เวลาผ่านไปอย่างเงียบเชียบราวกับทรายที่ไหลผ่านนิ้วมือ ห้าปีผ่านไปในพริบตาเดียว คาคาชิ ริน และโอบิโตะ ตอนนี้อายุ 13 ปีแล้ว และโอบิโตะก็ได้ก่อตั้งทีมของตัวเองขึ้นมา
โอบิโตะในวันนี้ไม่ใช่เด็กหนุ่มไร้เดียงสาเหมือนแต่ก่อนอีกแล้ว
ตลอดห้าปีที่ผ่านมา เขาเติบโตเป็ผู้ใหญ่และมีบุคลิกที่สุขุมเยือกเย็น ซึ่งหาได้ยากในเพื่อนร่วมรุ่น
ที่สำคัญยิ่งกว่านั้น เนื่องจากการรวมจักระของเก้าหางเข้ากับร่างกายของเขา ทำให้พลังที่แท้จริงของเขานั้นหาใครเทียบได้ยากในโลกนี้
โอบิโตะจงใจปกปิดความสามารถที่แท้จริงของตน โดยแสดงให้เห็นเพียงพละกำลังของโจนินเท่านั้น ด้วยพละกำลังนี้เองที่ทำให้โฮคาเงะแต่งตั้งโอบิโตะเป็หัวหน้าหน่วย ซึ่งมีสมาชิกอย่างคาคาชิและริน ฮารุโนะ
นินจาฝึกหัดทั้งสามคนนี้กลายเป็บุคคลสำคัญในโคโนฮะอย่างรวดเร็ว
แต่โชคชะตามักมีเื่ไม่คาดฝันเสมอ ใครจะไปคิดว่ามินาโตะ นามิคาเสะ อาจารย์ของคาคาชิ ริน ฮารุโนะ และโอบิโตะ จะได้รับการแต่งตั้งอย่างเป็ทางการให้เป็โฮคาเงะรุ่นที่สี่ในอนาคต?
ในวันนี้ เมื่อมินาโตะได้รับการยืนยันอย่างเป็ทางการให้เป็โฮคาเงะรุ่นที่สี่ หมู่บ้านโคโนฮะทั้งหมู่บ้านก็เต็มไปด้วยการเฉลิมฉลอง
ในฐานะศิษย์ของมินาโตะ ความรู้สึกของโอบิโตะจึงซับซ้อนเป็พิเศษ
ในที่สุดวันนั้นก็มาถึง สิ่งที่จะตามมาคือการอาละวาดของเก้าหาง
ในเวลากลางคืน โอบิโตะปีนขึ้นไปบนหลังคาเพียงลำพังและมองขึ้นไปบนท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว
สายลมเย็นยามค่ำคืนพัดผ่านใบหน้าของเขา ช่วยปัดเป่าความเศร้าโศกในใจ
การปรากฏตัวของไวท์เซ็ตสึบ่งบอกว่าการนับถอยหลังสู่การอาละวาดของเก้าหางได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว
เขาต้องใช้ทุกนาทีให้คุ้มค่าที่สุดเพื่อเตรียมตัวสำหรับการแปรพักตร์ที่กำลังจะเกิดขึ้น
และแผนการสมคบคิดที่เขาวางไว้มานานจะเริ่มต้นขึ้นในคืนที่เงียบสงบนี้
โอบิโตะสูดหายใจเข้าลึกๆ และพยายามควบคุมอารมณ์ให้สงบลง
เขารู้ว่าเขาต้องระมัดระวังเป็อย่างยิ่งในทุกย่างก้าวต่อจากนี้
หากไม่ระมัดระวัง ไม่เพียงแต่แผนทั้งหมดจะล้มเหลวเท่านั้น แต่ยังอาจเปิดเผยตัวตน ทำให้ถูกทุกคนทอดทิ้งอีกด้วย
ทุกอย่างอยู่ภายใต้การควบคุมของเขา งานต่อไปของเขาคือการทำให้แน่ใจว่าการอาละวาดของจิ้งจอกเก้าหางจะเป็ไปตามแผนที่เขาวางไว้อย่างสมบูรณ์แบบ
เวลาตีสอง เ้าหน้าที่ระดับสูงของโคโนฮะได้มารวมตัวกันที่หน้าห้องคลอดของคุชินะ
มินาโตะ นามิคาเซะ เดินไปเดินมาอย่างกระวนกระวายใจ และถามคุณหมอเกี่ยวกับความคืบหน้าของการผ่าตัดอยู่บ่อยครั้ง
โอบิโตะยืนอยู่มุมห้อง ดูเหมือนจะเหลือบมองทุกคนที่อยู่ตรงนั้นอย่างไม่ใส่ใจนัก
ทันใดนั้น ความเงียบสงบของยามค่ำคืนก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงร้องของทารก
ซุยเหมินรีบวิ่งไปที่ประตูทันที ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความดีใจและความกังวลปะปนกัน
ประตูห้องคลอดเปิดออก และคุณหมอเดินออกมาอย่างเหนื่อยล้า: "แม่และเด็กปลอดภัยดี ผู้หญิงคนที่สี่้าพักผ่อน โปรดอย่ารบกวนเธอ"
มินาโตะตื่นเต้นมากจนอยากรีบวิ่งเข้าไปดูลูก แต่ถูกเ้าหน้าที่ทางการแพทย์ห้ามไว้ เขาทำได้เพียงเดินไปเดินมาอย่างกระวนกระวายในทางเดิน หวังว่าจะได้เห็นลูกในไส้ของตัวเองโดยเร็วที่สุด
ขณะที่ทุกคนกำลังจดจ่ออยู่กับห้องคลอด โอบิโตะก็ออกจากโรงพยาบาลไปอย่างเงียบๆ เขาไปที่มุมสงบๆ อย่างรวดเร็วและใช้วิชานินจาสื่อสาร
"ไวท์เซ็ตสึ ดำเนินการตามแผน" เสียงของเขาเบาและเด็ดเดี่ยว
เสียงอิเล็กทรอนิกส์ที่เป็เอกลักษณ์ดังขึ้นผ่านเครื่องสื่อสาร: "รับทราบครับเ้านาย เก้าหางจะก่อความวุ่นวายตามคำสั่งของคุณในไม่ช้า"
โอบิโตะสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วหันสายตาไปยังอีกทิศทางหนึ่งของโรงพยาบาล ที่นั่น คุรามะถูกจัดวางไว้อย่างเหมาะสมแล้ว รอจังหวะที่เหมาะสมเพื่อลงมือตามแผน
เขารู้ว่าสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นนั้นไม่อาจย้อนกลับได้ แต่เพื่อให้บรรลุเป้าหมาย เขาจึงละทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างไปแล้ว
ในขณะที่โอบิโตะหันหลังจะจากไป หมู่บ้านโคโนฮะทั้งหมู่บ้านก็ตกอยู่ในความโกลาหล
เก้าหางที่อาละวาดได้ปลุกหมู่บ้านโคโนฮะทั้งหมู่บ้านให้ตื่นขึ้น ชาวบ้านต่างพากันหนีอย่างตื่นตระหนก ขณะที่นินจาที่ปฏิบัติหน้าที่รีบไปยังที่เกิดเหตุ
…………
เมื่อเวลาผ่านไป โอบิโตะก็ตระหนักว่าการแสดงที่แท้จริงเพิ่งเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น
ในไม่ช้า มินาโตะจะใช้วิชาผนึกมรณะเพื่อจบชีวิตไปพร้อมกับคุรามะ
ความหวังสุดท้ายฝากไว้กับทารกแรกเกิด นั่นก็คือลูกชายของเขา นารูโตะ อุซึมากิ
เมื่อคิดถึงเื่นี้ สีหน้าของโอบิโตะก็ซับซ้อนขึ้น เขาทั้งคาดหวังและประหม่า ทั้งตื่นเต้นและหวาดกลัว ่เวลานี้หมายถึงจุดจบของการแก้แค้นและจุดเริ่มต้นของชีวิตใหม่
โอบิโตะกลั้นหายใจและจดจ่ออยู่กับการต่อสู้ระหว่างมินาโตะและคุรามะที่อยู่ไกลออกไป
มินาโตะเสียเปรียบอยู่แล้ว แต่เขาก็ยังคงสู้ต่อไป ดวงตาของเขามีความแน่วแน่และเด็ดเดี่ยว แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าเขาพร้อมที่จะตายไปพร้อมกับคุรามะ
ภายใต้สายตาที่จับจ้องของโอบิโตะ มินาโตะได้เปิดใช้งานผนึกมรณะของยมทูตในที่สุด
การเปลี่ยนแปลงของจักระอันทรงพลังนั้นสามารถััได้อย่างชัดเจนแม้จากโขดหินโฮคาเงะ
เก้าหางคำรามด้วยความโกรธแค้น พลังชีวิตของมันค่อยๆ หมดไปอย่างรวดเร็วขณะที่มันหดตัวและถูกผนึกไว้ในร่างของนารูโตะ อุซึมากิในวัยทารก
โอบิโตะใช้พลังเทพของตนแทรกซึมเข้าไปในบาเรียที่มินาโตะสร้างขึ้นโดยตรง
มินาโตะมองไปที่โอบิโตะที่เพิ่งปรากฏตัว และรู้ทันทีว่าโอบิโตะคือต้นเหตุ เสียงของเขาแหบพร่า: "พอแล้ว...พอแล้ว...แก้าทำอะไรกันแน่?"
โอบิโตะเอียงศีรษะครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมาทันทีว่า "มินาโตะเซ็นเซย์ ผมแค่พยายามป้องกันไม่ให้บทในอนาคตเปลี่ยนแปลงไปเท่านั้นเอง ดังนั้นคุณนั่นแหละควรตายไปซะ"
เขาไม่สนใจมินาโตะที่กำลังงุนงง แล้วโยนนารูโตะให้เขาอย่างไม่ใส่ใจ ซึ่งนารูโตะก็รับเขาไว้ได้อย่างรวดเร็ว เด็กน้อยิัย่นดูเหมือนจะหลับอยู่ ไม่รู้เื่อะไรเลยเกี่ยวกับสิ่งที่พ่อแม่ของเขาต้องเผชิญ
เขาเดินทีละก้าวไปยังคุชินะ ผู้ซึ่งอ่อนแรงเกือบหมดแรงหลังจากถูกดึงเก้าหางออกมา เธอลืมตาขึ้นเพียงเล็กน้อยและมองไปที่โอบิโตะ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความสับสน
โอบิโตะเอื้อมมือออกไปและโจมตีคุชินะที่คอด้วยพลังจักระอย่างฉับพลัน คุชินะล้มลงหมดสติ
โอบิโตะมองผลงานชิ้นเอกของเขาด้วยความพึงพอใจ จากนั้นหันไปหามินาโตะแล้วกล่าวว่า "อาจารย์มินาโตะ ผมหวังว่าอาจารย์จะดูแลเด็กคนนี้ให้ดีนะครับ บางทีสักวันหนึ่งเขาอาจจะเข้าใจว่าอาจารย์ยิ่งใหญ่แค่ไหน"
หลังจากพูดจบ โอบิโตะก็อุ้มคุชินะขึ้นบ่า แล้วโดยไม่รอช้า ก็ใช้คามุย หายตัวไปในพริบตา มินาโตะยืนอยู่ตรงนั้นอย่างงงงวย สมองว่างเปล่า
238
