ตอนที่ 10
เดินมาครึ่งวันในที่สุดก็เจอรถที่ยอมให้พวกเขาขึ้นไปด้วยทั้งคู่ติดรถกระบะคันหนึ่งไปลงในเมืองถัดไปเหมือนว่าเมืองนี้กำลังจัดงานเทศกาลประจำปีอยู่ มีปาเป้า บ้านผีสิงและการแข่งขันมากมาย จิลไปที่ร้านเพื่อซื้ออาหารและบอกให้อัลเลนรออยู่ข้างนอกอัลเลนมองไปที่ร้านหนึ่งมีการแข่งงัดข้อกันด้วยความสงสัยว่าพวกเข้าทำอะไรกันจึงเดินเข้าไปดูมีชายคนหนึ่งนั่งรอลูกค้าให้มาแข่งงัดข้อกับเขา และมีเ้าของร้านะโเรียกลูกค้าหากใครงัดข้อชนะชายคนนี้ได้จะได้เงินรางวัลเ้าของร้านคนนั้นเรียกลูกค้าหลายคนให้เข้าไปแข่งและหันมาทางอัลเลนที่ยืนมองอยู่
เ้าของร้าน : เฮ้ยน้องชายอยากได้เงินมั๊ย ลองมาแข่งงัดข้อด้วยกันสิแค่ 1 เหรียญเท่านั้นเองนะ
อัลเลน : ฉันไม่มีเงินหรอก
ชายคนนั้นมองอัลเลนหัวจรดเท้าและเดินหนีไปหาลูกค้าคนอื่นทันทีจิลเดินมาพอดีเอาแฮมเบอร์เกอร์ให้อัลเลน และถามว่าคุยอะไรกับชายคนนั้น
จิล : มีอะไรเหรอ?
อัลเลน : เขาชวนฉันให้ไปเล่นกับเขาหน่ะ บอกว่าเสีย 1 เหรียญแล้วจะได้เงินพอฉันบอกว่าไม่มีเงินเขาก็เลยเดินหนีไป
เ้าของร้าน : (ะโเรียกลูกค้า) เหรียญเดียวเท่านั้นใครชนะชายคนนี้ได้ จะได้เงินรางวัลเป็ 10 เท่า เข้ามาลองกันได้เลย
จิล : ชนะได้ตั้ง 10 เหรียญแหนะ ถ้าลง 10 เหรียญก็ได้ 100 เหรียญงั้นเหรอ น่าสนแหะ (หันไปทางอัลเลน) นายไหวม่ะ
อัลเลน : ไม่น่าจะยาก
จิล : (ไปเอาความมั่นใจแบบนั้นมาจากไหนนะ) เฮ้! โอนเนอร์ (เ้าของร้าน) ขอท้าแข่งหน่อยสิ
เ้าของร้าน : (มองไปที่อัลเลน) ไม่รับประกันเื่าเ็นะถือว่ายินยอมจะเล่นเอง
จิลคิดว่ายังไงอัลเลนก็คงไม่ชนะแต่จิลอยากแกล้งเพราะอัลเลนดูมั่นใจมาก เธอจ่ายเงิน 10 เหรียญให้เ้าของและเดินไปที่โต๊ะแข่งเหมือนจะไม่มีใครมาท้าแข่งเลยสักคนเพราะชายคนนั้นมีกล้ามที่ใหญ่โตมาก จิลยืนขำและคิดว่าคราวนี้อัลเลนคงจะเลิกซ่าสักทีแต่พอคิดได้ว่าอัลเลนอาจจะาเ็ก็ได้ จิลก็เริ่มเปลี่ยนใจ
จิล : ล้อกันเล่นใช่ม่ะ ใครจะไปชนะได้ (หันไปหาเ้าของ)แบบนี้ไม่เอาเปรียบเกินไปเหรอโอนเนอร์
เ้าของร้าน : เธอเป็คนตกลงจะเล่นเองนะ จะมาหาว่าฉันเอาเปรียบได้ไง
อัลเลน : (กำลังกินแฮมเบอร์เกอร์อยู่) หมอนั้นหน่ะธรรมดามากฉันชนะได้สบายอยู่แล้ว
จิล : (ทำไมถึงมั่นใจนักนะ) ยังไงก็อย่าฝืนหล่ะฉันไม่อยากให้นายเจ็บตัว
อัลเลนรีบกินแฮมเบอร์เกอร์จนหมดและเดินไปที่โต๊ะแข่งทันที จิลรีบเดินไปจับแขนอัลเลนไว้
จิล : นายแน่ใจนะ อาจจะาเ็ก็ได้นะ
อัลเลน : สบายมาก (มั่นใจมาก)
เ้าของร้าน : ตกลงกันได้เมื่อไหร่ก็มาเริ่มได้เลยหรือจะถอดใจยอมแพ้ก็ไม่ว่าอะไรนะ (แสดงท่าทีเยาะเย้ย)
พอมีคนมาแข่งเ้าของร้านก็ะโเรียกลูกค้าคนอื่นๆให้เข้ามาดูมีคนเดินเข้ามามุงดูหลายคน ทุกคนพากันหัวเราะที่อัลเลนกล้าไปลงแข่งเพราะดูยังไงเขาก็ไม่มีทางชนะได้แน่นอน
เ้าของร้าน : จะแข่งแบบ 3 รอบนะ ใครชนะ 2 ใน 3 ก็ได้เงินไป
หลังจากบอกกติกาแล้วก็เดินไปกระซิบชายกล้ามโต“ทำให้ดูสูสีหน่อยแล้วกันคนอื่นจะได้กล้ามาท้าแข่งกับนาย”ชายกล้ามโตนั้นพยักหน้ารับคำสั่งที่เ้าของบอกเสียงร้องะโเชียร์อัลเลนจากผู้คนที่มายืนดูดังขึ้น ทุกคนอยากเห็นอัลเลนล้มชายกล้ามโตนั้นให้ได้“ไอ้หนูสู้หน่อยโว้ย” จิลยืนลุ้นอยู่ข้างๆเ้าของเดินไปกุมมือของทั้งคู่ให้ตั้งตรงไว้ที่กลางโต๊ะเมื่อถามความพร้อมของที่คู่แล้วก็ะโ
เ้าของร้าน : เริ่มได้!
พริบตาเดียวอัลเลนก็ล้มชายคนนั้นได้ทันทีเสียงคนดูเงียบสงัดด้วยความใ เขาล้มชายคนนั้นได้อย่างรวดเร็วชนิดที่ว่าคนดูเองยังตั้งตัวไม่ทัน ชายกล้ามโตคนนั้นใที่อัลเลนสามารถล้มเขาได้และเขาก็ไม่เชื่อสายตาตัวเอง “อะไรกันไอ้เ้านี้ มันไปเอาแรงมาจากไหนเยอะแยะกัน”เ้าของร้านเดินมากระซิบข้างหูชายกล้ามโตคนนั้น “ดีมากคราวนี้เริ่มเอาจริงได้แล้วนะ”ชายกล้ามโตคิดว่าเมื่อกี้อาจเป็เพราะเขาประมาทและตั้งตัวช้าไปหน่อยครั้งนี้เขาจึงตั้งใจมากขึ้น คนดูเริ่มไม่ส่งเสียงและเงียบ พากันดูอย่างตั้งใจเมื่อสัญญานดัง ชายกล้ามโตก็ใส่แรงเต็มที แต่ก็ไม่มีประโยชน์อะไรอัลเลนล้มเขาได้อย่างรวดเร็ว ทั้งเ้าของร้าน คนดู และ จิลเองต่างก็ยืนอึ้งใ“อะไรกันวะ” ชายกล้ามโตคนนั้นสบถออกมา
จิล : นายทำได้ไง (จิลใและเก็บอาการใไม่อยู่)
อัลเลน : (หันไปหาเ้าของร้าน) ขอรับเงินรางวัลด้วยนะ
เ้าของร้านยื่นเงิน 100 เหรียญให้อัลเลนอย่างงงๆเขายังคงมองตามอัลเลนที่เดินออกไปอย่างไม่ละสายตาแต่ก็เหมือนเป็การดีที่อัลเลนชนะผู้คนต่างคิดว่าชายกล้ามโตนั้นไม่ได้เจ๋งจริงและต่างก็พากันมาขอท้าแข่งแต่พอมีคนแพ้สัก 2-3 คน ก็เริ่มไม่มีคนมาแข่งด้วยอีกเ้าของร้านสงสัยว่าทำไมชายกล้ามโตถึงได้แพ้
เ้าของร้าน : นายคงไม่ได้แกล้งแพ้ไอ้ต่างด้าวนั้นใช่ม่ะ
ชายกล้ามโตไม่ตอบเพราะเขารู้สึกแค้นใจมากที่ต้องแพ้ผู้ชายตัวเล็กๆแบบนั้น เขาเดินออกจากร้านไปทันที และออกไปตามหา
อัลเลน และเขาก็เจอทั้งคู่จริงๆอัลเลนกับจิลเดินไปเดินมาอยู่ในงานและเอาเงิน 100เหรียญที่ได้ไปเล่นเกมต่างๆชายกล้ามโตคนนั้นสะกดรอยตามพวกอัลเลนไปตามร้านต่างๆอัลเลนเล่นชนะทุกเกมได้เงินและของรางวัลมามากมายชายคนนั้นจึงสงสัยว่าอัลเลนทำได้ยังไง
จิล : นายนิมันสุดยอดจริงๆ เลย เป็พวกชอบเล่นเกมล่ารางวัลเหรอ
อัลเลน : มันก็มีกฏฟิสิกส์ง่ายๆ อยู่ ถ้าเข้าใจก็ทำได้ไม่ยาก
จิล : ไม่ยักรู้ว่านายเป็พวกเด็กเรียนนะ จบจากที่ไหนมา
อัลเลน : ดูเหมือนว่าฉันกำลังเรียนปริญญาโทที่มหาวิทยาลัยอยู่อ่ะนะ
จิล : (พูดอะไรของมันฟร่ะ) งั้นเหรอ (ทำท่าเอออ่อตามไป)
อัลเลน : ได้เงินเยอะขนาดนี้หาอะไรดีๆ กินได้แล้วสินะ
จิล : สบายมาก เดี๋ยวไปหาอะไรอร่อยๆ กินดีกว่า
จิลกับอัลเลนนั่งพักที่เก้าอี้และนำเงินรางวัลออกมานับว่าได้เท่าไหร่พวกเขาวางแผนจะไปหาร้านอาหารดีๆกินมื้อค่ำกัน และคิดว่าคืนนี้จะหาที่พักที่นี่ แต่แล้วชายกล้ามโตคนนั้นก็เดินมาหาทั้งคู่
ชายกล้ามโต : แกเป็ใครกันแน่ไม่เคยมีใครล้มฉันได้ด้วยรูปร่างแบบนี้หรอกนะ
จิล : แพ้แล้วพาลเหรอไง
ชายกล้ามโตคนนั้นโกรธที่จิลพูดแบบนั้นแล้วพุ่งเข้าบีบคอเธอทันที
ชายกล้ามโต : อย่ามาปากดีกับฉัน ฉันมองเห็นสิ่งที่พวกแกทำหมดแล้วบอกมาซะดีๆ ว่าพวกแกใช้กลโกงอะไร ไม่งั้นฉันจะหักคอเธอซะ
อัลเลนเข้ามาจับมือของชายคนนั้นไว้แล้วบีบเต็มแรงเขาจ้องมองด้วยสายตาที่โกรธเคืองอย่างมาก
อัลเลน : ปล่อยเธอซะ!
เขาบีบมือชายคนนั้นอย่างแรงจนเขาค่อยๆ ปล่อยมือออกจากจิลและร้องครวญครางด้วยความเ็ป
ชายกล้ามโต : โอ้ยยย แก! แกเป็ตัวอะไรกันแน่
อัลเลนบีบแรงขึ้นเรื่อยๆ จนข้อมือของชายคนนั้นเริ่มบิดผิดรูปเขาเ็ปจนต้องนั่งคุกเข่าลง “โอ้ยยย โอ้ยยย ได้โปรด ปล่อยฉันไปเถอะ”ชายกล้ามโตโอดครวญร้องขอให้อัลเลนปล่อยมือ แต่
อัลเลนก็ยังคงบีบแขนชายคนนั้นต่อสายตาที่มองไปที่ชายกล้ามโตนั้นเหมือนเขากำลังโมโหจนขาดสติ
จิล : อัลเลน! พอได้แล้ว (เอื้อมมือไปจับแขนอัลเลน)
เหมือนอัลเลนได้สติกลับมาจากเสียงเรียกของจิลเขาจึงปล่อยมือชายคนนั้นทันที ชายคนนั้นยังคงร้องครวญครางด้วยความเ็ปและมองไปที่อัลเลน “แกเป็ใคร แกเป็ตัวอะไร”
อัลเลนก้มมองที่มือตัวเอง เขาไม่รู้ว่าเมื่อกี้ตัวเองทำอะไรลงไปพอได้ยินที่ชายคนนั้นพูดว่าเขาเป็ตัวอะไรก็ทำให้เขานึกถึงคำพูดของพีทที่บอกว่าอย่าใช้พลังต่อหน้าใครเขาจึงคิดว่านี้อาจจะทำให้เขากับจิลไม่ปลอดภัยไปด้วย
อัลเลน : (หันไปหาจิลด้วยท่าทางใ) เราต้องหนีแล้ว
จิลวิ่งไปหยิบเงินที่นับไว้บนโต๊ะใส่กระเป๋าและรีบวิ่งออกไปจากตรงนั้นทันทีด้วยความรีบจิลจึงหกล้ม อัลเลนหยิบกระเป๋าจิลขึ้นมาให้และรู้สึกว่ากระเป๋าเธอค่อนข้างหนัก
อัลเลน : เธอแบกอะไรมาเยอะแยะเนี้ย
จิล : ก็ของกินนายซะส่วนใหญ่แหละ
1K
