“หมอนดอยลูก ปังปังมาหาอยู่หน้าบ้าน”
“ครับแม่”
“มีอะไรว่ะ ขับรถมาหากูถึงหน้าบ้านเชียว”
“มึงซ้อนรถกูมาก่อนสิ”
“เอ่อๆ รอกูไปเปลี่ยนเสื้อแปบนะ”
ณ อ่างเก็บน้ำใกล้หมู่บ้าน
หมอนดอยเห็นสีหน้าของเขาดูจริงจังและเดือดดาล พาให้บรรยากาศล้อมรอบแลดูอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก
“เป็ไรว่ะ ทำหน้าตาเหมือนโกรธใครมา”
เขาพูดเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยความน้อยใจ “มึงกับกูเป็เพื่อนกันมาั้แ่สมัยอนุบาลใช่มั้ย”
“ก็เอ่อสิว่ะ”
“แต่ไหนแต่ไรมาก็ไม่เคยมีความลับต่อกัน กูพูดมั้ย”
“กูขอเนื้อๆ ไม่เอาน้ำมีเื่อะไรก็พูดมา”
“ได้ มึงกับพี่อิงดาวแอบคบกันั้แ่เมื่อไหร่？”
หมอนดอยแอบใเล็กน้อย แต่ก็พูดปฏิเสธไปเหมือนเดิม“กูเปล่าคบพี่เขา มึงก็รู้ว่าพี่เขาเป็แฟนกับพี่เมฆหมอก”
ทว่าน้ำเสียงของปังปังเริ่มกระแทกและแข็งกร้าวขึ้น “กูจะให้โอกาสมึงตอบอีกเป็ครั้งสุดท้าย มึงกับพี่เขาแอบคบกันั้แ่เมื่อไหร่”
หมอนดอยเองเขาก็เริ่มหงุดหงิด และพูดตอบโต้ไป“กูไม่ได้คบกับพี่เขา มึงไปฟังใครพูดมา”
ความโกรธที่ปังปังข่มไว้มันกลับเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนเขาต้องะเิมันออกมา เขาพูดเสียงตะคอกไปอย่างรั่วๆ “กูเพื่อนมึงนะ หลอกกูคนเดียวยังพอรับได้ แต่นี้มึงหลอกน้องเขาด้วย เคยคิดถึงจิตใจเปรี้ยวจี๊ดบ้างมั้ย มึงทำแบบนั้นไปทำไมว่ะ”
หมอนดอยไม่เคยเห็นเพื่อนตัวเองโกหกจนหน้าเขียว เขาได้แต่ฟังปังปังด่าไปเรื่อยๆ และไม่ได้พูดตอบโต้กลับแต่อย่างใด
“มึงตอบกูมาสิ”เขากระแทกเสียงจนสุดแรง แต่เพื่อนตัวดีกลับหัวเราะ
“หัวเราะอะไรของมึง”
“กูยืนฟังอยู่ตั้งนาน ที่แท้มึงโกรธกูจนคลั่งเหมือนหมาบ้า เพราะเปรี้ยวจี๊ดอย่างนั้นสินะ เอ่อกูยอมรับว่าแอบคบพี่เขา และเสแสร้งชอบน้องเขาจริงๆ มึงพอใจยัง”
“ไอ้หมอนดอยมึงงง” ปังปังโกรธจนเืขึ้นหน้า เขาพุ่งเข้าต่อยหน้าหมอนดอยอย่างจังจนเขาล้มลงกับพื้น
ความลับของหมอนดอยที่ปิดบังเพื่อนทุกคนก็คือเขาและอิงดาวคบกันมาก่อนที่เธอจะคบกับเมฆหมอกอีก แต่อิงดาวเลือกที่จะคบเมฆหมอกอย่างเปิดเผย เพียงเพราะเขาเป็นักกีฬาของโรงเรียน และยังเป็หนุ่มฮอตอีกด้วย มันเหมาะสมกับเธอทุกอย่าง แต่เธอก็รักหมอนดอยไม่แพ้เขาและปิดบังความสัมพันธ์ลับๆ เอาไว้ไม่ให้ใครรู้ แต่แล้ววันหนึ่งเมฆหมอกเกิดสงสัยจนหมอนดอยต้องเลือกที่จะเข้าหาเปรี้ยวจี๊ดเพื่อให้เขาตายใจ และไม่ระแวงความสัมพันธ์ของพวกเขาสองคน
“มึงนะเห็นแก่ตัว กูไม่น่าคบมึงเป็เพื่อนเลย เสียใจว่ะ”
หมอนดอยพยุงตัวเองลุกขึ้น แล้วพูดตามหลังปังปังไป“มึงชอบเปรี้ยวใช่มั้ย”
เขาตอบไปนิ่งๆ อย่างไม่ลังเล “เอ่อกูชอบน้องเขา แต่คนที่น้องเขาชอบมันไม่ใช่กู แต่เสือกเป็มึงไง”
ณ หน้าบ้านเปรี้ยวจี๊ด
“เปรี้ยวจี๊ดมีเพื่อนมาหาหน้าบ้านนะลูก”
“จ้าพ่อ”
“ใครมาหาเอาเย็นปานนี้ เซี่ยพี่ปังปัง โมเมย์ มาได้ยังไงไกลก็ไกล”
“ก็พี่ปังปังนั่นแหละ คิดยังไงถึงอยากจะคุยกับเธอ ลากฉันมาด้วยเนี่ย”
“มีอะไรก็คุยกันที่โรงเรียนก็ได้แหมะ ไม่เห็นต้องขับรถมาไกลแบบนี้”
“ฉันบอกแล้ว แต่ฟังที่ไหน”
“ขับรถไปคุยกันที่อื่นเถอะ ”
ณ ทางแยกของหมู่บ้าน
“พี่ปังปังมีเื่อะไรหรือเปล่า”
“เราโอเคใช่ป่ะ”
“ขับรถมาตั้งไกล เพื่อมาถามแค่เนี่ย？”
“ตอบมาก่อนสิ ว่าเราโอเอคมั้ย”
“โอเคสิ”
“ทั้งๆ ไอ้หมอนดอยกับพี่อิงดาวมีความสัมพันธ์ลับกันเนี่ยนะ เธอโอเค？”
“ใช่ พี่ไม่รู้อะไรจริงก็อย่าพูดเลยดีกว่า”
โมเมย์ที่นั่งอยู่เบาะหลังมอเชอร์ไซค์ถึงกับนั่งไม่ติด เธอเดินเข้าไปหาพวกเขาที่ยืนคุยกันอยู่ “อะไรนะ เกิดเื่บ้าอะไรขึ้นเนี่ย เปรี้ยวจี๊ด พี่ปังปังไหนเล่าให้ฟังสิ”แต่นั่นกลับไม่มีใครสนใจเธอเลย เหมือนเป็คนไร้ตัวตนอย่างไงอย่างงั้น
“หลอกตัวเองชัดๆ”
“ฮัลโหล ฉันอยากรู้ ใครก็ได้เล่าให้ฉันฟังที” ยังยังไม่ละความพยายามอีก มีใครคุยกับเธอที่ไหนยัยโมเมย์
เขาจับไปที่ข้อมือของโมเมย์และลากไปที่รถ “กลับบ้านกันเถอะ”
“เดี๋ยวสิ ยังไม่มีใครเล่าเื่นั้นให้ฉันฟังเลยนะ มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ยยยยยยยยย”
176
