ตอนที่ 6 แมวขโมย
หญิงหน้าจืดผู้นั้นแสยะยิ้มจนนาโอะผู้พบเจอสัตว์น้อยใหญ่ล้มตายมาตั้งแต่เด็กถึงกับต้องขนลุกซู่ ปากนั้นยกยิ้มขึ้นจนไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นรอยยิ้มของมนุษย์"รู้ไหมข้าเกลียดอะไรมากที่สุด?" ปากนั้นค่อยๆ ขยับช้าๆ เสียงของนางเย็นเยียบจนผู้ฟังต้องหนาวลึกถึงกระดูก
"............" นาโอะไม่รู้ว่าควรตอบเช่นไรเธอจึงเลือกที่จะไม่ตอบ
"เกลียดแมวขโมยที่คอยมองคนอื่นเค้าลงมืออยู่เงียบๆ แล้วค่อยตามมางามอาหารไปทีหลังยังไงล่ะ!" จู่ๆ หญิงผู้นั้นก็ะโขึ้นเสียงพร้อมกับกระโจนเข้าใส่นาโอะอย่างไม่ได้ตั้งตัว ความเร็วของนางผู้นี้เร็วพอๆ กับพวกนินจายอดฝีมือด้านนอกเดาว่านางเองก็คงเป็นินจารับจ้างเหมือนกันแน่ นาโอะที่เรียนวิชานินจามาจากสำนักนินจา "จันทรา" อันโด่งดังมาั้แ่ยังเด็กจึงพอจะมีวิชาติดตัวมาให้น่าอวดอยู่บ้างจึงหลบหลีกด้วยท่าเฉพาะ
".....เคล็ดใต้เงาจันทราขั้นต้น? ลูกศิษย์สำนักจันทราสินะ? อาจารย์เ้าสอนให้มาคอยขโมยเหยื่อของผู้อื่นรึ?" หญิงหน้าจืดพูดด้วยเสียงเย้ยหยัน
"อย่าลามปามอาจารย์ข้า!" นาโอะหัวเสีย
"เด็กเพิ่งเกิดได้ไม่กี่ปีอย่างเ้าจะไปเคยเห็นธาตุแท้เลวทรามของเ้าสำนักได้อย่างไรกัน? อาจารย์อย่างไรศิษย์อย่างนั้น มิเช่นนั้นจะเกิดการต่อสู้ภายในสำนักเมื่อหลายปีก่อนรึ?" เื่ที่นางพูดนี้นาโอะเองก็พอจะเคยได้ยินจากพวกรุ่นพี่มาบ้าง เป็ศึกนองเลือกของเหล่าศิษย์เอกที่สงสัยในตัวเ้าสำนักจนต้องเกิดการต่อสู้กันครั้งใหญ่เมื่อ 30 ปีก่อน แต่ถึงกับใช้คำว่าเลวทรามนี่รับไม่ได้จริงๆ อีกฝ่ายคงไม่รู้เสียแล้วว่าสาวน้อยผู้นี้บ้าพลังขนาดไหน ถึงร่างจะอ้อนแอ้นแต่กำปั้นของเ้าของกลับสามารถทุบอิฐแตกออกได้เป็เสี่ยงๆ
ด้วยแรงช้างมหาศาลอย่างนาโอะนี้นางจึงหวังเพียงจะทุบปากโสมมที่ว่าร้ายเ้าสำนนักให้แหลกเสีย!
ฟุ่บ---- ฟิ้ว----
เสียงแลกกำปั้นของสตรี 2 นางท่ามกลางความเงียบ อาศัยเพียงความเร็วและหลบหลีกเท่านั้น หนึ่งสตรีตัวเล็กตามอายุ 11 ปี อีกหนึ่งสตรีตัวสูงกว่าแต่มีทารกไว้ในอ้อมอก
ปั่ก--- "อั่ก!" โดนเข้าจนได้! ด้วยความที่นาโอะตัวเล็กกว่าและไม่ได้ถือสิ่งใดกำปั้นของนางจึงทุบเข้าใส่ไหปลาร้าด้านขวาของหญิงหน้าจืดทันที ฟังจากเสียงแล้วกระดูกคงแตกแล้วเป็แน่ โลหิตสายหนึ่งกระอักออกมาจากปากของผู้เสียหาย
"เห็นเ้าตัวเล็กแล้วข้าประมาทไปหน่อย" หญิงหน้าจืดวางทารกน้อยที่ร้องโยเยเสียงเบาไว้กับพื้น ก่อนที่นางจะเริ่มต่อสู้อย่างไม่ออมมือดูบ้าง ดาวกระจายแผ่นหนึ่งลอยผ่านเฉียดแก้มนาโอะไปนิดเดียว โลหิตสายหนึ่งไหลออกมาจากรอยเนื้อที่ปริแตก นาโอะเหงื่อซึม ไม่อยากจะคิดเลยหากดาวกระจายนั้นเคลื่อนตำแหน่งอีกนิดหนึ่งล่ะก็นางคงได้มาจบชีวิตลงตรงนี้จริงๆ สินะ
แต่ใครจะยอม!
เด็กสาวพุ่งเข้าไปต่อยตีอย่างไม่กลัวอันตรายใดๆ กระบวนท่าก็ดูสับสนจนไม่รู้ว่านี่คือเคล็ดวิชาใหม่ของสำนักจันทราหรือนางเพิ่งคิดขึ้นมาเองกันแน่...
สองสาวต่อสู้กันพัลวันไม่มีใครยอมใคร เ้าตีข้าข้าต่อยเ้าจนได้แผลกันไปคนละจ้ำสองจ้ำ
"อุแว๊...อุแว๊..." เสียงหนูน้อยร้องเคล้าเสียงต่อยตี ฟังแล้วช่างเป็คืนที่น่าปวดใจนัก
ทางด้านบ้านติดกับตระกูลซาคาอิ หลังรั้วสูงมีสาวใช้ผู้หนึ่งกำลังถูกลงโทษด้วยการต้องมานั่งซักผ้าในน้ำเย็นจัดท่ามกลางแสงจันทร์ ไม่มีอะไรจำย่ำแย่ไปกว่าการต้องมานั่งซักผ้าคลุ้งกลิ่นเหงื่อจนมือชาในกลางดึกเช่นนี้อีกแล้ว
เคร้ง---- อ๊าก-----!
เสียงโลหะกระทบกันและคนร้องโหยหวนพาให้ใจที่หนาวเหน็บของสาวใช้วัยกลางคนต้องถึงกับต้องกระตุกวูบ นางเงยหน้าขึ้นมาจากการซักผ้าด้วยความตื่นตระหนกจึงได้รีบวิ่งไปหน้าคฤหาสน์เพื่อตามหายาม เ้าของบ้านของนางก็ถือว่าเป็คนรวยอยู่เช่นกัน แม้จะไม่เท่าบ้านซาคาอิก็ตาม
"ท่านได้ยินเสียงจากบ้านซาคาอิหรือไม่?" นางถามเวรยามด้วยสีหน้าแตกตื่น
"มิใช่กงการอะไรของเพื่อนบ้านอย่างเรากระมัง" เขาตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจ
"ท่านช่วยแจ้งมือปราบให้ที ข้าเป็เพียงสาวใช้ เขาคงไม่ฟังแน่" สาวใช้วิงวอนต่อ
"ช่วยไปแล้วได้กระไร หากเรียกมาแล้วไม่มีเื่ข้าคงได้ขายหน้าไปถึงคุณท่านกระมัง!" เวรยามตวาดเสียงแข็ง
"......" สาวใช้ไม่ตอบ นางเพียงหันหน้าไปมองทางบ้านซาคาอิที่มีเสียงกระทบของโลหะดังอยู่เป็ระลอกๆ นางนึกถึงคำว่า "ลูกเซียน" ในข่าวลือทั่วเมืองขึ้นมาซ้อนทับกับใบหน้าขาวๆ ของเด็กหญิงชุดดำที่บอกว่าหลงทางเข้ามาในบ้านเมื่อประมาณ 1 ชั่วยามก่อนหน้านี้ ลางสังหรณ์บางอย่างบอกนางว่ามันต้องเกี่ยวข้องกันและนางปล่อยไว้ไม่ได้!
"ยูกิโกะ" สาวใช้วัยกลางคนในชุดซอมซ่อเดินผ่านหน้าพวกเวรยามที่กำลังก่นด่าตนออกไป เป้าหมายของนางก็คือกรมอาญาประจำเมือง!
454
