ตอน กรรมบันดาล3
..หลังจากที่ออกจากโรงพยาบาลมา ทิวาเองก็ได้หยุดงานพักรักษาตนเองอยู่ที่ห้องสองวัน พอวันที่สามอาการดีขึ้น พอที่จะกลับไปทำงาน จึงตัดสินใจกลับเข้าไปทำงานในเช้าวันที่สาม
วันนั้นที่ทำงานก็ไม่มีงานอะไรมาก ถือว่าสบายๆได้ออกแรงไม่มากแต่ทิวาเองก็ยังคงเจ็บระบมที่ข้อเท้าอยู่ หลังจากอาการที่ข้อเท้าดีขึ้นผ่านมาได้ห้าวัน
วันนั้นเป็วันหยุดพักของทิวา แต่เหตุกับไม่ใช่วันที่ได้พัก ซะงั้นมันกลับเป็วันที่ต้องสะสางเื่ต่างๆให้มันจบลง
เช้าวันนั้นทิวาตื่นขึ้นมาก็เดินเข้าห้องน้ำ ไปอาบน้ำ หลังจากอาบน้ำเสร็จออกมาทิวาเห็นแฟนของตนค้นดูโทรศัพท์ จึงได้ถามเธอว่า " ทำอะไร? "
“แต่ว่าคำตอบกลับของเธอหาใช่ไม่ กับมีแต่การด่าทอจนเกิดมีปากเสียงกันขึ้น ขั้นรุนแรงและเธอก็ได้ไล่ทิวา ให้ออกไปจากห้อง”
ทิวาได้ตอบกลับไปว่า " คับ..ผมไปแน่..ไม่ต้องไล่"
“..ทิวาจัดการจัดเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋า เพื่อจะได้ไปจากเธอให้มันสมใจเธอที่ไล่ตน"
.. ทิวาวางกระเป๋าเสื้อผ้าเอาไว้ แล้วเดินออกจากห้อง พร้อมบอกกับแฟนว่า" กระเป๋าเดี๋ยวผมกลับขึ้นมาเอา ฝากไว้เอาก่อน"
จากนั้น..ทิวาจึงลงมาจากห้องตรงไปที่รถ เพื่อไปวิ่งหาห้องเช่าใหม่ในความคิดของทิวา " ทิวาคิดว่า..มันคงถึงจุดของมันแล้วสินะ"
จากนั้นจึงออกตระเวนหาห้องพักไปเรื่อยจนได้ที่พักใหม่ทำการเซ็นสัญญาการเช่าเรียบร้อย ทิวาก็กลับมาที่ห้องพักของเเฟนเพื่อที่จะเอาเสื้อผ้าตนไปยังห้องพักใหม่ แต่พอกลับมาถึงห้องเหตุการณ์กลับเปลี่ยนแฟนไม่ยอมเปิดประตูให้ทิวา แถมเธอขู่จะฆ่าตัวตาย….
ภาพที่เคยเห็น ได้ย้อนกลับมาเข้าในหัวของทิวา ทิวายืนอยู่หน้าห้องเพื่อกล่อมให้แฟนนั้น มีสติยอมเปิดประตู ออกมาคุยกัน แต่เธอกลับเอาแต่ร้องไห้ไม่ยอมเปิดประตู
ทิวามองผ่านหน้าต่างห้องเข้าไปเห็นแฟนกำลังใช้สายเคเบิ้ลทำเป็บ่วง เพื่อจะผูกคอตนเอง....
ทิวาก็ะโบอกให้เธอใจเย็นๆ แต่เธอกลับไม่ยอมรับฟัง เธอเอาบ่วงคล้องที่คอแล้วะโลงจากเก้าอี้ โชคดีที่สายเคเบิ้ลหมุดที่ยึดไว้หลุดขาดเธอจึงตกลงมาที่พื้นห้องไม่เป็อะไร พอการผูกคอไม่เป็ผลเธอก็ร้องไห้เดินไปทั่วห้อง และแล้วเธอก็หยิบเอามีด เดินไปที่ระเบียงห้องทิวามองเห็นเธอใช้มีดกรีดแขนตัวเอง แต่โชคดีที่มีดไม่คมจึงไม่เข้าเนื้อ
ทิวาพยายามร้องกล่อมให้เธอหยุดให้มีสติ แต่เธอกลับเอาแต่ร้องไห้และเดินไปมาเธอเปิดตู้เสื้อผ้าหยิบเอาใบมีดโกนติดมือมา และมายืนตรงระเบียงห้อง
ทิวาพยายามร้องบอกให้เธอหยุดทำ หยุดคิดสั้นแต่เธอก็ไม่ยอมรับฟัง เธอใช้ใบมีดโกนกรีดลงที่แขนแล้วเอานิ้วแตะเืที่แขนตรงาแมาเขียนที่พื้น ทิวาเห็นอย่างนั้นก็ทนดูไม่ได้จึงคิดพังประตูเข้าไปเพื่อจะได้หยุดการกระทำของเธอ...
" กรรมคือการกระทำเมื่อรู้เห็นจะคิดแก้เช่นไร..."
433
