่ประมาณบ่าย 3 โมงของวัน
โรสกับอลิซขับรถมาส่งพลอยใสที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง หลังจากที่เธอลงรถก็หันหน้ามาหาอลิซกับโรส
“ถ้าเสร็จแล้วเดี๋ยวกูโทรหานะมึง”
“เออ งั้นเดี๋ยวกูพาไอ้ลิซไปถ่ายงานก่อนนะ เสร็จแล้วโทรหาด้วย”
“อืม”
โรสกับอลิซก็ขับรถออกไป ส่วนพลอยใสเดินเข้าโรงพยาบาลไปเพื่อนัดเจอกับใครบางคน ระหว่างรอคิว เธอมองไปรอบ ๆ ด้วยสีหน้าที่นิ่งเฉย ก่อนที่จะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาไถ TIKTOK ดูไปเรื่อยเปื่อย ทว่ามีผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่ ใส่ชุดสูทสีดำ ท่าทางดูมีอายุ เดินเข้ามาหาเธอ
“น้องครับ”
“ค่ะ?” พลอยใสเงยหน้าขึ้นมามองผู้ชายคนนั้น
“พอดีน้องหน้าตาน่ารักมากเลย สนใจเป็นักแสดงบ้างไหมครับ”
“อ๋อ…ไม่ค่ะ”
“งั้น…เอางี้ ถ้าน้องเปลี่ยนใจก็โทรมาหาพี่ได้เลยนะครับ”
หลังจากผู้ชายคนนั้นพูดเสร็จ เขาก็ยื่นนามบัตรให้พลอยใส เธอรับนามบัตรนั้นไว้พร้อมพูดไปสั้น ๆ ว่า
“ค่ะ”
และผู้ชายคนนั้นก็เดินจากไป จนเวลาผ่านไปไม่นาน มีพยาบาลเดินออกมาจากห้องเรียกชื่อของพลอยใสให้เข้าห้อง เธอลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปในห้องนั้น ทันทีที่เธอเดินเข้าไปพยาบาลก็เดินออกจากห้องนั้นไป เพื่อให้บรรยากาศดูเป็ส่วนตัวมากที่สุด
“พลอย นั่งสิ” เสียงของหมอผู้หญิง
พลอยใสเดินเข้ามาและนั่งตรงข้ามหมอ สายตาของเธอมองไปที่หมอคนนั้นด้วยสีหน้าที่นิ่งเฉยเหมือนเดิม
“พี่ริน” ‘ริน’ รูปร่างสูงหุ่นดี ผมสั้นประบ่าสีดำสวยงาม หน้าตาคล้าย ๆ โรส แต่ว่ารินดูเป็ผู้ใหญ่กว่า ใส่ชุดกาวน์แพทย์สีขาว จุดเด่นของเธอก็คือสร้อยจี้รูปตัว R ที่คล้าย ๆ กับพลอยใส
“ไม่ได้มาหาพี่หลายวันแล้วนะพลอย”
“ขอโทษค่ะ”
“วันนี้เป็ยังไงบ้างคะ เปิดเทอมวันแรก?”
“ก็ดีค่ะ แต่ว่า…”
“แต่ว่า?”
“เจอผู้หญิงคนนึง เขามายุ่งวุ่นวายกับพลอย พลอยรู้สึกไม่ชอบผู้หญิงคนนั้นมากเลย”
และก็เล่าเื่ของวันนี้ให้รินฟัง ในขณะที่พลอยใสกำลังเล่าอยู่ เธอก็ออกอาการ ออกสีหน้า ทำให้รินรู้สึกยิ้มดีใจเล็กน้อย เพราะว่ารินไม่เคยเห็นพลอยใสมีสีหน้าหรือออกอาการมาก่อนตลอดที่ดูแลเธอมา หลังจากที่พลอยใสระบายเื่ของวันนี้ให้รินฟัง เธอก็รู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก
“ตอนนี้พลอยรู้สึกดีขึ้นบ้างหรือยัง?” รินพูดต่อไปอีกว่า “นี่เป็ครั้งแรกเลยนะที่พลอยมาระบายเื่อื่นให้พี่ฟังที่ไม่ใช่เื่นั้นน่ะ”
“คือ…พลอยก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมนึกถึงแต่เื่นี้”
“แต่ว่าไม่ใช่เื่ที่ไม่ดีนะ”
“ยังไงหรอคะ พี่ริน?”
“พลอยเริ่มมีความรู้สึกบ้างแล้วไง พี่มองว่าเป็เื่ที่ดีนะ”
“พลอยควรทำยังไงดีอะ พี่ริน?”
“พลอยไม่ลองเปิดใจบ้างล่ะ อย่างน้อยเปิดใจรับเขาเป็เพื่อนก็ยังดีนะ”
“ว่าแต่พลอย ตอนนี้ยังนอนไม่ค่อยหลับอยู่มั้ย?” รินพูดต่อ
“ไม่แล้วค่ะ พี่ริน”
“งั้นพี่ไม่จ่ายยาให้แล้วนะ”
“ค่ะ”
“ให้พี่ไปส่งมั้ย พี่ใกล้จะเลิกเวรพอดี”
“ก็ได้ค่ะ พลอยจะได้ทักไปหาไอ้โรสมันว่าไม่ต้องมารับแล้ว”
“โอเคค่ะ งั้นพลอยออกไปรอพี่อยู่ข้างนอกก่อนนะ”
“ค่ะ”
พลอยก็เดินออกจากห้องมา เห็นเก้าอี้ว่างอยู่จึงเดินไปนั่งเพื่อรอรินเลิกงาน ระหว่างรออยู่ เธอหยิบหูฟังในกระเป๋าขึ้นมาสวมและเปิดเพลง ดนตรีบรรเลงขึ้น ตัวของเธอก็ค่อย ๆ หลับตาลง เวลาผ่านไปประมาณครึ่งชั่วโมง รินได้เดินออกมาจากห้องเห็นพลอยใสกำลังหลับอยู่ เธอเดินเข้าไปนั่งใกล้ ๆ ประคองหัวของพลอยใสลงมาที่ไหล่ของเธอ ลูบหัวอย่างห่วงใย พยาบาลที่เดินผ่านมาเห็นภาพนี้ ต่างก็เอาไปจิ้นกัน จนกระทั่งพลอยใสรู้สึกตัวตื่น เธอหันมามองริน เห็นเธออยู่ข้าง ๆ ก็รู้สึกใเลยรีบดึงตัวเองออกมาจากไหล่ของรินทันที
“ขอโทษค่ะ พี่ริน”
“ไม่เป็ไรค่ะ งั้นเรากลับบ้านกันดีกว่านะ”
“ค่ะ”
พวกเธอทั้งสองคนก็ลุกเดินไปที่รถของรินเพื่อเดินทางกลับบ้าน ระหว่างขับรถกลับบ้าน รินสังเกตเห็นพลอยใสใส่หูฟังอยู่ตลอด จึงเอ่ยพูดขึ้นมา
“พลอย อยากเปิดเพลงอะไรก็เปิดเลยนะ ถอดหูฟังออกได้แล้ว”
“ค่ะพี่”
และพลอยใสก็ถอดหูฟังออก ก่อนที่จะเอื้อมมือไปจิ้มที่หน้าจอตรงคอนโซลกลางของรถ เมื่อดนตรีบรรเลงขึ้นเป็เพลงของผู้หญิง รินรู้สึกสงสัยมาก เพราะว่าพลอยใสไม่เคยฟังเพลงของผู้หญิงมาก่อน
“ชื่อเพลงว่าอะไรหรอพลอย?”
“放过自己 (fàng guò zì jǐ) ค่ะ”
เนื่องจากรินฟังภาษาจีนออก เธอจึงเข้าใจความหมายของเพลงนี้ จึงแอบยิ้มออกมาเล็กน้อยด้วยความดีใจ
“ว่าแต่พลอยฟังเพลงที่ผู้หญิงร้องด้วยหรอ?”
“ค่ะ พลอยก็หาเพลงฟังไปเรื่อย พอดีเปิดมาเจอเพลงนี้เพราะดี”
“ดีแล้วค่ะ” และรินก็พูดต่อ “พี่ว่าหลังจากนี้พลอยลองทำอะไรใหม่ ๆ บ้างก็ดีนะ”
“พลอยคิดว่า…”
“ตอนนี้พลอยยังคิดว่าไม่พร้อมใช่มั้ย?” รินพูดแทรกขึ้นมา
“ค่ะ”
“แต่พี่ว่าพลอยกำลังโตขึ้น พลอยเริ่มมีความคิดเป็ของตัวเองมากขึ้น ถ้าพลอยได้เจอกับเส้นทางของตัวเอง พี่ก็ดีใจกับพลอยด้วยนะ”
“ค่ะพี่ริน พลอยจะเชื่อฟังพี่”
“พลอยไม่ต้องเชื่อฟังพี่หรอก ลองทำตามหัวใจของตัวเองดูว่าตัวเอง้าอะไร”
และพลอยก็ทำสีหน้าครุ่นคิด หันออกไปนอกกระจกโดยที่ไม่ได้พูดอะไรกันต่อ บทสนทนาจึงจบแค่นี้
เวลา 18:47 น. ณ บ้านพลอยใส
พลอยใสดูนาฬิกาข้อมือ ก็เห็นว่า 6 โมงเย็นแล้ว จึงหันมาเอ่ยถามริน
“พี่รินคะ กินข้าวที่บ้านพลอยมั้ย?”
“ไม่เป็ไรค่ะ พอดีพี่มีนัดต่อ”
“นัดหรอคะ?”
“ใช่ค่ะ วันนี้พ่อพี่นัดกับเพื่อน ๆ เขาน่ะ...พี่เองก็ต้องไปด้วย”
“ค่ะ พี่รินขับรถกลับดี ๆ นะคะ”
“ค่ะ ตั้งใจเรียน ตั้งใจทำงานนะ”
“ค่ะ”
หลังจากพูดคุยกันเสร็จเรียบร้อย รินก็ขับรถออกไปทันที พลอยใสก็เดินเข้าบ้าน เมื่อเปิดประตูเข้าไปแล้วไม่มีใคร ในใจรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาอีกครั้ง เธอรีบเดินเข้าไปที่ห้องสตูดิโอของเธอทันที ในห้องนี้เปรียบเสมือนพื้นที่ Safe Zone ของเธอ ทำให้ตัวของเธอนั้นรู้สึกผ่อนคลาย ไม่มีความกังวลใด ๆ
ผ่านไปประมาณครึ่งชั่วโมง ก็มีเสียงคนเปิดประตูเข้าบ้านมา พลอยใสได้ยินจึงเปิดประตูห้องไปดู ก็เห็นว่าโรสกับอลิซเข้าบ้านมาแล้ว เธอจึงวิ่งเข้าไปกอดโรสกับอลิซทันที
“พวกกูกลับมาแล้ว” โรสพูด
“ช้าจังนะ”
“รถติดน่ะ ขอโทษนะ” อลิซพูด แล้วยื่นถุงให้พลอยใส “อะ ของกิน”
พลอยใสยื่นมือไปรับถุงนั้น
“ขอบคุณนะมึง”
และอลิซก็เดินเข้าห้องนอนไปเพื่อเตรียมตัวอาบน้ำ พลอยใสจึงอยู่กับโรสแค่สองคน จู่ ๆ โรสก็พูดขึ้นมาอย่างสงสัย
“เป็ไงบ้างมึงไปคุยกับพี่ริน?”
“ก็ดีนะ แต่ว่า…”
“แต่ว่า…มึงชอบพี่กูใช่มั้ย?”
จบตอนที่ 7
26K
![สังหารสวรรค์ [อ่านฟรีทุกตอน]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1736070346_97601708.webp)
