เฟยฮุ่ยรู้สึกกังวลใจหากไม่ได้ร่ำลาหานเทียนเสียง นางตรงไปตามหาเขาที่บ้าน ซึ่งเป็ร้านขายยาประจำเมืองเหยียนเป่า ที่ตั้งอยู่ใกล้ๆ กับสำนักเฟยหลง หลังจากที่นางกลับจากซื้อของในตลาด
"ท่านอา..เทียนเสียง อยู่ไหมคะ" เฟยฮุ่ยถาม หานเทียนสง ผู้เป็บิดา
"เอ...เห็นบอกว่าจะออกไปเก็บสมุนไพรนอกเมือง แต่ก่อนฟ้าสาง ตอนนี้คงใกล้จะกลับแล้ว คุณหนูฮุ่ย มีธุระสำคัญอะไร กับลูกชายข้าหรือเปล่า" หานเทียนสง เห็นท่าทีของเฟยฮุ่ยดูร้อนใจ ไม่เหมือนตอนที่มาชวนบุตรชายออกไปเที่ยวเล่นตามปกติ
"ข้าจะมาลาเขา...พรุ่งนี้ข้าก็จะออกเดินทางไปทำงานแล้ว คือว่า ตอนนี้สำนักคุ้มภัยของข้า มีคนมาว่าจ้างแล้ว ถ้าอย่างนั้น ข้าก็ถือโอกาสลาท่านอาตรงนี้เลย แล้วขากลับถ้าข้าเจอตำรับยาดีๆ ในเมืองหลวงจะนำมาฝากท่านนะคะ" เฟยฮุ่ยกล่าวร่ำลาบิดาของสหาย
"อ้าว.. ก็เห็นลูกชายข้าบอกจะไปกับพวกคุณหนูฮุ่ยด้วยนี่นา ก็เลยออกไปเก็บสมุนไพรแต่เช้า เพื่อจะนำไปใช้ระหว่างทาง และก็แบ่งเอาไปขายที่เมืองหลวงด้วย" หานเทียนสง ตอบคำถามนาง พร้อมกับจัดยาให้กับลูกค้า ใน่หน้าหนาวนี้คนเริ่มมีอาการป่วยเยอะขึ้น ซึ่งผู้ที่มีฐานะเท่านั้นที่จะสามารถซื้อยาให้กับคนในครอบครัวได้ นอกนั้นต้องหาทางรักษาด้วยตนเอง หรือให้ร่างกายรักษาตัวเองเท่านั้น
"อะไรนะ... แล้วท่านไม่ว่าอะไรหรือ ลูกท่านไปกับสำนักคุ้มภัยมันอันตรายนะ" เฟยฮุ่ยใ ไม่รู้ว่าหานเทียนสง นั้นบอกสิ่งใดบิดากับตนเองบ้าง
"ข้าไม่ว่าอะไรหรอก เด็กผู้ชายก็ต้องอยากไปหาประสบการณ์บ้าง แล้วก็จะได้นำยาสมุนไพรไปซื้อขายแลกเปลี่ยนที่เมืองหลวงด้วย สำหรับเื่อันตรายนั้น..ข้าว่าอย่างน้อยก็ดีกว่าเดินทางคนเดียว" สรุปว่า หานเทียนสงนั้นเห็นด้วยทุกประการ
"ถ้าเช่นนั้น เมื่อเขากลับมาแล้ว รบกวนท่านอาช่วยแจ้ง ให้เขาไปพบข้าที เพราะข้าต้องกลับไปเตรียมการที่สำนักก่อน ลาก่อนค่ะ ไว้เจอกันใหม่ค่ะท่านอา" เฟยฮุ่ยต้องกลับไปก่อน แต่อย่างไรวันนี้ต้องเจรจากันให้รู้ความ
เมื่อเฟยฮุ่ยกลับมาถึงสำนัก ก็พบว่าอาวุธ อุปกรณ์ และยานพาหนะ ได้ถูกเตรียมพร้อมสำหรับการเดินทางในวันนี้แล้ว ขาดก็แต่คัดเลือกคน ตอนแรกนางจะใช้วิธีประลอง แต่ก็กลัวการาเ็จะเกิดขึ้น จึงใช้วิธีเดิมๆ เลย คือจับสลาก จำนวนสิบคน จากสิบห้าคนที่ต้องอยู่สำนัก โดยผู้ที่พลาดในการเดินทางครั้งนี้ นางสัญญาว่าจะได้เป็ตัวจริงในครั้งหน้าอย่างแน่นอน
เมื่อเฟยฮุ่ยเสร็จธุระจากการคัดเลือกคนไปกับนางแล้ว จึงรู้จากศิษย์ในสำนักว่าหานเทียนเสียงมารอพบนางอยู่
"ให้ข้ามาพบด้วยธุระอันใดรึ ท่านเ้าสำนัก" หานเทียนเสียงพูดจาแบบห่างเหิน
"อ้อ...มานี่เลยเ้า..ใครอนุญาตให้เ้าไปด้วย...แล้วยังไปบอกท่านอาเทียนสง ว่าเ้าจะไปกับข้าอีก" เฟยฮุ่ย บิดหูของหานเทียนเสียง จนเขาต้องโค้งศีรษะลงมาหานาง แถมยังถูกทุบตีอีกชุดใหญ่
"โอ๊ยยย...ท่านลุงเฟย บุตรสาวท่านจะฆ่าข้าแล้ววว" หานเทียนเสียงร้องลั่น แม้ร่างกายสูงใหญ่ แต่กลับถูกนางแกล้งเล่นเป็ประจำ ศิษย์ในสำนักทุกคนเห็นอยู่บ่อยครั้งจึงไม่ประหลาดใจ
"อีกแล้วๆ ห้ามเ้ารังแกเขาั้แ่เด็กจนโต ยังมิวายแกล้งเขาอีกนะลูกฮุ่ย" เฟยหลงออกมาตามเสียงร้องจริงๆ
หานเทียนเสียงเป็อิสระจากเฟยฮุ่ย ก็รีบเข้าไปหาเฟยหลงเพื่อเป็เกราะกำบังทันที
"เื่ที่ หานเทียนเสียงจะไปกลับพวกเ้านั้น...พ่อเป็คนขอร้องเขาเอง เพราะจะได้ปรุงยารักษาทุกคนระหว่างทาง พ่อไปคุยกับบิดาของเทียนเสียงเขาแล้วด้วย ซึ่งเทียนสงเขาก็อยากได้ตำรับยาในเมืองหลวงเหมือนกัน" เฟยหลงแจ้งแก่บุตรสาว
"แต่เ้าก็ปฏิเสธพ่อข้าได้นี่" เฟยฮุ่ยหันมามองหานเทียนเสียงตาเขียวปั๊ด
"ก็เหตุใด ข้าต้องปฏิเสธท่านลุงเล่าจ้ะ ท่านเ้าสำนักฮุ่ย ฮ่าๆ" หานเทียนเสียงหัวเราะอย่างผู้มีชัย
"ดี..งั้นข้าจะซ้อมเ้าทุกวันเลย เทียนเสียง เตรียมยาแก้ฟกช้ำไปเยอะๆ เลยนะ" เฟยฮุ่ยขู่
"ไอ้หยา.." หานเทียนเสียงร้อง
"ฮ่าๆ ข้าคงตามไปช่วยเ้าไม่ได้แล้วนะ ลูกเทียน" เฟยหลงหัวเราะก่อนกลับเข้าห้องพักผ่อน
175
