หลังจากที่หลิวจี้ได้แก้มัดและปล่อยตัวลูกชายสุดที่รักเป็ที่เรียบร้อย ก็ได้ลาจากหลิวจ้านไป ก็ได้มีสาวใช้สองคนเดินเข้ามาในห้องของหลิวจ้าน
“คุณชายเ้าค่ะ พร้อมที่จะให้พวกเราสองพี่น้องปรนนิบัติหรือยังเ้าค่ะ”
หลิวจ้านพอได้ฟังเเบบนั้นก็ได้เกิดความเขินอายและคิดไปไกลจนถึงไหนไม่รู้ หญิงรับใช้ก็ได้เรียกสติของคุณชายหลิวจ้านกลับมา พอหลิวจ้านได้สติก็คิดได้ว่า ตามที่เคยดูหนังจีนโบราณมา คนรับใช้ก็จะคอยอาบน้ำและดูแลเสื้อผ้าหน้าผมต่างๆ ของเ้านาย
“ไม่เป็ไร เดียวข้าจัดการเอง พวกเ้าแค่คอยให้คำแนะนำข้าก็พอ”
พอหญิงรับใช้ทั้งสองคนได้ฟังแบบนั้น ก็เกิดอาการงุ่นงงขึ้นมา ทำไมคุณชายของพวกเธอทั้งสองถึงดูแปลกไป แต่พวกเธอก็ไม่ได้สนใจอะไร ก็คอยตอบคำถามของคุณชายพวกเธออย่างเดียว เมื่อคุณชายของพวกเธอถามคำถามกับพวกเธอเรียบร้อยแล้วก็ได้ให้พวกเธอไปนำอาหารมาให้ทาน พอสาวใช้ทั้งสองนำอาหารมาให้คุณชายของพวกเธอแล้วก็ได้จากไปตามคำสั่งของคุณชาย
“ทำไมรสชาติของมันถึงได้แย่ขนาดนี้ ไม่มีความกลมกล่อมเอาซะเลย คนยุคนี้ทำไมถึงได้กินอาหารแบบนี้ได้นะหากว่ายุคนี้มีผงปรุงรสก็คงจะดี”
เมื่อหลิวจ้านคิดได้แบบนั้นก็เกิดไอเดียในหัวขึ้นมาเงินพ่อข้าก็มีเยอะแล้วจะหามาเพิ่มอีกทำไม สิ่งที่เขาคิดเป็อันดับแรกก็คือทำให้อาหารการกินของเขาในแต่ละวันเป็อาหารที่เลิศรสซะก่อนชีวิตของเขาถึงจะได้มีสีสันในการกิน
“หึหึหึ ฉะนั้นแล้วตัวข้าคนนี้ก็จะเป็ผู้บุกเบิกยุคสมัยของการกินซะใหม่ ทำให้คนที่นี้ได้รู้จักว่าการมีอาหารที่เลิศรสมันดียังไง จากนั้นข้าก็จะขายมันแต่ไม่ใช้เพื่อเงินแต่เป็ชื่อเสียงของข้าคนนี้ พอตัวข้านั้นมีชื่อเสียงขึ้นมา สาวงามทั้งหลายจะรอดพ้นจากมือข้าคนนี้ไปได้ยังไง”
ข้าจะต้องสร้างผงปรุงรสขึ้นมาซะก่อน หลิวจ้านก็ได้แต่บนไปกินไป แต่สุดท้ายเขาก็กินจนหมดอยู่ดี ก่อนหน้านั้นหลิวจ้านก็ให้สาวใช้ทั้งสองคนไปเรียกพ่อบ้านจาง พอบ้านจางนั้นจากความทรงจำของหลิวจ้านคนเก่า เขาเป็คนที่สนิทกับหลิวจ้านมากอายุของพ่อบ้านจางก็ยังไม่ได้เยอะประมาณ 35-40 ปี เวลาที่หลิวจ้านอยากได้เงินหลิวจ้านก็จะไปเบิกที่พ่อบ้านจางคนนี้ เพราะพ่อบ้านจางจะดูแลทุกอย่างภายในจวนหลังนี้ จวนหลังนี้ใหญ่โตมากและคนรับใช้เป็จำนวนมาก ทั้งหญิงและชาย จวนนี้เป็จวนที่หลังใหญ่ที่สุดในแถบนี้ ก็ต้องสมกับการเป็ตระกูลเศรษฐีอันดับต้นๆในเมืองลั่วยาง
“คุณชายมีอะไรจะสั่งข้าหรือขอรับ”
เป็เสียงผู้ชายวัยกลางคนนั่นก็คือพ่อบ้านจาง
“เขามาก่อน”
แอ๊ด เสียงประตู่เปิดออกก็ได้มีชายวัยกลางคนเดินเขามา
“นั่งก่อน” พ่อบ้านจางก็ได้นั่งลงตรงข้ามกับหลิวจ้าน
“ข้าคิดว่าข้าอยากจะสร้างอะไรบางอย่างขึ้นมา”
เมื่อพ่อบ้านจางได้ยินคำพูดแบบนี้ที่ได้หลุดออกมาจากปากของคนชายของเขาก็รู้สึกตลกขบขันมากจนทำให้เขาเกือบจะหลุดหัวเราะออกมาเพราะว่าคุณชายของเขาในแต่ละวันนั้นไม่เคยทำงานทำการไม่เคยมีความคิดที่จะทำอะไรมีอย่างเดียวคือออกไปท่องเที่ยวและเล่นการพนันไปวันๆ
“แล้วคุณชายอยากจะสร้างอะไรหรือขอรับ”
“ข้าคิดว่าข้าอยากจะสร้างเครื่องปรุงรสในการทำอาหารขึ้นมา”
“แล้วมันต้องทำยังไงบ้างขอรับ”
“ประเดี๋ยวข้าจะเขียนวัตถุดิบและส่วนผสมต่างๆถ้าอยากให้เ้าไปนำสิ่งที่ข้าเขียนมาให้ครบทั้งหมดแล้วข้าจะเป็คนสอนเ้าเองว่าต้องทำยังไงต่อเมื่อเ้าหาได้ครบแล้วก็มาแจ้งข้า”
หลังจากนั้นหลิวจ้านก็ได้ให้สาวใช้เตรียมหมึกและพู่กันให้กับเขาแล้วเขาก็ได้เขียนวัตถุดิบในการทำผงปรุงรสเพื่อที่จะให้พ่อบ้านจางได้ไปจัดหาวัตถุดิบมาให้ ในส่วนของวัตถุดิบนั้นวัตถุดิบหลักเลยก็คือเนื้อหมูนั่นเองเพราะสิ่งที่หลิวจ้านกำลังจะทำนั้นก็คือรสดีนั่นเอง และก็ยังมีวัตถุดิบอื่นๆอีกมากมายเมื่อเขียนเสร็จหลิวจ้านก็ได้ส่งไปให้พ่อบ้านจ้างดู พอพ่อบ้านจางดูเสร็จก็ได้พูดขึ้นว่า
“วัตถุดิบอื่นๆผู้น้อยก็เข้าใจได้แต่ถ้าเป็เนื้อหมู มันจะไม่มีกลิ่นสาบหรือขอรับเพราะพวกเราไม่ทานเนื้อหมูกันเพราะมันมีกลิ่นสาบของเนื้อหมูอยู่”
เมื่อหลิ่วจ้านได้ยินดังนั้นเขาก็คิดขึ้นมาได้ว่าในสมัยนี้ยังไม่เคยมีใครรู้จักวิธีกำจัดกลิ่นสาบของหมูสินะ
“แล้วคนพวกไหนที่กินเนื้อหมูหรือว่าไม่มีใครกินเลย”
“สำหรับเนื้อหมูนั้นก็จะมีเฉพาะชาวบ้านที่ยากจนถึงจะกินและราคาเนื้อหมูนั้นถูกเป็อย่างมากแต่ถ้าเป็เนื้อวัวก็จะมีเฉพาะเศรษฐีหรือขุนนางที่ร่ำรวยเท่านั้นถึงจะสามารถซื้อกินได้เพราะว่า 1ชั่ง (หนึ่งชั่งก็เท่ากับ 500 กรัม) ก็ราคาหลายตำลึงอยู่ขอรับ”
เมื่อหลิวจ้านได้ยินแบบนั้นก็ได้เกิดไอเดียเพิ่มขึ้นมาในหัวแต่ก็ต้องรอไปก่อนเพราะว่าเขาจะต้อง ทำผงปรุงรสให้สำเร็จเสียก่อนส่วนไอเดียเื่หมูหมูค่อยเป็ไอเดียถัดไป
“ไม่เป็ไรเื่กลิ่นสาบของเนื้อหมูเดี๋ยวข้าจะเป็คนจัดการเองเ้าก็แค่ไปจัดหาสิ่งที่ข้า้ามาก็พอ”
“ได้ขอรับคุณชายมีอะไรจะสั่งเพิ่มอีกหรือไม่ขอรับ”
“ประเดี๋ยวเ้าให้คนจัดรถมาให้ข้าข้าจะเข้าไปชมในเมืองเสียหน่อยและเ้าก็ต้องไปกับข้าด้วย”
“อย่าบอกนะขอรับว่าคุณชายจะไปเที่ยวบ่อนการพนันอีกแล้วนี่คุณชายไม่กลัวนายท่านจะลงโทษคุณชายอีกหรือขอรับ”
“นี่เ้าคิดอะไรของเ้าตอนนี้ข้าคนนี้ได้เปลี่ยนไปแล้วต่อไปนี้ข้าจะต้องเป็บุรุษที่มีชื่อเสียงที่สุดในเมืองนี้ ฮ่าๆๆๆ ตอนนี้เ้ารีบไปทำงานที่ข้าสั่งได้แล้วและเ้าก็รีบกลับมาด้วยข้าจะรอเ้าอยู่ที่นี่เดี๋ยวพวกเราจะได้ไปพร้อมกัน”
หลังจากนั้นพ่อบ้านจางก็ได้ไปทำงานตามที่คุณชายของเขาสั่ง พอพ่อบ้านจางจากไปหลิ่วจ้านก็รู้สึกว่าตัวเองได้ลืมอะไรไปบางอย่างเมื่อเขาได้กลับมานั่งคิดดูอีกครั้งหนึ่ง เขาก็จำได้ว่ายังไม่รู้เลย ว่าใครเป็คนฆ่าหลิวจ้านคนเก่า นี่ยังคงเป็ปมให้หลิวจ้านคนใหม่สืบหาต่อไป นั่งคิดไปคิดมาสักครู่หนึ่งริวจ้างก็คิดได้ว่าไม่รู้ว่าเขาจะต้องหาตัวคนร้ายไปอีกนานแค่ไหน ถ้าหากว่ามีการลอบทำร้ายเขาขึ้นมาอีกครั้งหนึ่งเขาจะทำยังไง เมื่อหลิวจ้านคิดได้ดังนั้นก็เกิดความคิดหนึ่งในหัวเขา เราคงจะต้องหามือดีมาอยู่ข้างกายซะแล้ว ไม่รู้ว่าที่เรามาอยู่ในยุคนี้ จะมีคนที่มีฝีมือหรือว่ามีวรยุทธเหมือนในหนังที่เราเคยดูมาหรือเปล่า
“คุณชายผู้น้อยพร้อมแล้วขอรับ”
เป็เสียงเรียกจากพ่อบ้านจาง
“ถ้าทุกอย่างพร้อมแล้วเราก็ไปกัน”
1K
