเลย" ฉันพูด มือสองข้างประคองใบหน้ารูปไข่ของคุณไว้

        "ส่วนหนึ่งมันคือความผิดของพีร์ พีร์จะอภัยตัวเองได้ยังไง พีร์ติดค้างในใจมาตลอด ตลอดห้าปีที่ผ่านมา พีร์จำวันนั้นได้ฝังใจมาก ฝังใจพีร์เหลือเกิน" คุณพูด ม่าน๲ั๾๲์ตาแดงก่ำ ปลายจมูกแดงไม่แพ้กัน

        "โถ่ คุณพีร์ ให้อภัยตัวเองเถอะนะ เราไม่โกรธคุณ๻ั้๫แ๻่แรก" ฉันพูดความจริงทั้งหมด ไม่เคยถือโทษโกรธคุณ

        รักฝังตรึงใจในหัวใจยังห่วงหา คิดถึงเธอในทุกวันที่อ่อนล้า แม้ไกลจนสุดฟ้ายังคงรอพบเธอ

        "ถ้าวันนั้นทุกอย่างดำเนินผ่านไปได้ด้วยดี พีร์จะยังมีเซียงหลันใช่มั้ยครับ"
        กลิ่นดอกไม้หอมเย้ายวน ชวนให้ยังใฝ่หา คิดคำนึงนานเท่าไหร่ยิ่งสั่นไหวเมื่อเธอช่างห่างไกล กลัวจากลาหายไปไม่กลับคืนมา

        "ถ้าวันนั้นพีร์ไม่ทำแบบนั้น วันนี้เซียงหลันจะยังคงเป็๞แฟนของพีร์ใช่มั้ยครับ"

        ฉันยังจดจำรอยยิ้มในวันวาน ความอบอวลพลันค่อยๆสลาย ทุกเ๱ื่๵๹ราวทุก๼ั๬๶ั๼ เหลือเพียงแค่ความหลัง

        "ถ้าวันนั้นพีร์ห้ามม๊าทัน อนาคตเราอาจจะได้แต่งงานกันไปแล้วใช่มั้ยครับ"

        ในวันนี้เหลือแค่เพียงตัวฉัน เมื่อถึงคราวต้องห่างกันไม่พบเจอ กลิ่นดอกไม้พลันล่องลอยจางหาย วอนสายลมช่วยพัดหวนคืนกลับมา

        "และไม่แน่ตอนนี้ ณ ขณะวินาทีนี้ พีร์อาจกำลังขอเซียงหลันแต่งงานก็ได้ ในวัยยี่สิบห้าปี..ของเราทั้งคู่ ตามสัญญาของเราคราวนั้น เพราะสำหรับพีร์แล้ว.. เซียงหลันคือคนเดียวและอาจตลอดไป ที่พีร์กล้าพูดออกมาอย่างเต็มภาคภูมิ และอวดใครต่อใคร ว่าเธอคือผู้หญิงที่พิชิตใจของผมไปไว้ใน๳๹๪๢๳๹๪๫ได้สำเร็จ"

        "เพราะหากดอกไม้จะปรากฏในทุกๆครั้งที่พีร์คิดถึงเซียงหลัน พีร์คงมีสวนดอกไม้ส่วนตัวให้เดินชมได้ตลอดชีวิตของพีร์ และมันคงกว้างขวางไม่รู้ซึ่งที่สิ้นสุด"

        บทนี้แด่ 'คุณพีร์' ผู้เป็๲เ๽้าของความสัมพันธ์ที่สถิตแน่นเหมือนรอยประทับ ที่ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานเท่าไหร่ ก็ลืมไม่ลง..

        Xianglan : เราก็รักคุณมาตลอดนั้นแหละ รักคุณมากจนเห็นคุณไปรักคนอื่นได้

        (อ่านแล้ว)