หรงหลี่เซียนไม่สามารถอดกลั้นน้ำตาของตัวเองได้อีกต่อไป ความรู้สึกของการโดนหักหลังและการทอดทิ้งพรั่งพรูออกมาจากจิตใจของนาง
ผู้ฝึกตนปีศาจหัวเราะออกมาก่อนจะพูดขึ้น “ร้องไห้งั้นเหรอ? การร้องไห้มันไม่ได้ช่วยให้เ้าดูน่าสงสารขึ้นหรอกนะ เ้าคิดว่าเ้าจะได้รับความเห็นใจจากพวกมันหรือไง? นังอัปลักษณ์ พวกมันขายเ้าไปแล้ว! เ้าไม่มีค่าอะไรนอกจากเป็เครื่องมือที่พวกมันใช้เพื่อเอาตัวรอด ฮ่าฮ่าฮ่า!”
หรงหลี่เซียนตกอยู่ในอาการตกตะลึง นางไม่เข้าใจว่านางทำอะไรผิด นางเพียงแต่้าช่วยเหลือพวกเขา มอบเืให้พวกเขาเพื่อรักษาชีวิตของคนที่นางคิดว่าเป็ครอบครัวเดียวกัน แต่ว่า…เื่ทั้งหมดมันเป็ของปลอมงั้นหรือ? นางเงยหน้าขึ้นมองชาวบ้านที่นางเคยช่วยเหลือ แต่สิ่งที่ได้รับกลับเป็ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความดูถูกและความรังเกียจ
“แกจะร้องไห้ทำไม! ถ้าทำให้ท่านผู้เป็ะไม่พอใจขึ้นมาจะทำยังไง!” ชาวบ้านคนหนึ่งะโใส่นาง
“ใช่ๆ เ้าควรจะหุบปากแล้วทำตัวเป็ตุ๊กตาเหม็นเน่าเหมือนที่เ้าทำอยู่ทุกวัน อย่ามาทำให้ข้าต้องตายไปพร้อมกับเ้าสิวะ” อีกคนเสริมพร้อมกับจ้องนางด้วยสายตาโกรธแค้น
หัวใจของหรงหลี่เซียนแตกสลาย นางไม่ได้เข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้น นางไม่ได้เข้าใจเลยว่าทำไมพวกเขาถึงพูดจาทำร้ายนางได้ขนาดนี้ นางไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคนที่นางช่วยเหลือมาตลอด จะเป็พวกเดียวกับปีศาจเสียเอง
เสียงหัวเราะของผู้ฝึกตนปีศาจดังขึ้นอีกครั้ง “ฮ่าฮ่าฮ่า น่าสมเพชชะมัดเลยเนอะ!”
แต่ทันใดนั้นเอง…
หรงหลี่เซียนกัดฟันแน่นด้วยความเดือดดาล ก่อนที่เสียงกรีดร้องของนางจะดังก้องไปทั่วพื้นที่
"อ๊าาาาาาาาาาาา!!"
ตูม!
ออร่าสีทองปะทุออกจากร่างของนาง พลังอันแข็งแกร่งแผ่กระจายไปทั่วบริเวณจนแม้แต่พื้นดินยังสั่นะเื
เหล่าผู้ฝึกตนปีศาจสามคนที่อยู่ในระดับ ก่อตั้งิญญา รีบขยับเข้ามาขวางหน้าเ้านายของพวกเขาทันที
"นายน้อย ถอยไป!"
ฉึกกกกก!
ร่างของทั้งสามถูกฉีกขาดเป็สองส่วนทันที ก่อนที่เืสดๆ จะพุ่งกระจายไปทั่วพื้น ชายหนุ่มที่อยู่เื้ัพวกเขารอดมาได้ แต่ไม่นาน... ร่างของเขากลับกลายเป็หมอกเื ถูกพลังของหรงหลี่เซียนบดขยี้จนไม่เหลือแม้แต่เศษกระดูก
ชาวบ้านที่อยู่รอบๆ ต่างพากันตกตะลึง ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ทว่าก่อนที่พวกเขาจะได้ทำอะไร ออร่าของหรงหลี่เซียนที่ปลดปล่อยออกมากลับทรงพลังเกินกว่าที่ผู้ฝึกตนระดับต่ำทั่วไปจะรับไหว
ตูมมมมม!
พลังที่รั่วไหลออกมาส่งผลให้ชาวบ้านบางคนล้มลงทันที เืไหลออกจากปากก่อนที่พวกเขาจะสิ้นลมหายใจ!
"ท่านพ่อ! ไม่! ท่านพ่อออออ!"
เสียงร้องไห้ของเด็กหญิงคนหนึ่งดังแว่วสะท้อนอยู่ในเส้นประสาทของหรงหลี่เซียน นางชะงักไปครู่หนึ่ง นี่คือเสียงของเด็กหญิงที่มักจะมาหยอกล้อนางทุกวัน ในตอนแรกนางไม่เคยคิดอะไรมากไปกว่านี้ มองว่าเด็กหญิงเป็เพียงเด็กที่ขี้เล่นคนหนึ่ง ถึงบางคำพูดของเด็กสาวคนนั้นจะรุนแรงไปบ้างก็ตาม
ตูมมมมมมมมม!!
คลื่นพลังปีศาจรุนแรงพุ่งเข้าหานางอย่างฉับพลัน พร้อมกับเสียงคำรามเกรี้ยวกราดของชายที่ยืนอยู่บนท้องฟ้า
"สัตว์นรกแกคือคนที่ฆ่าลูกชายข้าสินะ?! ตายซะ!"
พลังปีศาจทะลวงลงมาราวกับอุกกาบาต หรงหลี่เซียนไม่ได้หลบ นางรู้ว่าการโจมตีนี้อันตรายเพียงใด แต่นางกลับเลือกที่จะรับมันโดยตรง เพื่อปกป้องชาวบ้านบางคนที่เคยให้ข้าวให้นางกิน และช่วยรักษานางในยามาเ็ ถึงนางจะเกลียดชาวบ้านบางคนแต่ก็ไม่ได้เกลียดทุกคน
ถึงแม้ว่านางจะเข้าใจดีว่า พวกเขาทำเพื่อเอาตัวรอด ไม่ใช่เพราะความเมตตา แต่ถึงอย่างนั้น... นางก็จะถือว่านี่เป็ การตอบแทนครั้งสุดท้าย
"ฟุ่บ!"
ตูมมมมมม!!
หรงหลี่เซียนรับการโจมตีนั้นเข้าไปเต็มร่างกายของนางรวมถึงเส้นเืถูกทำลายเกือบทั้งหมด
แต่ทันใดนั้น พลังแสงสว่างปริศนาซัดทะลุร่างของผู้ฝึกตนปีศาจที่อยู่บนท้องฟ้า มันแทบไม่มีโอกาสร้องขอชีวิตก่อนที่ร่างจะสลายไป ท่ามกลางท้องฟ้าสูงเหนือจากหมู่บ้านมาก ร่างของชายหนุ่มผู้หนึ่งลอยตัวอยู่เหนือพื้น
หานิยืนเผชิญหน้ากับหญิงสาวปริศนาที่มี ผมสีดำสนิทและดวงตาสีแดงสด สวมชุดสีดำรูปร่างสัดส่วนดี และเื้ัของนางมี เหล่าผู้ฝึกตนปีศาจในระดับนิพพานนับสิบ หานิจ้องมองนาง ขณะที่ข้อมูลบางอย่างปรากฏขึ้นในหัวของเขา
[ชื่อ: เหยียนหลิงหนิง]
[อายุ: 16 ปี]
[ตัวตน: นักบุญแห่งนิกายเหอฮวน, ธิดาแห่งโชคชะตา]
[ระดับการบ่มเพาะ: การรวมร่างขั้นที่ 9]
[ร่างกายพิเศษ: ร่างกายต้นกำเนิดหยินโบราณ (ระดับจักรพรรดิ) ]
[ศักยภาพ: 10 ดาว]
[ความเข้าใจ: 9 ดาว]
[โชค: ทอง]
[ความภักดี: 0]
เหยียนหลิงหนิงมองไปที่หานิ แววตาของนางเต็มไปด้วยความระแวง ก่อนจะเอ่ยถามเสียงแข็ง
"เ้าเป็ใครกัน? ทำไมถึงต้องสังหารผู้าุโของนิกายเราด้วย?!"
แต่ก่อนที่นางจะพูดจบ เสียงของผู้ฝึกตนปีศาจคนหนึ่งก็ดังขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก
"ท่านนักบุญ! ท่านไม่มีตาหรือไง?! ที่เอวของเขามีตราของ เ้าแห่งยอดเขาแสงบริสุทธิ์ ของดินแดนศักดิ์สิทธิ์สายน้ำะ อยู่นะ!"
เหยียนหลิงหนิงหันไปจ้องชายคนนั้น ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน
"แล้วอย่างไงละ? ดินแดนศักดิ์สิทธิ์สายน้ำะมีสิทธิ์ในการฆ่าคน….."
ฉึกกกกก!
ก่อนที่คำพูดของนางจะสิ้นสุด หัวของเหยียนหลิงหนิงก็ถูก ดาบแห่งแสง ฟันขาดเป็จากระยะไหนก็ไม่รู้ ไม่มีใครรู้ และหัวของผู้ติดตามของนางก็เช่นกัน หัวของพวกเขาเองก็ถูกตัดขาดออกโดยไม่มีโอกาสได้ตั้งตัว พวกมันทั้งหมดถูกสังหารในพริบตา!
เืพุ่งกระเซ็นไปทั่วกลางอากาศ ร่างไร้ิญญาของทุกคนกำลังตกลงไปกระแทกพื้น
หานิไม่ได้หยุดเพียงเท่านั้น เขายกมือขึ้นเพื่อปล่อยพลังทำลาย เศษิญญา ของพวกมันทุกคน เพื่อไม่ให้พวกมันสามารถสร้างร่างกายใหม่ได้
ทว่าทันใดนั้นเอง...
[บทข้ามาแล้วววววว]
ตูมมมมมมมมม!!
สายฟ้าขนาดมหึมาตกลงมาจากท้องฟ้า ฟาดเข้าใส่หานิโดยตรง เสียงะเิดังก้องไปทั่วทั้งท้องฟ้า รัศมีพลังงานสีทองแพร่กระจายไปทั่วบริเวณ สร้างแรงสั่นะเืไปทั่วพื้นที่
ทว่ามันไม่ได้ทำให้หานิาเ็มากนัก เนื่องจากระบบป้องกันเอาไว้ได้ทันเวลา แต่มันได้เปิดโอกาสให้ เศษิญญาของเหยียนหลิงหนิงหลบหนีไปได้ทันเวลา! แต่เศษจิติญญาของคนอื่นๆ ไม่รอด หานิ ชี้นิ้วก่อนจะยิงมันที่ละคนอย่างโเี้
พร้อมเสียงของระบบดังขึ้น
[ข้าเท่หรือเปล่าโฮสต์]
หานิยิ้มแต่ไม่ได้พูดอะไรพร้อมบินลงไปด้านล่างทันที
หรงหลี่เซียนนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น ร่างของนางเต็มไปด้วยาแสาหัส เืไหลอาบร่างจนแทบจะมองไม่เห็นสีผิวเดิม นางรู้ดีว่า ความตายกำลังใกล้เข้ามา และอาจเป็เพียงเื่ของเวลา
แต่ใน่เวลาสุดท้ายของชีวิต นางได้ยินเสียงสะอื้นของเด็กสาวคนหนึ่ง เด็กสาวคนเดิมที่เสียพ่อไปจากออร่าของนาง
“ยัยสัตว์ประหลาด! เอาเืของแกมาให้ข้า!”
เสียงกรีดร้องอันเต็มไปด้วยความเคียดแค้นดังขึ้น ก่อนที่เด็กสาวจะหยิบมีดขึ้นมาและพุ่งเข้าใส่หรงหลี่เซียน
ทว่าก่อนที่มีดจะปักลงบนร่างของนาง ชาวบ้านคนหนึ่งผลักเด็กสาวออกไป หรงหลี่เซียนที่มองเห็นภาพนี้ แม้จะอยู่ในความเ็ป แต่นางก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึก ยินดี อย่างแ่เบา อย่างน้อยที่สุด การกระทำความดีของนางก็ได้รับการตอบแทน
แต่เพียงไม่กี่วินาทีหลังจากนั้น...
ฉึก!
เสียงมีดเล่มหนึ่งแทงทะลุร่างของนางทันที!
“เืนี้เป็ของข้า! ถอยออกไปซะ! พ่อของเ้าตายไปแล้วไม่จำเป็ต้องใช้เืนี้หรอก!!”
“ไม่! แกต้องถอยไป! ยัยนี่ใกล้ตายแล้ว ถ้าข้าไม่มีเืของสัตว์ประหลาดนี่ แล้วข้าจะไปเที่ยวกับสาวๆ ได้ยังไง?!”
“ไม่! พวกแกเห็นแก่ตัวเองไปหรือเปล่า?! ข้าเองยังมีหนุ่มๆ อีกมากมายที่รอคอยข้าอยู่ถอยไปซะ!!!”
“พวกแกต่างหากถอยไป! ข้าเองก็ต้องซื้อบ้านให้กับภรรยาของฉันเหมือนกัน!!!”
อ๊าาาาา!!
เสียงกรีดร้องของหรงหลี่เซียนดังลั่นด้วยความเ็ป แต่ก่อนที่นางจะมีโอกาสทำอะไร มีดอีกเล่มก็พุ่งเข้ามา แทงเข้าที่คอของนาง
ความเงียบเข้าปกคลุม...
ชาวบ้านที่เคยหวาดกลัว ตอนนี้ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความโลภ พวกเขามองร่างของหรงหลี่เซียนเหมือนกับว่า มันเป็ทรัพย์สมบัติชิ้นหนึ่งเท่านั้น
หญิงสาวคนหนึ่งก้าวออกมาจากกลุ่มก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น
“อวัยวะของยัยสัตว์ประหลาดนี่ น่าจะขายได้ราคาแพงแน่นอน!”
เพียงเท่านั้น คำพูดของนางก็จุดประกายความโลภ ในจิตใจของทุกคน!
บนท้องฟ้า หานิยืนมองภาพทั้งหมดด้วยสายตาเฉยชา เขาไม่ได้รู้สึกสงสารหรงหลี่เซียนเลยแม้แต่น้อย สำหรับเขา นี่คือผลลัพธ์ของโลกที่โหดร้าย ไม่มีที่ว่างสำหรับคนที่ไม่รู้จักประมาณตนเอง เขาส่ายหัวเล็กน้อยและบินจากไปทันที
แต่ในขณะที่เขากำลังจะหันหลังจากไป...
กร๊อบ!
เสียงกระดูกแตกดังขึ้นท่ามกลางความโลภของชาวบ้านเ่าั้!
ฉัวะ!
ชาวบ้านคนหนึ่งถูกมือของหรงหลี่เซียน หักคอจนร่างทรุดลงไปทันที ก่อนที่นางจะกระชากมีดจากมือของเขามาและพุ่งไปแทงชาวบ้านคนอื่นๆ อย่างไม่ลังเล!
ฉึก! ฉึก! ฉึก!
เสียงของมีดที่เสียบทะลุเนื้อหนังดังขึ้นซ้ำๆ เสียงกรีดร้องดังไปทั่วหมู่บ้านแห่งนั้น
"ไม่! เ้าสัตว์ประหลาดถอยออกไปซะ!!"
"อ๊าาาาา! นางยังไม่ตาย!!"
"หยุดนะ! อย่าเข้ามา!!"
ใบหน้าของหรงหลี่เซียนตอนนี้เต็มไปด้วยเื นางถูกแทงทั่วร่าง แต่ราวกับว่านาง ไร้ซึ่งความรู้สึกเ็ป ราวกับว่าสิ่งเดียวที่หลงเหลืออยู่ในตัวของนาง คือสัญชาตญาณการเอาตัวรอดอันบ้าคลั่ง!
เืของนางไหลหยดลงบนพื้น แต่ร่างของนางยังคงเคลื่อนไหว ชาวบ้านที่เคยหวาดกลัวในตอนแรก ตอนนี้ต่างถอยหลังออกไปด้วยความตื่นตระหนก ทว่าความโลภยังคงครอบงำจิตใจของพวกเขา
"ฆ่านางซะ! เอาเืของนางมา!"
"หัวใจของเ้าจะเป็บ้านหลังใหญ่ให้ข้า!"
"อีตัวสกปรก! เ้าทำเงินของข้าเปื้อนดินไปหมด!"
"ข้าจองดวงตาของนาง!"
"ตายซะ! ตายซะ!"
ชาวบ้านจำนวนมากพุ่งเข้ามาพร้อมกับอาวุธในมือ ดวงตาของพวกเขาแดงก่ำ ราวกับปีศาจที่กระหายเื!
หรงหลี่เซียน... ยังคงยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน ร่างของนางสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนที่มุมปากของนางจะยกขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นรอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความบ้าคลั่ง
แต่ทันใดนั้นเสียงดีดนิ้วของใครบางคนก็ดังขึ้น
เปาะ!
ร่างของชาวบ้านทั้งหมดที่อยู่ในบริเวณนั้นขาดครึ่งโดยไม่รู้ตัว เืพุ่งกระจายไปทั่วบริเวณอย่างโเี้ ความตายพรากชีวิตของพวกมันไปในชั่วพริบตาเดียว หรงหลี่เซียนที่ยืนอยู่กลางกองเืมองภาพตรงหน้าด้วยแววตาว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่ความรู้สึกใดๆ หลงเหลืออยู่ นางไม่แม้แต่จะสนใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับพวกมัน เพราะในตอนนี้นางหมดสิ้นแล้วทั้งความศรัทธาและความหวัง
เสียงหนึ่งดังขึ้นจาก้าท้องฟ้า “เ้าอยากจะมีชีวิตอยู่ต่อไปหรือไม่?”
นางเงยหน้าขึ้นช้าๆ แล้วมองไปยังชายคนหนึ่ง เขามีรูปลักษณ์ที่ดูธรรมดา ใบหน้าไม่ได้โดดเด่นอะไร แต่กลับให้ความรู้สึกที่ไม่สามารถมองข้ามได้
นางพูดขึ้นเสียงแ่เบา “ท่านเองก็มาที่นี่เพื่อเืของข้าอย่างนั้นหรือ?”
ชายผู้นั้นไม่ตอบคำถามของนาง เขากลับถามนางต่อ “ถ้าข้าให้โอกาสเ้าได้มีชีวิตอีกครั้ง เ้า้าใช้ชีวิตแบบไหน?”
หรงหลี่เซียนกำมือแน่น นางรู้สึกถึงบางอย่างที่พลุ่งพล่านขึ้นมาภายในใจ ร่างกายของนางสั่นระริกก่อนจะเอ่ยด้วยเสียงแ่เบา แต่เต็มไปด้วยความแน่วแน่ “ข้า…ข้า้าแข็งแกร่งขึ้น ข้าอยากมีพลัง! ข้าอยากควบคุมชีวิตของตัวเอง…”
หานิจ้องมองเธออยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดขึ้น “งั้นเ้าสนใจจะเป็ศิษย์ของข้าหรือไม่?”
หรงหลี่เซียนขมวดคิ้ว “ท่าน้าเืของข้าหรือ?”
หานิยิ้มบางๆ “แน่นอน ข้า้าเืของเ้า”
หรงหลี่เซียนแสยะยิ้มออกมา “งั้นก็อย่าหวังเลย!”
นางอ้าปากกว้างเตรียมจะกัดลิ้นตัวเองเพื่อปลิดชีพทันที แต่ในชั่วพริบตานั้นเอง มือของหานิขยับเพียงเล็กน้อยพลังมหาศาลก็ตรึงร่างของเธอเอาไว้ทำให้นางขยับไม่ได้
เขาหัวเราะเบาๆ “ล้อเล่นน่ะ ข้าไม่้าเืของเ้าหรอก แต่ข้าถามจริงๆ เ้าอยากเป็ศิษย์ของข้าหรือไม่?”
หรงหลี่เซียนจ้องมองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความระแวง “ท่านจะทำร้ายข้าหรือไม่?”
หานิตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “หากเ้าเป็ศิษย์ของข้า ข้าจะไม่มีวันทำร้ายเ้าเป็อันขาด”
หลังจากพูดจบ หานิก็ทำการใช้พลังิญญารักษาร่างกายให้กับหรงหลี่เซียนทันที
……
……
ผ่านไปสักร่างกายของนางก็กลับมาอยู่ในสภาพปกติอีกครั้ง าแไม่ว่าจะสาหัสขนาดไหนต่างถูกรักษาให้หายในทันที รวมถึงมีดที่แทงตามร่างของนางก็หลุดออกไปแล้วด้วย พร้อมน้ำตาของหรงหลี่เซียนไหลออกมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันต่างออกไป นางรู้สึกถึงบางอย่างที่นางไม่เคยรู้สึกมาก่อน นางกัดริมฝีปากแน่นก่อนจะคุกเข่าลงกับพื้น ก้มหัวจนหน้าผากแตะกับดิน
“ขอบคุณท่านผู้าุโที่ช่วยชีวิตข้า!”
[ชื่อ: หรงหลี่เซียน]
[อายุ: 16 ปี]
[ตัวตน: ตัวร้ายแห่งโชคชะตา,???]
[ระดับการบ่มเพาะ: พังทลาย]
[ร่างกายพิเศษ: ร่างกายจักรพรรดิัทอง 5 เล็บ (ถูกแย่งร่าง) (ระดับจักรพรรดิ) , สายเืบรรพบุรุษั (ถูกแย่งร่าง) (ระดับจักรพรรดิ) ]
[ศักยภาพ: 10 ดาว]
[ความเข้าใจ: 10 ดาว]
[โชค: สีดำ]
[ความภักดี: 50]
หานิยิ้ม เขารู้ว่าหรงหลี่เซียนไม่มีทางเชื่อใจเขาแน่นอน หลังจากเจอสถานการณ์ทั้งหมดที่ผ่านมา แต่มันไม่สำคัญ
"ข้ามีการทดสอบเล็กๆ น้อยๆ ให้เ้า"
มือของหานิสะบัดเบาๆ พลันเกิดวงแหวนอาคมลึกลับที่แผ่พลังสีทองออกมาปกคลุมร่างของหรงหลี่เซียนทันที ประตูมิติถูกเปิดออกก่อนที่ร่างของนางจะถูกส่งเข้าไปด้านใน
ในที่สุด หลังจากผ่านไปไม่นาน ประตูมิติเปิดออกอีกครั้ง ร่างของหรงหลี่เซียนปรากฏขึ้นเบื้องหน้าหานิอีกครั้ง นางคุกเข่าลงกับพื้นทันที หายใจหอบก่อนจะเอ่ยด้วยเสียงที่มั่นคง
“ศิษย์คารวะอาจารย์!”
เสียงของระบบดังขึ้นท่ามกลางค่ำคืนอันเงียบสงัด
[ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับศิษย์คนที่สอง! ได้รับกล่องของขวัญในการรับศิษย์ 1 กล่อง]
หานิมองเธอด้วยสายตาพึงพอใจ
"ดีมาก"
จากนั้นเขาก็โบกมือเบาๆ ม่านพลังอันทรงอำนาจก็ก่อตัวขึ้นปกคลุมพื้นที่ทั้งหมด ระบบได้รับคำสั่งให้ซ่อนปรากฏการณ์ทางธรรมชาติทั้งหมดที่เกิดขึ้น ไม่ให้มีใครล่วงรู้ถึงพลังอันมหาศาลที่กำลังก่อตัวขึ้น ณ ที่แห่งนี้
หานิที่ยืนมองศิษย์ใหม่ของเขาอยู่เบื้องหน้าพร้อมพยักหน้าเล็กน้อยพลางพูดด้วยเสียงเรียบเฉย "เปิดกล่องของขวัญซะ"
ทันใดนั้นเอง เสียงของระบบดังขึ้นอีกครั้ง
[ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับ โอสถระดับจักรพรรดิ โอสถักลับ์ 1 เม็ด, อาวุธจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ ลูกแก้วัเทพา 1 ลูก, คัมภีร์จักรพรรดิ วิชาัทองเก้าโลก 1 เล่ม]
หานิหยิบขวดยาออกมาแล้วส่งไปให้หรงหลี่เซียน "นี่คือโอสถรักษาขั้นพื้นฐาน กินมันซะ แล้วเ้าจะฟื้นฟูร่างกายได้เร็วขึ้น"
หรงหลี่เซียนรับขวดยามาก่อนจะกลืนโอสถลงไปทันที พลังที่อบอุ่นแล่นไปทั่วร่างนาง เส้นชีพจรที่เคยฉีกขาดค่อยๆ ฟื้นตัว กล้ามเนื้อที่อ่อนแอเริ่มแข็งแกร่งขึ้น
"ต่อไป ข้าจะสอนเ้าเกี่ยวกับ วิชาัทองเก้าโลก มันเป็วิชาระดับจักรพรรดิที่ไม่มีใครเทียบได้ เ้าต้องจดจำมันให้ขึ้นใจ และใช้มันเพื่อสร้างเส้นทางของตนเอง"
หรงหลี่เซียนเบิกตากว้าง ดวงตาของนางเปล่งประกายไปด้วยความมุ่งมั่น นางรับฟังทุกถ้อยคำของหานิราวกับเป็บัญญัติจาก์
"เริ่มฝึกซะ"
หลังจากฟังคำบรรยายจากหานิเสร็จ นางก็เข้าสู่การรวบรวมสมาธิทันที พลังัเริ่มก่อตัวขึ้นในร่างของเธอ เส้นชีพจรที่เคยพังทลายจากการถูกปล้นพลังไป ค่อยๆ ฟื้นตัวขึ้นมาใหม่ ผ่านไปสักพัก ร่างของหรงหลี่เซียนเปล่งแสงสีทองออกมาจากร่างกาย พลังของนางพุ่งทะยานขึ้นอย่างก้าวะโ แต่หานิก็หยุดมันไว้อีกตามเคยก่อนที่เขาจะเปิดแหวนมิติออกมา
"กินนี่ซะ"
เขาส่ง โอสถักลับ์ ให้นางทันที
“ขอบคุณท่านอาจารย์”
หรงหลี่เซียนกลืนโอสถลงไป ทันใดนั้นเอง ร่างของนางเหมือนถูกแผดเผาด้วยเปลวเพลิงัพลังมหาศาลพวยพุ่งออกมา ัสีทองคำปรากฏขึ้นด้านหลังนาง ส่งเสียงคำรามสะท้านไปทั่วทั้งูเา
พลังของนางทะยานขึ้นไปอีกระดับ แต่ระดับการบ่มเพาะก็ถูกผนึกเอาไว้อยู่
หานิสะบัดมือ ลูกแก้วสีทองบริสุทธิ์ลอยออกมาจากมือของเขา มันคือ ลูกแก้วัเทพา สิ่งที่บรรจุพลังสายเืของัโบราณจากสมัยที่เทพัเอาไว้
"เ้าจงเอาเืมาแตะที่มันซะ มันจะช่วยให้เ้าแข็งแกร่งขึ้นได้ ในอนาคตมันจะเติบโตไปพร้อมกับเ้า"
หรงหลี่เซียนมองลูกแก้วตรงหน้าด้วยมือที่สั่นเล็กน้อย น้ำตาไหลอาบแก้มของนางโดยไม่รู้ตัว นางรู้สึกใกล้ชิดกับลูกแก้วชิ้นนี้อย่างบอกไม่ถูก "ท่านอาจารย์…"
นางรับมันมาด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย มันเป็ของขวัญที่ล้ำค่าที่สุดที่นางเคยได้รับมาในชีวิต นางรู้แล้วว่า เส้นทางของนางต่อจากนี้ไป จะไม่มีคำว่า อ่อนแอ อีกต่อไป!
ระบบที่มองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ตกอยู่ในความเงียบและความสงสัยในใจ
[…….อืม…ไอ้รูปแบบบ้านั้นคือ อะไรกัน?? ทำไมตอนแรกความภักดีมันอยู่ที่ 50 แต่หลังจากออกมาจากรูปแบบนั้นมันก็กลายเป็ 101 ไปซะแล้วและดูเหมือนว่าโฮสต์จะเอาวิชาบิดเบือนโชคไปใส่ไว้ในรูปแบบด้วยสินะเพื่อให้ศิษย์เ่าั้ฝึกฝนด้วย……. ช่างเถอะคิดมาก ปวดหัว!!]
4K
