ตอนที่4
ค่อยๆรัก
ปิดเทอมกลางภาคทั้งแป้งและทิมก็ไม่ได้เจอกันทั้งขวัญและแก้วต่างพากันโทรมาคุยเื่ที่พี่ทิมมาหา แต่แป้งก็ไม่มั่นใจว่าพี่เขามาหาเธอจริงๆ เพราะวันนั้นไม่ได้คุยกัน แต่ทุกครั้งที่นึกถึงตอนนั้นใจมันวูบวาบและเต้นรัวมากๆ ความรู้สึกชอบมันก่อตัวขึ้นเรื่อยๆ เธอกำลังชอบพี่ทิมงั้นเหรอ? แป้งเริ่มสงสัยในความรู้สึกนั้น
พอเปิดเทอมทุกอย่างก็คล้ายจะเหมือนเดิมแต่ที่มากกว่าเดิมคือแววตาที่จ้องมองกัน จากปกติเวลาเดินผ่านกันแป้งจะมองพี่ไม้ตลอด คราวนี้เธอกลับหันมามองทิมและยิ้มให้ ทั้งคู่มองกันจนเพื่อนๆเริ่มแซว แต่ถึงแม้จะอยากคุยกันมากกว่านี้ แต่แป้งก็กลัวพวกรุ่นพี่จะมาทำร้าย ทิมเองก็ไม่อยากให้แป้งโดนแกล้งจึงต้องรักษาระยะห่างกันไว้เหมือนเดิม
แว่น : ขนาดนี้แล้วขอเบอร์โทรคุยกันเลยดิวะจะมองตากันไปยันเรียนจบหรือไง
ทิม : ก่อนหน้านี้ใครยังแซวกูอยู่เลยว่าคุก
ไม้ : คุกจริงนะมึง ถ้าใกล้กันแล้วมึงห้ามใจไหวเหรอ?
ทิม : มึงอย่าเอาตัวเองเป็บรรทัดฐาน กูไม่ด่วนได้เหมือนมึง
ไม้ : เอาจริงพอถึงเวลานั้นเืวัยรุ่นมันจะพลุ่งพล่านนะมึงห้ามไม่อยู่หรอก และยิ่งถ้าผู้หญิงเล่นด้วยล่ะก็ มึงไม่สนคุกหรอก รอไปเถอะกูว่าอีกแค่ 3 ปีเอง (หัวเราะ)
นาคร : มึงชอบอะไรน้องเขาวะ ยังดูเด็กเลยนะ หรือมึงชอบแบบโลลิ
ทิม : ไม่รู้เหมือนกันว่ะ เหมือนสายตาที่มองมา...มันแบบทัชใจมาก
ทิมอยากหาทางเจอแป้งสองต่อสอง แต่ก็ไม่รู้จะติดต่อสื่อสารกันยังไงเพราะแป้งก็อยู่กับเพื่อนแทบตลอดเวลา จึงได้แกล้งพูดลอยๆ ตอนเดินผ่านกัน
ทิม : เฮ้ยไอ้ไม้ วันนี้ตอนเย็นไปห้องสมุดกันมั้ย
ไม้ทำหน้างง ที่จู่ๆ ทิมก็พูดขึ้นแต่พอหันไปมองเห็นแป้งที่กำลังเดินผ่านมาก็เลยเข้าใจและรีบรับมุกทันที
ไม้ : ไม่ไปหรอก มึงไปคนเดียวเหอะ ไม่อยากขัดจังหวะ
ทิม : เย็นนี้นะ หลังเลิกเรียน เข้าใจมั้ย
แป้งกับเพื่อนได้ยิน และก็คิดว่ามันเป็สัญญาณนัดให้ไปหารึเปล่านะด้วยความเป็เด็กน้อยตามยังไม่ทัน จึงไม่ได้ตอบหรือส่งสัญญาณอะไรกลับไปทิมยืนมองแป้งที่เดินผ่านไปช้าๆ และทำหน้าเซ็ง
แว่น : น้องเขาจะเข้าใจรึเปล่าเนี้ยมึง
ไม้ : นั่นดิ สงสารมึงจริงๆ ทำไมมันดูยากเย็นจังวะ
ถึงจะตอนนั้นจะยังงงกับคำพูดของทิมแต่พอกลับมานั่งคุยกันกับเพื่อนก็สรุปได้ว่ามันเป็ข้อความลับที่ทิมส่งให้แป้งจึงชวนไปห้องสมุดหลังเลิกเรียน แต่ทว่าคนที่ได้ยินสิ่งที่ทิมพูดนั้นไม่ได้มีแค่พวกแป้ง สาวๆ คนอื่นๆที่ยืนอยู่แถวนั้นก็ได้ยินเช่นกัน พวกเธอไปดักรอทิมที่ห้องโดยเฉพาะคนที่รออยู่อย่างตั้งใจอีกคน
นกไปรอทิมที่ห้องสมุดหลังเลิกเรียนทันทีพอทิมไปถึงก็เห็นว่าพวกนก อุ๋ยและเบญอยู่ในห้องสมุดแล้ว เขาอยากจะเดินออกไปแต่ก็กลัวว่าแป้งจะมาจึงจำต้องเดินไปเดินมาเพื่อหาทางเจอแป้งสองต่อสองให้ได้เขาพยายามเดินเลี่ยงและไม่มองนก แต่ก็ไม่วายที่เธอจะเดินเข้ามาทัก
นก : พี่ทิมคะ นกอยากคุยด้วยหน่อยค่ะ
ทิม : อืม...ว่ามาสิ (แกล้งทำเป็เลือกหนังสือ)
นก : พี่ทิมโกรธนกเหรอคะ คือพี่ทิมทำท่าเหมือนโกรธแป้งมาพูดอะไรให้พี่ทิมฟังเหรอคะ?
พอพูดถึงแป้งทิมก็อารมณ์ร้อนขึ้นมาทันทีเธอกำลังจะไปหาเื่แป้งอีกแล้วงั้นเหรอทิมคิดเช่นนั้น่ที่เขากำลังคุยกับนกอยู่นั้นแป้งก็มาเห็นพอดีเธอใและรีบหลบเพราะกลัวว่าพวกนกจะเห็นเพราะทั้งอุ๋ยและเบญก็ยืนอยู่หน้าประตูเหมือนกำลังพยายามกันคนไม่ให้เข้าไปด้านใน
ขวัญ : พวกพี่นกนิ มาดักรอเลยเหรอ?
แป้ง : หรือว่าเขานัดกัน
ขวัญ : บ้าจะไปนัดกับพี่นกได้ไงตอนนั้นคนที่กำลังเดินผ่านพี่ทิมคือแป้งนะ แถมเขามองแป้งตลอดเลยนะตอนที่พูดอ่ะ
แก้ว : ใช่..แก้วว่ายัยนกนิแอบได้ยินและมาดักรอแน่เลย ทำไงดี(แอบมองเข้าไป) รอม่ะ
ไม่นานทิมก็เดินออกจากห้องมาด้วยท่าทางโมโหก่อนที่นกจะเดินร้องไห้ออกมาหาอุ๋ยกับเบญ ทิมกำลังจะเดินลงบันไดก็เจอแป้งพอดีแต่เพราะพวกนกกำลังเดินตามมาเหมือนกัน ทิมจึงไม่อยากให้นกเห็นเขากับแป้งคุยกันจึงได้เดินผ่านแป้งไปโดยไม่ได้พูดอะไร ทิมพูดแรงกับนกเื่ที่มาวุ่นวายกับเขามากเกินไปทำให้นกเสียใจและร้องไห้ พวกแป้งพอเห็นนกกับเพื่อนกำลังเดินมาทางบันไดก็รีบวิ่งหนีเพราะกลัวว่าถ้าโดนเห็นอาจจะมีเื่เกิดขึ้นอีก
มันดูเป็เื่ยากเสียเหลือเกินการจะชอบใครสักคน ทั้งที่ความรู้สึกตรงกันแล้วแท้ๆ แต่กลับทำอะไรไม่ได้ทิมรู้สึกแบบนั้นตลอดทั้งวันแต่อย่างน้อยก็มีอยู่อย่างหนึ่งที่ทำให้เขารู้สึกดีขึ้นมาคือการเห็นแป้งมาที่ห้องสมุด ถึงแม้ว่าจะมีเื่ทำให้ไม่ได้คุยกัน แต่เธอก็มาอย่างที่เขาคิดพอรู้สึกว่าแป้งคงชอบตัวเองเหมือนกัน ก็เผลอยิ้มคนเดียว
อาจารย์ : ทิมากร ......
ทิม : ครับ (ยืนขึ้น)
อาจารย์ : ยิ้มอะไรอยู่คนเดียว ฟังที่ครูสอนรึเปล่า?
แล้วทิมก็โดนทำโทษให้ทำความสะอาดห้องเรียนเพราะไม่ได้ฟังที่อาจารย์สอนแว่นกับนาครอยู่ช่วยเพื่อน ส่วนไม้มีนัดกับเฟิร์นจึงขอตัวไปก่อนและเหมือน์เป็ใจอยู่บ้างเพราะแป้งกับขวัญกำลังถือสมุดรายงานหลายเล่มเดินตามอาจารย์ไปที่ห้องพักครูแว่นเห็นพอดีเลยวิ่งมาเรียกทิม
แว่น : เฮ้ยไอ้ทิม น้องเขายังไม่กลับอยู่ที่ห้องพักครู รีบไปดักดิมึงจะได้คุยกัน
ทิมวิ่งอย่างไม่คิดชีวิตเพื่อลงไปให้ทัน นาครรีบวิ่งตามทันที
นาคร : ไอ้ทิม เดี๋ยวก่อนมึง
ทิม : อะไรมึงกูยิ่งรีบ
นาครยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งให้ทิม ทิมทำหน้างงอยู่พักหนึ่ง
นาคร : แบบนี้ง่ายสุดแล้วมึง โง่อยู่ได้
ทิมไม่รู้ว่ากระดาษใบนั้นคืออะไรแต่ก็รับไว้เขากำกระดาษนั้นไว้ในมือแน่น และวิ่งสุดชีวิตเพื่อไปให้ทัน พอไปถึงหน้าห้องพักก็เป็จังหวะที่แป้งกับขวัญออกจากห้องมาพอดี และอาจารย์ก็ยืนอยู่ด้วย
อาจารย์ : มีอะไร วิ่งหน้าตั้งมาเชียว
ทิม : (ยิ้มแหย่ๆ)เออ....คือเห็นน้องเขาถือสมุดมาเยอะครับเลยว่าจะมาช่วย แต่ถึงพอดี (หัวเราะแหะๆ)
อาจารย์หันไปมองแป้งกับขวัญที่ยืนยิ้มอยู่ด้านหลังและก็รู้ได้ทันทีว่าต้องมีคนที่กำลังจีบกันอยู่แน่ๆ จึงแกล้งไม่ให้ทั้งคู่ได้คุยกัน
อาจารย์ : แล้วยังไง เขาก็ถือกันมาจนเสร็จแล้ว จะทำอะไรต่อ...
ทิม : เปล่าครับ
ทิมหันไปมองแป้งทำท่าเหมือนอยากจะพูดบางอย่างแต่ก็ต้องหันหลังเดินกลับเขานึกถึงกระดาษที่นาครยื่นให้เมื่อกี้และลองเปิดดูว่ามันคืออะไรซึ่งในนั้นมันเขียนไว้ว่า
“000444747922 พี่ทิม”
เขาอ่านและหัวเราะทันที
“เออว่ะ กูก็โง่จริงๆ”
แล้วทิมก็ไปที่ห้องพักครู่อีกครั้งเหมือนว่าแป้งกับขวัญกำลังช่วยงานอาจารย์อยู่ในห้องเขาแอบกวักมือเรียกให้แป้งออกมา แป้งจึงแอบออกมาทิมยื่นกระดาษแผ่นนั้นให้และก่อนจะส่งยิ้มและเดินกลับไปแป้งเอากระดาษใส่กระเป๋ายังไม่ได้เปิดอ่านเพราะอาจารย์เดินกลับมาพอดี
ขวัญ : พี่ทิมเอาอะไรมาให้เหรอ?
แป้ง : กระดาษอะไรสักอย่างนะ
ขวัญ : เบอร์โทรรึเปล่า?
แป้ง : ไม่รู้สิ ยังไม่ได้เปิดดูเลย
ขวัญคะยั้นคะยอให้แป้งเปิด จนอาจารย์สงสัยว่าทำอะไรกัน
อาจารย์ : ทำอะไรกันั้แ่เมื่อกี้แล้ว มีอะไรในกระเป๋าทิมเอาอะไรมาให้
แป้ง : เปล่าค่ะ
อาจารย์คาดคั้นให้แป้งเอากระดาษแผ่นนั้นออกมาเธอจึงต้องจำใจหยิบกระดาษนั้นให้ พออาจารย์เปิดดูก็ยึดกระดาษแผ่นนั้นไปทันที
อาจารย์ : มาแจกเบอร์กันหน้าห้องพักครูแบบนี้ไม่เกรงใจกันเลยเสร็จแล้วกลับบ้านได้เลยนะ
แป้ง : อาจารย์คะ...... ขอกระดาษคืนได้มั้ยคะ
อาจารย์ : เธอยังเด็กเกินไปรู้มั้ยนีรกานต์จะมามีแฟนั้แ่อายุยังไม่ 15 แบบนี้ไม่ได้ แล้วมาทำประเจิดประเจ้อหน้าห้องพักครู ไม่เหมาะสมมาก
อาจารย์เดินออกไปโดยไม่ได้คืนกระดาษนั้นให้แป้งทำให้เธอรู้สึกเสียดายอย่างมาก
“แจกเบอร์เหรอ....น่าจะเปิดดูก่อนให้อาจารย์นะเสียดายจัง”
33K
