[จบ] เด็กหญิงผู้เป็นที่รักของเหล่าวายร้าย

บทที่ 38 คืนนองเลือด เด็กห้ามดู

ความจริงแล้วเสิ่นเฉินโจวไม่อยากอาบน้ำให้เด็กน้อย เขารู้ว่าเมื่อก่อนซิงซิงอยู่ที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าหลานเทียนจึงขอให้หลี่ฟางผู้อำนวยการสถานเลี้ยงเด็กกำพร้ามาที่นี่ เพื่ออาบน้ำให้เธอ

สมเหตุสมผลที่สุด!

เสิ่นเฉินโจวรู้จักหลี่ฟางเมื่อนานมากแล้ว และพวกเขาเคยทำงานร่วมกันมาก่อน เขาไม่รู้หรอกว่าแท้จริงแล้วหลี่ฟางทำอะไรอยู่ มันเป็นเรื่องคลุมเครือ แต่เขาไม่ได้สนใจมัน เธอก็แค่ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง

เขาไม่ชอบผู้หญิงคนนี้ ต่างจากหลี่ฟางที่ชื่นชอบเขามาก

ไม่ชอบยังไงก็คือไม่ชอบ ครั้งตอนอยู่ที่เจียงเฉิง หลี่ฟางเป็นผู้หญิงคนเดียวที่เขารู้จัก

เจอกันแค่ครู่เดียวก็ยังพอทำใจรับได้อยู่

……

หลี่ฟางได้รับโทรศัพท์จากเสิ่นเฉินโจวตอนกลางดึก ทำเอาหัวใจของหญิงสาวเต้นระรัว 

เสิ่นเฉินโจวคือใครกัน!

ผู้มีอิทธิพลสีเทา หรูหรา เรียบง่าย 

ถึงแม้จะไม่รู้ว่าเสิ่นเฉินโจวแข็งแกร่งแค่ไหน เธอก็ยังรู้สึกว่ากลิ่นอายรอบกายผู้ชายคนนี้เปี่ยมไปด้วยอันตราย 

แต่เป็นความอันตรายที่ทำให้เธอรู้สึกหลงใหล

เธอไม่คาดคิดว่าวันหนึ่งเสิ่นเฉินโจวจะเข้าหาเธอก่อน!

หลี่ฟางรีบเติมลิปสติกและขับรถออกมาทันที

ขณะที่ขับรถก็ยังเติมรองพื้นให้ตัวเองไปด้วย เท้าจึงสั่นเล็กน้อยเมื่อเหยียบคันเร่ง

……

ซิงซิงไม่ได้สนใจว่าเสิ่นเฉินโจวจะเรียกใครมา ก้นของเธอเปียกแฉะ และตอนนี้กำลังยืนอยู่บนพรมหนา ๆ ในห้องน้ำ เธอรู้สึกอึดอัดเล็กน้อยจึงยืนบิดตัวไปมา ระหว่างนั้นก็จับนิ้วมือตนเองนอน เอียงคอเล็กน้อยมองไปยังเสิ่นเฉินโจว

ถึงแม้ว่าตอนนี้คุณพ่อจะดูดุร้าย แต่ทันทีที่เธอเรียกหา คุณพ่อก็จะมาช่วยเธอเสมอ

คุณพ่อเก่งมาก!

เด็กน้อยคิดแล้วก็มีความสุขขึ้นมา

ในขณะที่เริ่มใช้เวลากับเสิ่นเฉินโจวมากขึ้นเรื่อย ๆ ซิงซิงก็เริ่มรู้สึกใกล้ชิดกับพ่อมากขึ้น แต่มันเป็นเพียงความคิดของเธอฝ่ายเดียว 

เสิ่นเฉินโจวทิ้งตัวบนโซฟาภายในห้องสอง คลึง ๆ นวด ๆ ที่ขมับด้วยความรู้สึกเหนื่อยล้าไม่น้อย เขาหลับตาอยู่นานก็ไม่ได้ยินเสียงของเด็กคนนั้นอีก จึงรู้สึกสงบลง แต่สุดท้ายก็อดไม่ได้ที่จะลืมตาและมองไปทางห้องน้ำ

ซิงซิงกำลังเอียงศีรษะมองเขาอยู่พอดี

สายตาเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นชัดเจนราวกับสัตว์ตัวเล็ก ๆ เปี่ยมความชื่นชม

เมื่อถูกจับได้ว่าแอบมอง ซิงซิงก็หัวเราะคิกคักและแลบลิ้นใส่เขาทันที

เสิ่นเฉินโจวค่อย ๆ เบือนหน้าไปมองทางอีก

……

หลี่ฟางมาถึงจุดหมายอย่างรวดเร็ว เมื่อพบกับเสิ่นเฉินโจว เธอก็ยังไม่เข้าใจว่าเสิ่นเฉินโจวเรียกตนมาเพราะเรื่องอะไร แต่ก็อดไม่ได้ที่จะตั้งตารอ

จนกระทั่งเธอได้เห็นซิงซิง

ซิงซิงเห็นหลี่ฟางเหมือนกัน ใบหน้าที่เคยแดงก่ำซีดลงทันตาเห็น ดวงตาของเด็กน้อยเบิกกว้าง กัดริมฝีปากล่างด้วยความกลัว ร่างกายยืนนิ่งแขนแนบชิดลำตัวไม่กล้าขยับเขยื้อน

เสียงของเสิ่นเฉินโจวฟังดูไร้อารมณ์ 

“ผมจำได้ว่าเด็กคนนี้เคยอยู่ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าของคุณมาก่อน ช่วยผมทำความสะอาดเธอหน่อยได้ไหม?”

หลี่ฟางเป็นคนที่มีประสบการณ์และค่อนข้างมีไหวพริบ แม้ว่าในใจจะตกใจเป็นอย่างมาก แม้ว่าจิตใจจะสับสนแค่ไหน แต่ใบหน้ายังประดับไปด้วยรอยยิ้ม

“ได้ค่ะ คุณเสิ่น”

ใช่ ซิงซิงเป็นคนที่เธอดูแลมาตลอดจนโต

“เธอเป็นเด็กดีมาก ใช่ไหมจ๊ะซิงซิง?”

น้ำเสียงของหลี่ฟางอ่อนโยนและอ่อนหวาน แม้แต่รอยยิ้มก็เช่นกัน 

ผิดกับซิงซิงที่ตัวสั่นระริก ใบหน้าอวบอ้วนก้มงุดไม่กล้าพูดจา

หลี่ฟางไม่ค่อยพอใจกับปฏิกิริยาของซิงซิง แต่เสิ่นเฉินโจวยังอยู่ข้าง ๆ เธอไม่เข้าใจความคิดของเสิ่นเฉินโจวที่มีต่อซิงซิง ฉะนั้นจึงไม่กล้าลงมือทำอะไร 

เธอเปิดน้ำอุ่นลงในอ่างอาบน้ำก่อนจะอุ้มซิงซิงเข้าไป 

เธอมีความชำนาญในการดูแลเด็กมาก ขณะที่ช่วยซิงซิงอาบน้ำ สมองพลันคิดไปด้วยว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมซิงซิงถึงมาอยู่ที่บ้านคุณเสิ่น?

เธอจำได้ว่าประธานอินเป็นคนพาซิงซิงไปก่อนหน้านี้ เวลานั้นเธอคิดว่าประธานอินมีความชอบแปลกประหลาด การที่ซิงซิงอยู่ที่นี่ เป็นไปได้หรือไม่ว่า…

สมองของหลี่ฟางจุดประกายความคิดบางอย่าง ทันใดนั้นเธอก็คิดออก 

ดังนั้นการที่ประธานอินพาซิงซิงมาก็เพื่อมอบให้กับเสิ่นเฉินโจว เอาใจคุณเสิ่น!

ประธานอินน่าจะมีหุ้นส่วนกับคุณเสิ่น!

โธ่ ถ้ารู้เร็วกว่านี้ว่าคุณเสิ่นก็ชอบเด็กผู้หญิงเหมือนกัน เธอไม่ควรตกลงที่จะขายซิงซิงตั้งแต่แรก แต่จะมอบเด็กผู้หญิงคนนี้ให้กับคุณเสิ่นด้วยตนเอง

หลี่ฟางกำลังอาบน้ำให้ซิงซิง เด็กน้อยได้แต่ยืนนิ่งไม่ไหวติง ดวงตากลมโตหลุบลงต่ำ สองมือเล็ก ๆ กำแน่น ฉากที่หลี่ฟางหยิกเธอก่อนหน้านี้ยังชัดเจนอยู่ในใจ 

ซิงซิงกลัวมาก… แต่ไม่ได้กลัวเหมือนเมื่อก่อนแล้ว

ซิงซิงมีคุณพ่ออยู่ที่นี่

เด็กน้อยไม่ส่งเสียงสักแอะ แค่ตั้งตารอให้หลี่ฟางออกไปโดยเร็ว แต่คาดไม่ถึงว่าหลี่ฟางจะทำทุกอย่างด้วยความเชื่องช้า เพราะหลี่ฟางต้องการใช้เวลากับเสิ่นเฉินโจวให้มากขึ้น แม้จะเป็นเพียงการอยู่ในบ้านหลังเดียวกันก็ตาม 

จนกระทั่งน้ำในอ่างอุณหภูมิลดลง แต่หลี่ฟางยังคงไม่ใส่ใจ

ใบหน้าเล็ก ๆ ของซิงซิงซีดเล็กน้อย จมูกเล็ก ๆ เริ่มขยับฟุดฟิด และอดไม่ได้ที่จะจาม

วินาทีต่อมาเสียงของเสิ่นเฉินโจวก็ดังขึ้นจากข้างนอก “ยังไม่เสร็จอีกเหรอ?”

หลี่ฟางสะดุ้งตกใจ แม้น้ำเสียงของคุณเสิ่นจะอ่อนโยน แต่เธอกลับสัมผัสได้ถึงอันตรายที่เข้าปกคลุม 

“เสร็จแล้วค่ะ คุณเสิ่นใจเย็น ๆ นะคะ เรียบร้อยแล้ว”

เธอรีบอุ้มซิงซิงขึ้นจากอ่าง ใช้ผ้าขนหนูผืนใหญ่เช็ดร่างกายเด็กหญิงให้สะอาด และเปลี่ยนชุดนอนตัวใหม่ที่เธอนำมา ก่อนที่จะอุ้มซิงซิงออกจากห้องน้ำ เธอหยุดชะงักครู่หนึ่งแล้วก้มหน้าลง กระซิบข้างหูซิงซิงที่มีใบหน้าซีดเซียวในอ้อมแขน 

“ซิงซิง ป้าหลี่ดีกับเธอไหม?”

“เต็มใจที่จะชมป้าต่อหน้าคุณเสิ่นไหม?”

ซิงซิงปิดปากเงียบ ปฏิกิริยาของเด็กน้อยทำให้หลี่ฟางมีสีหน้ามืดลง “ซิงซิง ดูเหมือนเธอจะทำตัวเกเรมากขึ้นเรื่อย ๆ นะ"

เมื่อได้ยินคำว่า ‘เกเร’ ร่างกายของซิงซิงเริ่มสั่นสะท้านขึ้นมาอีกครั้ง

ความทรงจำที่ทำให้เธอหวาดกลัวหวนกลับมา

เด็กน้อยตัวซีดราวกับใบไม้ร่วงหล่นตามสายลม ดวงตาแดงก่ำ เหมือนกำลังจะร้องไห้ในวินาทีต่อมา ปฏิกิริยาเช่นนี้ทำให้หลี่ฟางไม่พอใจมากขึ้น ในที่สุดเธอก็อดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้น และบีบแขนของซิงซิงอย่างแรง!

“อ๊า!” มันเจ็บนะ! 

ซิงซิงทนไม่ไหวร้องออกมา!

“โอ๊ย!” หลี่ฟางก็กรีดร้องจนกลบเสียงซิงซิงมิด

หลี่ฟางกัดแขนของตนเอง จากนั้นก็อุ้มซิงซิงเดินออกไปและยิ้มให้กับเสิ่นเฉินโจว

“เด็กคนนี้ค่อนข้างซนน่ะค่ะ ฉันอาบน้ำให้เธอ แต่เธอคันฟันรู้สึกอยากกัดฉันขึ้นมา”

รอยฟันเด่นชัดบนแขนของเธอ แต่ใบหน้าและดวงตาแดงก่ำของเด็กหญิงดูเหมือนกำลังอยู่ในอารมณ์ฉุนเฉียว

สายตาของเสิ่นเฉินโจวจ้องมองไปที่ใบหน้าของหลี่ฟาง และหยุดสายตาลงที่ซิงซิง 

“คุณไปได้แล้ว” เขาพูดกับหลี่ฟางอย่างใจเย็น

หลี่ฟางตกตะลึง คาดไม่ถึงว่าตนเองจะกลายเป็นเครื่องมือของคุณเสิ่น ที่เธอถูกเรียกมาที่นี่ก็เพื่ออาบน้ำให้ซิงซิงเหรอ

หลี่ฟางวางซิงซิงลงและคลี่ยิ้มอ่อนโยน 

“คุณเสิ่น พอดีว่าฉันก็ไม่ได้เจอซิงซิงมานานแล้ว ทำไมไม่ให้ฉันเล่นกับซิงซิงอีกสักพัก...”

ก่อนที่เธอจะพูดจบ นัยน์ตาสีดำขลับของเสิ่นเฉินโจวพลันจ้องมองมา

“ผมบอกให้คุณกลับไปได้แล้ว”

หลี่ฟางรู้สึกหนาววาบไปถึงสันหลัง เธอไม่สามารถรักษารอยยิ้มบนใบหน้าได้อีกต่อไป ก่อนจะลุกขึ้นยืนและฝืนยิ้ม

“ได้ค่ะคุณเสิ่น ถ้าอย่างนั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ”

ราวกับด้านหลังมีวิญญาณชั่วร้ายไล่ตาม หลี่ฟางรีบลงไปชั้นล่าง และถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อเดินไปถึงหน้าบ้าน บรรยากาศกดดับเมื่อครู่รุนแรงนัก ไม่แปลกที่จะถูกเรียกขานว่าปรมาจารย์ทั้งขาวดำ

ซิงซิงมีสิทธิ์อะไรถึงสามารถอยู่ในห้องเดียวกับคนที่มีอำนาจเช่นนี้ได้!?

ก็แค่เด็กเหลือขอคนหนึ่ง! 

ในใจของหลี่ฟางเตรียมจัดการซิงซิงแล้ว!

ถ้าซิงซิงพูดคำดี ๆ สักสองสามคำเกี่ยวกับเธอต่อหน้าคุณเสิ่น ทำให้เธอมีเหตุผลที่จะพบซิงซิง และได้มาบ้านคุณเสิ่นบ่อย ๆ

……

ภายในห้องนอนของเสิ่นเฉินโจว ซิงซิงสวมชุดนอนตัวเล็กที่หลี่ฟางนำมา เด็กหญิงยืนอยู่ที่เดิมและหายใจถี่เร็ว ยังไม่หายจากอาการตกใจ

เสียงของเสิ่นเฉินโจวดังขึ้น “มานี่”

ซิงซิงเงยหน้าก็เห็นว่าคุณพ่อกำลังมองมาที่ตนเองและกวักมือเรียก ในเวลาสั้น ๆ ซิงซิงถูกโอบล้อมด้วยความรู้สึกปลอดภัย

แต่จู่ ๆ เธอก็รู้สึกเสียใจ

ความตื่นตระหนกทั้งหมดที่เพิ่งถูกระงับปะทุออกมาในเวลานี้ หยาดน้ำตาพรั่งพรูออกมา

“ฮือออ~”

ขาป้อมสั้นวิ่งไปด้านหน้าของเสิ่นเฉินโจวและกางแขนทั้งสอง แต่แน่นอนว่ากอดคุณพ่อไม่สำเร็จ…

คุณพ่อวางมือหนึ่งข้างไว้บนหน้าผากซิงซิง เว้นระยะห่างจากตนเองหนึ่งเมตร

เสิ่นเฉินโจวนั่งอยู่บนโซฟา ก้มตัวมองเข้าไปในดวงตาของซิงซิง 

“มีปัญหากับผู้หญิงคนนั้นเหรอ?”

เขามีประสบการณ์และพบเจอโลกมามากมาย ทักษะการแสดงอันยอดแย่ของหญิงคนนั้นเกือบจะถูกเขามองออกในทันที 

คำพูดของผู้ใหญ่คลุมเครือมากและซิงซิงก็ไม่เข้าใจ ซิงซิงแค่รู้สึกเสียใจและต้องการกอดจากคุณพ่อ

เสิ่นเฉินโจวเปลี่ยนคำถาม “เธอกัดหล่อนเหรอ”

ซิงซิงนิ่งไปครู่หนึ่งและส่ายหน้าอย่างแรง “ซิงซิงไม่ได้ทำ!”  เมื่อได้ฟังเสียงร้องเล็ก ๆ ก็พบว่ามันเจือไปด้วยความน้อยใจ

“คุณป้าหยิกซิงซิง!” เธอยกแขนขึ้น เผยรอยสีแดงชัดเจนบนผิวขาวเนียนของเธอ

เสิ่นเฉินโจวพยักหน้า ดวงตาไม่แสดงความรู้สึกใดออกมา 

เขาทำเพียงผิวปากเบา ๆ 

เสียงผิวปากดึงดูดความสนใจของซิงซิง เธอก้าวถอยหลังด้วยความคับข้องใจและเอียงศีรษะเล็กน้อย ไม่ค่อยเข้าใจว่าทำไมจู่ ๆ คุณพ่อถึงผิวปาก

แต่ในทันทีที่เสียงผิวปากดังขึ้น เสียงนั้นก็ลอยเข้าไปในหูของหมาป่าที่นอนอยู่ในสวน!

ดวงตาสีเขียวเปล่งประกายด้วยความกระหายเลือดและดุร้ายในความมืด มันจ้องหลี่ฟางที่เดินออกจากประตูไปเขม็ง 

สัตว์ร้ายที่หลับใหลอยู่ในเงามืดเผยให้เห็นธรรมชาติที่กระหายเลือดของมันในทันที

หลี่ฟางตัวแข็งทื่อ!

ความรู้สึกหวาดกลัวแผ่ซ่านไปทั่วร่างกายเมื่อถูกสัตว์ป่าจ้องมองเธอหันกลับมาด้วยตัวสั่นเทา แต่ก่อนที่เธอจะทันได้โต้ตอบก็ถูกสัตว์ประหลาดตัวใหญ่กระโจนใส่!

วินาทีต่อมาเขี้ยวยาวใหญ่กัดลงบนร่างกายเธอตรง ๆ…

“กรี๊ดดดด!”

เสียงกรีดร้องเสียดหูดังขึ้นในค่ำคืนอันเงียบสงบ 

ซิงซิงตกใจจนตัวสั่น ดวงตากลมโตสองข้างเบิกกว้าง และมองออกไปนอกหน้าต่าง ก่อนจะถูกเสิ่นเฉินโจวจับหมุนกลับมา

“เด็กเล็กไม่ควรมองซี้ซั้ว”