" ใครใช้คุณมา "
บาร์เซทท์เสยผมยาวที่ละใบหน้าออกอย่างลวกๆ พลางมองสาวสวยเซ็กซี่ตรงหน้าอย่างเ็า ั์ตาพร่าเลือนเมื่อครู่ค่อยๆ กลับมาแจ่มใสอีกครั้ง บรรยากาศภายในชั้นทางเดินหนีไฟพลันเปลี่ยนเป็ขมุกขมัวไม่เหลือร่องรอยของความวาบหวามเช่นเมื่อไม่กี่นาทีก่อนให้เห็นอีก
เมื่อครู่ชายหนุ่มสูญเสียสติสัมปชัญญะไปชั่วขณะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นจนกระทั่งได้ยินเสียงดังมาจากด้านข้างจึงรู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่
เดิมทีบาร์เซทท์เพิ่งกลับมาจากตรวจยานอวกาศรุ่นใหม่ล่าสุด เลขาสาวซึ่งก็คือสาวสวยตรงหน้าเขาคนนี้แจ้งว่าวันนี้มีการอบรมพนักงานใหม่ที่ห้องประชุมใหญ่ พอดีชายหนุ่มกำลังว่างเลยคิดว่าจะแวะไปดูเสียหน่อย ความจำสุดท้ายก็คือเขาเดินเข้าไปในลิฟต์จากนั้นก็มาโผล่ที่ชั้นบันไดหนีไฟนี้ ทั้งยังเป็บันไดหนีไฟชั้นห้องประชุมใหญ่ที่มีการอบรมพนักงานใหม่เสียด้วย
ช่างบังเอิญจนน่าประหลาดใจ
ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าเื่นี้ไม่ธรรมดา อาจมีใครสักคนหรือหลายคนกำลังรอดูเื่สนุกอยู่ ลองคิดดูว่าถ้ามีใครสักคนมาเห็นเขากับเลขาสาวทำอะไรกันในที่ลับตาแถมยังเป็ภายในบริษัทของตัวเองแบบนี้จะเป็อย่างไร ไม่ต้องพูดถึงความน่าเชื่อถือของเขาในฐานะ CEO แต่ถ้าข่าวนี้หลุดออกไปบริษัทคู่แข่งคงร่วมมือกันโจมตี เออเบรย์เทคโนโลยี กรุ๊ปฯ จนย่อยยับแน่
เมื่อคิดถึงตรงนี้สายตาที่มองเลขาสาวยิ่งเ็าลงจนเกือบถึงจุดเยือกแข็ง ถึงเขาจะเ้าชู้แต่เขาก็มีหลักการของตัวเองเหมือนกัน คนในวงการต่างก็รู้กันดีว่าเขา บาร์เซทท์ เออเบรย์ ไม่เคยออกเดตหรือมีอะไรกับพนักงานในบริษัทตัวเองไม่ว่าจะกรณีใดๆ ทั้งสิ้น แต่วันนี้เลขาสาวที่ทำงานร่วมกันมาเกือบ 30 ปีกับ้าทำลายมันลง ไม่ว่าจะเป็เพราะตั้งใจหรือถูกหลอกใช้ เธอคนนี้ก็ไม่สามารถเก็บเอาไว้ข้างกายได้อีกแล้ว
" บอส "
" จะลาออกเองหรือให้ผมส่งตำรวจ คุณเลือกเอาเอง " พูดจบบาร์เซทท์ก็เดินจากไปทันทีโดยไม่คิดหันมามองอดีตเลขาสาวอีก
อมีตี้ จิอันน่า กำมือแน่น เล็บยาวสีเบจอ่อนจิกลงบนเนื้ออ่อนกลางฝ่ามือจนมีเืไหลซึมออกมาตามร่องลึก ริมฝีปากอวบอิ่มบวมเจ่อเล็กน้อยเม้มเข้าหากันจนซีดขาวก่อนทิ้งตัวนั่งลงบนพื้นปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาโดยไร้เสียงสะอื้น
ทำไม!! เธอก็แค่รักเขา อยากอยู่กับเขา ใช้ชีวิตร่วมกันกับเขาไปจนแก่เฒ่าเท่าน้ัน เธอผิดด้วยหรือ!!
เมื่อก่อนเธอเป็แค่เด็กผู้หญิงธรรมดาๆ คนหนึ่ง แต่เพราะเขา บาร์เซทท์ เออเบรย์ ที่เข้ามาเปลี่ยนแปลงทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตของเธอ เพราะเขาเธอถึงหลุดพ้นออกมาจากมุมมืดในโลกแคบๆ ใบนั้น เพราะเขาผู้หญิงที่ควรจะตกต่ำอยู่ในดวงดาวที่ยากจนข้นแค้นต้องปากกัดตีนถีบถึงก้าวมายืนในจุดสูงสุดของชีวิตได้ เขาเป็เหมือนแสงสว่างเดียวในชีวิตของเธอ ไม่ว่าคนภายนอกจะมองเขาอย่างไรแต่เธอรู้ดีที่สุดว่าผู้ชายที่ชื่อบาร์เซทท์คนนี้เป็คนดีไม่ยิ่งหย่อนไปว่าใครเลย
เขาเป็คนสอนให้เธอรู้จักว่าความรักความอบอุ่นเป็อย่างไร เขาให้เกียรติเธอในขณะที่ไม่เคยมีใครคิดจะทำ เขาหยิบยื่นโอกาสมากมายในชีวิตให้เธอโดยไม่หวังผลตอบแทนใดๆ เขาไม่เคยดูถูกเธอ ไม่เคยซ้ำเติมเมื่อเธอทำอะไรผิดพลาดไป
ทั้งๆ ที่เขาดีต่อเธอขนาดนี้แล้วทำไมถึงไม่ยอมเปิดใจให้เธอบ้าง ทั้งๆ ที่เขาเปลี่ยนคู่นอนราวกับเปลี่ยนเสื้อผ้าแต่กับไม่เคยเหลียวแลมาที่เธอเลยสักครั้ง ตอนนี้เธอทั้งสาว ทั้งสวย และเพียบพร้อมทุกอย่าง ทำไมเขาไม่เห็นมันสักนิด
เธอเคยคิดว่าเพราะเธอพิเศษกว่าคู่นอนไร้ตัวตนพวกนั้นที่ผ่านมาแล้วก็ผ่านไปเพราะเธอเป็คนเดียวที่ได้อยู่เคียงข้างเขาเสมอไม่ว่าเขาจะไปกับใครที่ไหน สุดท้ายเขาก็ต้องกลับมาหาเธอทุกครั้ง เธอคือข้อยกเว้นในหลักการของเขา เธอถึงได้กล้าที่จะลงมือทำเื่ที่เกิดขึ้นในวันนี้
แต่มันกลับไม่ใช่เลย!! มันผิดพลาดไปหมด!!
สายตาเ็าที่เขามองเธอก่อนจากไปนั้นบ่งบอกว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านมามันไม่เคยมีค่าอะไรเลย มันเป็เหมือนภาพลวงตาที่ไม่มีอยู่จริงั้แ่ต้น สำหรับเขาเธอเป็ได้เพียงพนักงานคนหนึ่งในบริษัทเท่านั้น แค่พนักงานคนหนึ่งเท่านั้นเอง!!
หรือเพราะว่าเธอเป็พนักงานภายในบริษัทเขาถึงไม่้าเธอ เช่นนั้นก็ไม่เป็ไร ขอแค่ไม่ใช่พนักงานของที่นี่แล้วทุกอย่างอาจเป็จริงขึ้นมาได้ในสักวันหนึ่ง เธอรอเขาได้อยู่แล้ว ไม่ว่านานแค่ไหนก็รอได้ทั้งนั้น
" บาร์เซทท์ สักวันคุณต้องกลับมาหาฉัน "
ภายในห้องน้ำถัดจากห้องประชุมใหญ่
หลังจากวิ่งเตลิดออกมาไนเจลก็ไม่คิดจะไปที่ดาดฟ้าบริษัทอีกจึงตัดสินใจนั่งรออยู่ในบริเวณใกล้ๆ ห้องประชุมแทน เมื่อเห็นว่าอีกไม่ถึง 10 นาทีก็จะต้องเข้าอบรมแล้วเลยถือโอกาสเข้าห้องน้ำทำธุระส่วนตัวเสียหน่อย ในขณะที่ทำธุระส่วนตัวอยู่นั้นก็ได้ยินพนักงานใหม่คุยกันเสียงกระซิบกระซาบแต่จับใจความได้ว่ามีพนักงานระดับสูงคนหนึ่งลาออกกะทันหัน และตำแหน่งนั้นก็ว่างลง ตอนนี้เหล่าพนักงานทั้งใหม่ทั้งเก่าต่างหมายตาตำแหน่งนั้นกันอยู่
ไนเจลฟังพอผ่านๆ โดยไม่คิดเก็บเอามาใส่ใจเพราะถือว่าเป็เื่ไกลตัว ต่อให้ตำแหน่งจะดีเลิศแค่ไหนก็คงหล่นลงมาไม่ถึงเขาอยู่ดี
หลังจากทำธุระเสร็จไนเจลก็เดินออกจากห้องน้ำไป แต่พอถึงมุมเลี้ยวตรงเชิงบันไดขึ้นห้องประชุม จู่ๆ ก็มีมือหนึ่งกระชากร่างของเขาหายเข้าไปในมุมมืดโดยไม่ทันตั้งตัวทั้งยังเอื้อมมาปิดปากของเขาไว้อย่างแ่า
" เงียบๆ "
ไนเจลพยายามดิ้นรนอย่างสุดกำลังแต่ไม่เป็ผลร่างหนาที่พันธนาการเขาอยู่ไม่ขยับถอยห่างจากตัวเขาเลยสักนิด เมื่อเพ่งมองใบหน้าของคนร้ายที่กระทำการอุกอาจนี้จึงรู้ว่าเป็คนคนเดียวกันกับผู้ชายในห้องชั้นบันไดคนนั้น
" อ่อยอะ " (ปล่อยนะ)
" ถ้าคุณร้องอย่าหาว่าผมโหดร้ายก็แล้วกัน "
ไนเจลพยักหน้ารับอย่างว่าง่ายเพราะััได้ถึงแรงกดดันบางอย่างที่ข่มทับอยู่ทั้งภายนอกและภายในร่างกายทำให้รู้สึกอึดอัดไปหมด และดูเหมือนว่าขอเพียงแค่เขาปฏิเสธชายตรงหน้าไปคนผู้นี้จะทำอย่างที่พูดออกมาจริงๆ
เมื่อไม่รู้สึกถึงแรงขัดขืนจากร่างเพรียวบางตรงหน้าบาร์เซทท์จึงปล่อยมือที่ปิดปากออกแล้วเปลี่ยนมาเป็กำลำคอระหงเอาไว้หลวมๆ โดยที่มืออีกข้างยังคงรวบข้อมือทั้งสองข้างตึงไว้ด้านหลังของเ้าตัวแน่น
" ใครส่งนายมา "
" ใครอะไรที่ไหนของนาย "
" ฉันถามว่าใครส่งนายมา "
บาร์เซทท์เพิ่มแรงบีบที่ลำคอระหงจนคนร่างบางไอออกมาเพราะหายใจไม่สะดวก เขาไม่เชื่อหรอกว่าคนตรงหน้าไม่รู้เื่อะไรเลย มันจะมีความบังเอิญอะไรที่พนักงานใหม่คนหนึ่งจะไปทางเดินหนีไฟในเวลานั้นทั้งยังเจาะจงเปิดเข้ามาในจังหวะล่อแหลมแบบนั้นหากไม่มีการเตรียมการเอาไว้ก่อน
ไนเจลไอโขกออกมาอย่างทรมานพยายามดิ้นให้หลุดจากพันธนาการอย่างสุดกำลังแต่ก็ยังไม่อาจหลุดออกมาได้ทั้งที่ตัวเขาเองมีพลังระดับ P แท้ๆ เห็นได้ชัดว่าชายตรงหน้ามีพลังเหนือกว่าเขามาก
" ผมไม่รู้ว่าคุณหมายถึงอะไร แต่ไม่มีใครส่งผมมาทั้งนั้น ผมเป็แค่พนักงานใหม่ที่เข้าอบรมวันนี้ ยังไม่รู้จักใครเลยด้วยซ้ำ จริงๆนะ "
" คิดว่าฉันจะเชื่อนายเหรอ บอกความจริงมา "
บาร์เซทท์เพิ่มแรงบีบขึ้นไปอีก วันนี้เขาต้องรู้ให้ได้ว่าใครมันเล่นสกปรกกับเขา เขาจะไม่ยอมเป็ตัวตลกให้เ้าพวกนั้นหัวเราะเยาะแน่นอน
แต่ครั้งนี้ถือว่าเขาประมาณเอง เพราะคำว่าไว้ใจคำเดียวที่เกือบทำให้เขาตกหลุมพรางพวกชั่วนั่น ไม่คิดเลยว่าเด็กที่เขาอุปการะดูแลเหมือนน้องสาวแท้ๆ คนหนึ่งจะทรยศหักหลังเขาได้
" ผมไม่รู้ "
" ฉันบอกให้พูด "
บาร์เซทท์ตะคอกเสียงต่ำด้วยอารมณ์กรุ่นโกรธผสมปนเปกับความผิดหวังทำให้น้ำหนักมือยิ่งเพิ่มมากขึ้นอย่างไม่รู้ตัว
" ผม ไม่ รู้ จริงๆ "
ไนเจลที่สติเริ่มพร่าเลือนตอบกลับกระท่อนกระแท่นก่อนหมดสติไป บาร์เซทท์ถึงรู้สึกตัวว่าตนเองใช้กำลังมากเกินไป ชายหนุ่มมองร่างเพรียวบางที่หมดสติอยู่ในอ้อมแขนอย่างใช้ความคิดก่อนจะตัดสินใจอุ้มร่างบางขึ้นแล้วเดินลัดเลาะไปตามเส้นทางที่ไร้ผู้คนกระทั่งเดินหายเข้าไปในลิฟต์ส่วนตัวในมุมลับตาแห่งหนึ่ง
-------------------------------------------------------
*หวังว่าทุกคนจะเอนจอยนะคะ (๑˙❥˙๑)
6K
