แล้วโรมิยาสที่ยืนห่างจากโคแวนไม่มากนักก็ได้เห็นสัญญาณนิ้วมือข้างซ้ายของโคแวนที่แม้จะยังปล่อยสบายๆ อยู่ข้างลำตัว แต่มันก็มีลักษณะของการสื่อความหมายลับมาถึงเขาอย่างชัดเจน
'ท่านไปช่วย (พระโอรสและองค์จักรพรรดิ์) ข้าจะอยู่ที่นี่'
นั่นคือความหมายของสัญลักษณ์หรือรหัสจากมือข้างซ้ายของโคแวนที่ได้เคยตกลงกันไว้มาก่อนหน้านี้
ดวงตาทั้งคู่ของโรมิยาสเบิกโพลงขึ้นมา เขาเข้าใจในความหมายของรหัสนั้นดี แต่การที่จะปล่อยให้โคแวนต้องเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจหลายคนในที่นี้ จะเป็การถูกต้องแล้วล่ะหรือ? เพราะถ้าหากมีเขาร่วมสู้ไปพร้อมๆ กับโคแวน แม้ว่าจะไม่ได้ชัย แต่ก็คงไม่ถึงกับตกเป็ฝ่ายเพลี่ยงพล้ำให้กับพวกศัตรูจนเกินไป อย่างนี้ก็จะไม่เป็การดีกว่าหรอกรึ?
ความลังเลของโรมิยาส ทำให้โคแวนเปลี่ยนการเคลื่อนไหวของนิ้วด้านซ้ายหรือที่แท้ก็คือ การสื่อรหัสอีกแบบหนึ่งให้โรมิยาสได้เห็น
'รีบไป ข้ารับมือได้ ยังมีคนอื่นอยู่กับข้า'
รหัสที่แสดงให้โรมิยาสได้สังเกตุเห็นโดยเฉพาะในครั้งนี้ เป็การตอกย้ำถึงความเด็ดเดี่ยวไม่เปลี่ยนใจของโคแวน และทำให้โรมิยาสจำต้องตัดสินใจแล้ว แม้เขาจะรู้อยู่เต็มอกว่า รหัสที่บอกว่ายังมีคนอื่นอยู่ด้วยนั้นจะหมายถึงองครักษ์ทั้งสาม แต่กับความสามารถในเชิงยุทธของคนทั้งสามนั้น ก็ถือว่ายังห่างไกลกับเชิงยุทธของพวกศัตรูในที่นี้ทั้งหมด
แล้วโรมิยาสก็จำต้องยอมรับการตัดสินใจของโคแวน เขาค่อยๆ ขยับนิ้วมือข้างขวาที่วางแนบลำตัวของเขาเป็ความหมายว่า
'ตกลง ข้าไป ดูแลตัวเองให้ดีด้วย'
เมื่อโคแวนเห็นดังนั้นแล้ว เขาก็ยกตรีสูรอสุนีบาตรขึ้นมา แล้วก็พุ่งร่างเข้าหาไอรอส อินทรีอสูรหิมะทันที!
แต่ขณะที่โรมิยาสสกิดเท้าลงกับพื้นเพื่อดีดตัวเองให้ถอยออกไปอย่างเร็ว โดยมีทั้งสามองครักษ์ถลาเข้ามาอยู่ในตำแหน่งของเขาแทน เมทานอสก็กลับถลันเข้ามาปิดทางของเขาทันที
"ท่านคงคิดว่าพวกข้าจะไม่ทันสังเกตุเห็นรหัสที่ท่านส่งถึงกันเมื่อกี้สินะ คนอื่นอาจไม่เห็น แต่ข้าเห็น และข้ารู้ความหมายของมัน..."
คำพูดของเมทานอส ทำเอาโรมิยาสตกตะลึงพรึงเพริด
'มันรู้ได้ยังกัน... รหัสของแอนโดร่าเรา มันรู้ได้ยังไงกัน...?! '
ในเสี้ยววินาทีของคำถามที่เกิดขึ้นในใจของโรมิยาส เขาก็ลงมือจู่โจมเมทานอสด้วยกรงเล็บจากทั้งสองฝ่ามือของเขาราวสายฟ้าแล่บ!
และขณะนั้นโคแวนกับไอรอสก็ได้เข้าปะทะกันแล้วเช่นกัน
สามองครักษ์ที่ได้เข้าไปอยู่ในตำแหน่งที่โรมิยาสยืนรักษาตำแหน่งอยู่เมื่อครู่ ต่างหันหน้าหันหลังและมองหน้ากัน และในที่สุดก็ตัดสินใจจะเข้าไปเสริมกำลังให้โรมิยาสที่กำลังเข้าปะทะกับเมทานอสอย่างดุเดือด
แต่พริบตานั้น หมาป่ายมราชและราชสีห์โลกันต์ก็ลอยละลิ่วลงมาประกบหน้าประกบหลังองครักษ์ทั้งสามทันที
"ลูกหมูอู๊ดๆ สามตัว มันต้องเจอกับหมาป่าอย่างข้านี่ เหออเหอเหอ"
หมาป่ายมราชกล่าวขึ้นพร้อมกับชูแส้อสูรหมาป่าขึ้นมาข้างหน้า ส่วนดาบราชสีห์ภูผา บัดนี้ก็กลับมาอยู่ในมือของราชสีห์โลกันต์แล้ว
การต่อสู้อันดุเดือดของทั้งสามจุดนี้ ถึงกับทำให้ตำหนักแห่งนี้ยิ่งสั่นะเืขนาดหนักจนเศษอิฐเศษปูนฟุ้งกระจายไปรอบด้าน
และขณะนั้นเหล่ากำลังทหารของแอนโดร่าก็โผล่เข้ามาจากทางลับจุดหนึ่ง แต่ก็ถูกสกัดจากพวกเหล่านักรบพิเศษของเมทานอสจนไม่อาจรุกคืบไปทางไหนได้ แถมยังต้องสังเวยร่างให้กับนักรบพิเศษเ่าั้กันหลายคน จนโลหิตเริ่มแดงฉานไปกับพื้นตำหนักราวกับน้ำพุแตก
การรับมือกับไอรอสปรมาจารย์แห่งยุทธผู้มีฉายาว่าอินทรีอสูรหิมะ ถือว่าเป็เื่ที่ตึงมือโคแวนอยู่ไม่น้อย ตราบอดีตจนปัจจุบันเขาไม่เคยเจอคู่มือที่น่ากลัวเช่นนี้มาก่อน และการต่อสู้ครั้งนี้ิ เขาก็พยายามที่จะไม่ให้มันเกิดขึ้นในที่นี้ แต่สุดท้ายก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ และนั่นก็ใช่ว่าเขาจะกลัวเกรงกับพลังอำนาจอันเกินคาดเดาของไอรอส แต่พลังอันเกินคาดเดาที่อาจจะปะทุออกมาจากไอรอสอย่างรุนแรงนั้น มันก็อาจจะสามารถทำให้ตำหนักอันเก่าแก่แห่งนี้ต้องพังพินาศย่อยยับในวันนี้เลยก็เป็ได้ นี่คือสิ่งเขาไม่้าให้มันเกิดขึ้นอีกอย่างหนึ่งนอกจากความห่วงใยในความปลอดภัยขององค์พระจักรพรรดิ์และพระโอรส
ไอรอสไม่ได้ใช้อาวุธใดๆ ในการรับมือกับตรีสูรอสุนีบาตรของโคแวน มันเพียงแต่ใช้ฝ่ามือทั้งคู่ที่เปลี่ยเป็สีขาวราวกับก้อนน้ำแข็งของขั้วโลก เข้าปะทะหักหาญกับตรีสูญของโคแวนเพียงเท่านั้น
แต่ถึงกระนั้น ตรีสูญอสุนีบาตรของโคแวนก็ไม่อาจจะได้เปรียบฝ่ามือทั้งสองข้างของไอรอสได้เลยแม้แต่น้อย
ความรู้สึกของโคแวนได้บอกกับตัวของเขาเองว่า ตรีสูญของเขาราวกับจะปะทะเข้ากับวัตถุอาวุธคู่หนึ่งที่ทำจากโลหะที่แข็งแกร่งที่สุดในปัฐพีเฉกเช่นเดียวกับตรีสูญอสุนีบาตรของเขาเอง และถ้าวัดกันด้วยพลังปราณในร่างกายของเขากับไอรอส ก็ดูเหมือนว่าเขาจะเสียเปรียบเห็นๆ และถ้าไม่มีตรีสูญนี้ต้านรับไว้ ร่างกายของเขาก็อาจจะถูกฝ่ามือสีขาวที่กางออกดุจกรงเล็บของนกอินทรีเข้าฉีกทึ้งแล้วก็ได้
มาที่การต่อสู้ระหว่างโรมิยาสและเมทานอส
แม้ว่าโรมิยาสจะไม่ใช้อาวุธในการต่อสู้เช่นเดียวกับไอรอส แต่มือทั้งคู่ของโรมิยาสก็เป็เนื้อหนังอย่างมนุษย์ที่มีเืเนื้อทั่วไป ไม่ใช่เป็มือประหลาดอย่างไอรอส แต่ทว่ามือทั้งคู่ของโรมิยาสกลับคลื่นไหวได้รวดเร็วราวกับจักรผัน เพราะแม้แต่อาวุธของเมทานอสที่เป็ดาบโค้งราวดาบซามูไรก็ยังไม่อาจจะมีความได้เปรียบกับการเอาชัยโรมิยาสได้ในขณะนี้
และที่การต่อสู้ระหว่างสามองครักษ์และสองนักรบอัศวินแห่งโบโรเธียอย่างหมาป่ายมราชและราชสีห์โลกันต์นั้น แม้ว่าจะเป็สามต่อสอง แต่สามองครักษ์ก็ดูเหมือนจะเสียเปรียบอย่างชัดเจน ซึ่งก็เป็เพราะพลังยุทธของทั้งสามองครักษ์นั้นยังไม่อาจจะเทียบชั้นกับสองนักรบอัศวินแห่งโบโรเธียได้ อีกทั้งอาวุธอย่างแส้อสูรหมาป่าและดาบราชสีห์ภูผานั้นก็มีความได้เปรียบดาบอัศวินประจำตัวของทั้งสามองครักษ์อย่างไม่อาจเทียบได้
คนที่ดูจะอ่อนล้าและดูจะเหน็ดเหนื่อยในการต่อสู้ครั้งนี้ที่สุดก็คือองครักษ์หน้ากลม อาจจะเป็เพราะรูปร่างที่ไม่สมบุกสมบันเท่ากับองครักษ์หน้าเหลี่ยมและองครักษ์หน้ายาว ประกอบกับอายุที่เริ่มมากขึ้น ทำให้เขาดูจะเหน็ดเหนื่อยมากที่สุดในตอนนี้
และขณะที่เขากำลังต่อสู้พร้อมๆ กับความสงสัยอยู่ในใจว่า ทำไมหมาป่ายมราชถึงได้ใช้แส้แทนที่จะใช้ดาบเปลวอัคคีเหมือนก่อนหน้านี้ เขาก็ให้บังเอิญเสียหลักเพราะดาบของเขาโดนแรงปะทะจากดาบราชสีห์ภูผาของราชสีห์โลกันต์เข้าเต็มเเรง จนเขาถึงกับกระเด็นออกจากวงไปทรุดอยู่ข้างหลังทันที
องครักษ์หน้าเหลี่ยมถึงกับมีสีหน้าที่ตื่นตะลึง เขารีบถอยไปประคองร่างขององครักษ์หน้ากลมทันที
"ท่านไรออส...! ท่านเป็อย่างไรบ้างนี่...?! " องครักษ์หน้าเหลี่ยมถามออกมาเร็วปรื๋อ
องครักษ์หน้ากลมส่ายหน้า "ไม่เป็ไร แค่เสียหลักไปหน่อยน่ะ..."
และขณะที่เขากำลังจะลุกขึ้น องครักษ์หน้าเหลี่ยมที่กำลังประคองร่างของเขาอยู่ก็มีสีหน้าที่ชงักค้าง จากนั้นก็กระอักโลหิตสดๆ ออกมาจนเลอะเต็มหน้าของเขา
"ท่านบาดอฟ! อะไรกันนี่...?! " องครักษ์หน้ากลมใจนเสียขวัญ ขณะที่เขาก็ได้เห็นดาบเล่มหนึ่งแทงทะลุออกมาจากกลางลำตัวขององครักษ์หน้าเหลี่ยม!
และเมื่อมองให้ชัดอีกครั้ง องครักษ์หน้ากลมก็เห็นว่า ดาบเล่มนี้หาใช่ดาบราชสีห์ภูผา
แต่มันคือ 'ดาบสีแดงสด' ที่เป็ดาบประจำตัวของ 'คาเมเลียส'?!
(โปรดติดตามในบทต่อไป เร็วๆ นี้นะครับ)
15K
