หลินเฟิ่งโยนซูิลงที่เตียงของนางอย่างแรงก่อนจะเดินไปปิดประตูห้องเพื่อไม่ให้ใครเข้ามา
"ท่านพี่ข้าเจ็บนะเ้าคะ"
"หึ !! แล้วเสี่ยวหลินนางไม่เจ็บรึไงนางโดนโบยไปที่หลังโดนเนื้อนางจนเืไหลออกมาเ้าว่าเจ็บหรือไม่" หลินเฟิ่งตวาดใส่ซูิจนนางเงียบไปสักพักก่อนจะตอบเขาคืน
"ทำไมท่านพี่ถึงมาพูดกับข้าเช่นนี้เล่าเ้าค่ะ ข้าไม่ได้ทำอันใดผิดเสียหน่อย" นางยังคงหาคำแก้ต่างให้ตนเอง
"เ้าอย่าคิดว่าข้าจะโง่เชื่อเ้าเหมือนท่านแม่ของข้า เื่ทั้งหมดมันเป็แผนของเ้า" หลินเฟิ่งเข้ามาบีบที่ไหล่เล็กของซูิจนนางรู้สึกถึงแรงบีบว่าเขาโมโหนางขนาดไหนจนตัวนางสั่นไปหมด
"ท่านพี่ทำไมพูดปรักปรำข้าเช่นนี้ ของข้าหายจริงๆนะเ้าคะ" ซูิน้ำตาบีบน้ำตาออกมาให้หลินเฟิ่งเห็นว่านางไม่รู้เื่ที่เกิดขึ้นจริงๆ
"เ้าจะให้ข้าเอายาที่เ้าเอาไปให้เสี่ยวหลินไปตรวจหรือไม่ ยาตัวนั้นมีเพียงตระกูลเ้าเท่านั้นที่มี อีกอย่างวันก่อนข้าเข้าไปหาเสี่ยวหลินที่ห้องของนาง นางได้บอกกับข้าว่าเ้าไปต่อว่านางเื่คืนเข้าหอ เื่นี้เ้าว่านางจะพูดโกหกข้าหรือ" แรงบีบที่แขนของซูิรุนแรงขึ้นเรื่อยๆเหมือนกับว่าหลินเฟิ่งจะบีบบังคับให้นางพูดความจริงออกมา
ซูิเริ่มหน้าซีดขึ้นมาทันทีนางลืมคิดเื่นี้ได้อย่างไร
"ข้าไม่รู้จริงๆนะเ้าคะ นางอาจจะมาขโมยเอายาไปด้วยก็ได้" แต่ทว่านางยังคงโกหกเขาต่อ
"เ้าหยุดพูดออกมาเลย คำพูดของเ้ายิ่งพูดยิ่งทำให้เ้าอับอาย ต่อไปนี้ถ้าเ้าหาเื่ทำร้ายเสี่ยวหลินอีกข้าจะไม่ยอมอยู่เฉยแน่ๆและอีกอย่างต่อให้ไม่มีเสี่ยวหลิน ข้าก็รักคนเช่นเ้าไม่ได้จำไว้เสียด้วย"
พูดจบหลินเฟิ่งก็เดินออกไปจากห้องปล่อยให้ซูิกรี๊ดร้องอยู่เพียงลำพัง
ฝั่งด้านจางเหว่ยเขาไม่เห็นใบหน้าของแม่หญิงเสี่ยวหลินเขาจึงหาเื่เข้าไปหานางโดยเอาเื่ความเป็สหายของหลินเฟิ่งมาเป็ข้ออ้าง เมื่อเขามาถึงจวนก็ดูเหมือนทุกคนกำลังวุ่นวาย จางเหว่ยไปเจอกับหยางหยางที่มาเอาน้ำไปเช็ดตัวให้เสี่ยวเอ๋อที่ตอนนี้ตัวร้อนเพราะพิษาแที่หลัง
"เ้าสาวใช้ของเสี่ยวหลินหยุดอยู่ตรงนั้นก่อน" เมื่อนางเห็นองค์รัชทยาทจึงก้มลงคำนับเขา
"แม่นางเสี่ยวหลินอยู่ที่ใดข้ามาหานางว่าแต่เ้าเอาน้ำนี่ไปทำอันใดกันใครไม่สบายหรือ" เขามองดูถังน้ำที่วางอยู่ข้างกายหยางหยางอย่างสงสัย
"คุณหนูของข้าเ้าค่ะ นางจับไข้เพราะโดนโบย" เมื่อจางเหว่ยได้ยินดังนั้นเขาจึงรีบให้หยางหยางพาเขาไปหาเสี่ยวหลินโดยเร็ว
"พาข้าไปหานางเดี๋ยวนี้แล้วมันเกิดเื่เช่นนี้ขึ้นได้อย่างไร" สีหน้าวิตกวังวลและเป็ห่วงของจางเหว่ยทำให้หยางหยางนางพอจะเดาได้ว่าจางเหว่ยคิดเช่นไรกับคุณหนูของนาง
"คุณหนูของข้าไม่ได้รับความเป็ธรรมเ้าค่ะ ข้าถูกใส่ร้ายว่าไปขโมยแหวนของคุณหนูซูิทำให้คุณหนูของข้าต้องรับโทษโดนโบยแทนข้า ข้าไม่ได้ขโมยจริงๆนะเ้าคะ"
''แล้วแม่นางซูิเป็ใครกัน" คิ้วของจางเหว่ยเริ่มขมวดเข้าหากันโดยอัตโนมัติ
"เป็ภรรยาอีกคนของคุณชายหลินเฟิ่งเ้าค่ะ"
.ในที่สุดหยางหยางก็พาองค์รัชทายาทเดินมาถึงห้องของเสี่ยวเอ๋อ ที่ตอนนี้นางนอนสั่นอยู่บนเตียง
เมื่อจางเหว่ยเห็นหลังที่เนียนขาวของเสี่ยวเอ๋อตอนนี้เป็รอยของแซ้เต็มหลังนางแดงและมีเืไหลซิบออกมาทำให้เขาอดที่จะเดินเข้าไปหานางไม่ได้
"เสี่ยวหลิน เ้าคงจะเจ็บมากสินะ"
"องค์รัชทายาทท่านมาที่ห้องข้าได้อย่างไร"เสี่ยวเอ๋อรีบยันตัวลุกขึ้นหยิบเสื้อมาคุมร่างกายของตนเอง
"เ้าไม่ต้องลุกขึ้นหรอกเ้านอนอยู่เช่นนั้นแหละ ทำไมเ้าต้องยอมให้คนพวกนั้นทำกับเ้าเช่นนี้ด้วย"
"มันคงเป็วิบากกรรมของข้าเ้าค่ะ"
"ไม่ใช่หรอกเ้าแค่เป็คนดีเกินไปที่รู้ไม่ทันคนเลวพวกนั้น ต่อจากนี้เ้ารับปากข้าได้หรือไม่ว่าจะไม่ให้คนพวกนั้นมารังแกเ้าอีก ถ้าวันไหนที่เ้าอยู่ที่นี่ไม่ได้ให้เ้าบอกข้า ข้าพร้อมที่จะช่วยเ้าออกจากจวนแห่งนี้"
"ข้าจะอยู่ที่นี่อีกไม่นานหรอกเ้าค่ะ เมื่อถึงเวลาข้าจะออกไปจากที่แห่งนี้แน่นอน" จางเหว่ยกำลังจะเดินเข้ามาหาเสี่ยวเอ๋อเพื่อปลอบโยนนางแต่ประตูดันถูกผลัดเข้ามาจากด้านนอก
หลินเฟิ่งเข้ามาด้วยความเร็วก่อนจะเดินปรี่ไปหาเสี่ยวเอ๋อ
"องค์รัชทยาทเข้ามาให้ห้องของสตรีที่มีสามีแล้วได้อย่างไรกัน ท่านไม่รู้หรือไม่ว่ามันไม่สมควร"
"ข้ามาหาเ้าแต่ได้ยินเื่ราวที่เกิดขึ้นกับเสี่ยวหลินข้าเลยเข้ามาเยี่ยมนางอีกอย่างข้ามาอย่างบริสุทธิใจ ในห้องแห่งนี้มิได้มีเพียงข้ากับเสี่ยวหลิน ยังมีองครักษ์ของข้าและสาวใช้ของนางอีกเ้ากลัวอันใดกัน"
"ข้าแค่สงสัย เหตุใดองค์รัชทายาทเช่นท่านต้องมาใส่ใจภรรยาของข้าด้วย"
"เราออกไปคุยกันด้านนอกเถอะ ข้าว่าเสี่ยวหลินน่าจะอยากผักผ่อนแล้ว ข้าไปก่อนนะเ้าโปรดรักษาตัวด้วย"
"ขอบคุณท่านที่มีน้ำใจมาเยี่ยมข้า"
จางเหว่ยเดินออกมาโดยมีหลินเฟิ่งเดินตามออกมาด้วย
"ท่านมีเื่อะไรถึงมาหาข้าที่จวน"
"ตอนแรกข้าก็มีแต่ตอนนี้ข้าไม่มีอะไรเแล้ว แต่ข้าขอถามเ้าเสียหน่อยทำไมเ้าถึงดูแลเสี่ยวหลินไม่ดีเช่นนี้ แถมเ้ายังแต่งเมียอีกคนเข้ามาที่จวนด้วย ถึงข้าเป็คนนอกแต่เื่ที่ข้าได้ยินก็รู้ทันทีว่าเื่เช่นนี้คนใช้ของเสี่ยวหลินมิได้ทำแน่นอน"
"เื่นี้เป็เื่ภายในจวนของข้าท่านไม่ต้องมายุ่งหรอก ถ้าหมดธุระก็กลับไปเถอะข้าไม่ขอ"
"ข้ามีอีกเื่ที่อยากจะบอกเ้า ถ้าวันใดเ้าทำให้เสี่ยวหลินเจ็บช้ำน้ำใจหรือร่างกายอีกข้าจะพาตัวของนางออกจากจวนของเ้าเอง"
."แล้วทำไมท่านถึงมาใส่ใจเื่ของเสี่ยวหลินด้วย"
"เพราะว่าข้ารักนาง และอาจจะรักนางมากกว่าเ้าเสียด้วยข้าสามารถปกป้องนางได้"
"ขอบพระทัยที่ท่านพูดออกมาจากความจริงใจแต่ข้าไม่ยอมให้มีวันนั้นแน่นอน" พูดจบหลินเฟิ่งก็เดินออกมาโดยไม่ได้เดินไปส่งองค์รัชทายาทแต่อย่างไร นี่เขาพลาดอะไรไป ทำไมองค์รัชทายาทถึงได้มาหลงรักเสี่ยวเอ๋อได้ เมื่อนึกเช่นนั้นหลินเฟิ่งก็ยิ่งหวงเสี่ยวเอ๋อมากกว่าเดิม เขาจะไม่ยอมยกเสี่ยวเอ๋อให้องค์รัชทายาทอย่างแน่นอน
หลินเฟิ่งจึงเดินไปหาเสี่ยวเอ๋อเพื่อดูอาการนางอีกครั้ง
"เสี่ยวหลินเป็เช่นไรบ้าง" เขาถามกับสาวใช้ของนาง
"ตอนนี้คุณหนูนอนหลับไปแล้วเ้าค่ะ ข้าขอฝากคุณหนูไว้กับท่านสักครู่ได้มั้ยเ้าคะ ข้ามีเื่ที่ต้องไปทำสักประเดี๋ยว"
"ได้สิ ไปเถอะข้าจะนั่งเฝ้านางเอง"
หยางหยางนางไม่อยากให้คุณหนูของนางเ็ปอีกต่อไปนางตัดสินใจรีบเดินตามองค์นรัชาทายาทออกมาจากนอกจวน
"คุณชายเ้าคะ ข้ามีเื่จะคุยด้วยคุณชายพอจะมีเวลาหรือไม่เ้าคะ"
"เ้ามีเื่อันใดรึ "
"เราไปคุยกันที่โรงเตี้ยมได้มั้ยเ้าคะ"
"ได้สิ "
เมื่อมาถึงโรงเตี้ยมหยางหยางได้เล่าทุกอย่างให้จางเหว่ยฟังจนหมดั้แ่ต้นและตัวตนจริงๆของเสี่ยวเอ๋อด้วย เมื่อจางเหว่ยได้ยินเช่นนั้นก็ดีใจเพราะเขาเริ่มมองเห็นทางออกของเื่ทั้งหมดและเขาเองก็มีหวังที่จะให้เสี่ยวเอ๋อมาเป็พระชายาของเขา ในเมื่อคนที่แต่งเข้าจวนของหลินเฟิ่งเป็พี่สาวที่ชื่อเสี่ยวหลิน แต่นางชื่อว่าเสี่ยวเอ๋อเป็บุตรสาวคนที่สองของใต้เท้าตระกูลเสี่ยวมันก็เป็เื่ง่ายสำหรับเขาขึ้นมา
"เ้าวางใจได้ ข้าจะพาเสี่ยวเอ๋อออกมาจากที่นั่นเองถ้านางเต็มใจ และออกมาให้ชีวิตของตนเองในนามเสี่ยวเอ๋อ ข้าพร้อมช่วยเหลือนางเสมอเ้ารู้ใช่มั้ยว่าข้าคิดเช่นใดกับคุณหนูของเ้า"
หยางหยางเมื่อพูดกันได้ความนางก็รีบกลับจวนพร้อมซื้ออะไรติดมือเข้าไปเพื่อไม่เป็ที่สงสัย
จางเหว่ยก็ได้ให้องครักษ์ของเขาไปสืบประวัติของซูิมาให้เขาว่านางเป็บุตรสาวของตระกูลใดถ้าตระกูลของนางทำเื่ไม่ดีเขาจะเป็คนเล่นงานกับตระกูลของนางเพื่อแก้แค้นแทนเสี่ยวเอ๋อเอง