ขอเป็นสามีของคุณ

        เท้ายาวๆก้าวเดินอย่างมั่นคง จะออกไปคุยโทรศัพท์ด้านนอกแต่ถูกรั้งไว้ด้วยเพื่อนร่วมธุรกิจเดียวกันคณินชะงักหันไปมอง

        “นายหัวคะนิขอรบกวนเวลาสักครู่ค่ะ”

        “มีอะไรครับผมรีบ”

        “นิขอรบกวนเวลาไม่นานค่ะ”นิรชาจากที่รั้งแขนไว้เปลี่ยนเป็นจับแน่น คณินเลยแกะออกอย่างสุภาพเขาไม่ชอบผู้หญิงแบบนี้ที่สุด

        คณินส่งยิ้มเจือจางให้คู่สนทนาแม้จะไม่พอใจแต่ก็ไม่ได้แสดงออกอย่างก้าวร้าว หากแต่สายตาแบบนี้ท่าทางแบบนี้ทำให้สาวๆ หลงได้ไม่ยาก ใจดี ขี้เล่น

        นิรชาดึงมือกลับมาแค่เขาคุยด้วยเธอก็พอใจแล้ว “นิอยากปรึกษาเรื่องการบริหารโรงแรมค่ะทำยังไงถึงจะมีลูกค้าแน่นเหมือนเดอะสกายผ่านมาครึ่งปีแล้วยอดจองห้องยังไม่เต็มเลยค่ะถ้าได้ลูกทัวร์ของมิสเตอร์เฉินบ้างก็ดีนะคะ”นิรชาได้ยินว่ามิสเตอร์เฉินจัดทัวร์ไปลงที่พันดารารีสอร์ตก็ให้นึกอิจฉาอยากได้บ้าง เลยเลือกมาอ้อนกับคณิน เผื่อเขาจะช่วย แต่เธอไม่ให้เขาช่วยเปล่า ถ้าเขาอยากได้อะไรเป็นการตอบแทนเธอก็พร้อมยิ่งคิดนิรชาก็ยิ่งส่งสายตาเปิดเผยไม่ปิดบังให้คณิน

        “นี่คุณนิล้อผมเล่นใช่ไหม รีสอร์ตของคุณนิก็มีลูกค้าจองแน่นผมไม่กล้าสอนจระเข้ว่ายน้ำหรอกครับ”

        “นายหัวหวงวิชาหรือเปล่าคะไม่เผยเคล็ดลับกันบ้าง ใครๆ ก็รู้ว่าเดอะสกายจองยากแค่ไหนลูกค้าเที่ยวทั้งปีไม่เคยมีห้องว่าง ของนิน่ะเป็นแค่เบอร์รองๆ เท่านั้นเอง”

        “ไว้ผมจะโทร.ไปคุยด้วยดีไหมครับแต่วันนี้ผมขอตัวก่อน” คณินไม่อยากเสียเวลาอีกเขาค้อมศีรษะให้อย่างมีมารยาทแล้วรีบก้าวเท้าเร็วๆ ออกมา ตั้งใจจะโทร.หากัญญาภัค ปล่อยให้นิรชามองอย่างขัดใจ

        อีกฟากหนึ่งสายตาของใครหลายคนต่างจับจ้องไปที่ใครคนหนึ่งซึ่งเดินเข้ามาภายในงาน ร่างระหงในชุดเดรสสีแดงสดเป็นสีที่กัญญาภัคชอบที่สุดเธอรู้ดีว่าสีนี้จะดึงดูดสายตาคนได้ในครั้งเดียว และก็จริง

        ...เธอเห็นสายตาของทุกคนมองมาที่เธอเป็นจุดเดียวซึ่งเธอต้องการให้เป็นแบบนี้ ทุกคนมองเธอเพื่อเธอจะได้พิสูจน์หัวใจของใครบางคน

        ทว่าก็มีบางสิ่งที่กัญญาภัคหนีไม่พ้นนั่นคือคำพูดพวกนี้

        “กล้ามาได้ยังไงหอบลูกมาด้วย ไม่รู้จักอายคนหรือไง ท้องไม่มีพ่อ ไม่ได้แต่งรู้หรือยังหรอกว่าใครเป็นพ่อของลูก”

        “ไม่เห็นออกงานสังคมนานแล้วนะเก็บตัวเงียบอยู่แต่ในบ้าน บ้านนี้เขาแปลกนะ พ่อก็หาจับลูกเขยรวยๆ ให้ลูกสาว ฉันได้ยินว่าคนรองจับนายหัวอาชว์ได้คนแล้วแต่คนโตยังจับใครไม่ได้แถมพลาดท้องมาอีก”

        “เขาว่าคนโตน่ะแรดสาวปาร์ตี้ตัวยงเลยละ”

        กัญญาภัคไม่สนใจคำพูดพวกนี้แต่ถามว่าโกรธไหม โกรธมาก แต่เธอเลือกที่จะเมินหน้าหนีทำเป็นไม่ได้ยิน

        “คุณกั้งสวัสดีครับ”

        “สวัสดีค่ะ”กัญญาภัคหันไปมองหน้าเขา ถ้าจำไม่ผิดเธอเคยเห็นเขาในรูปจากหน้าเว็บไซต์โรงพยาบาลที่เลือกหาตอนฝากครรภ์เขาเป็นหมอเด็กที่เก่งที่สุดในกระบี่ แต่เธอไม่ได้ไปฝากท้องที่โรงพยาบาลเอกชนนั้นแต่เลือกอีกที่กระนั้นตอนหาข้อมูลก็เจอว่านายแพทย์คนนี้คือหมอเด็กที่เก่งมาก

        ทำไมเขามาคุยกับเธอ

        “คุณหมอพชรใช่ไหมคะ”

        “ใช่ครับผมเป็นหมอเด็ก แล้วก็เป็นเพื่อนกับคณินด้วย คณินบอกผมว่าคุณกั้งกับน้ำใสจะมาเขาออกไปรับคุณกั้งแต่ไม่เจอกันหรือครับ”

        กัญญาภัคเข้าใจเรื่องราวทันทีเขาเป็นเพื่อนกับคณินนี่เอง เธอชอบอัธยาศัยเขา เป็นมิตร สุภาพ เลยคุยกับเขาต่อ“กั้งไม่เห็นเลยค่ะ” เธอพูดไปตามความจริง เธอเข้ามางานยังไม่เห็นแม้แต่เงาของเขา

        หมอหนุ่มหันไปเห็นแม่หนูน้อยที่เอาผมแม่มาเล่นอย่างสนุกสนานไม่ทุกข์ไม่ร้อนก็ยิ้มแล้วเอ่ยขึ้น “น้ำใสขออาหมออุ้มหน่อยได้ไหมครับ”

        กัญญาภัคไม่แปลกใจที่เขารู้จักน้ำใสคณินคงบอก “น้ำใสสวัสดีคุณอาหมอก่อนสิลูก”กัญญาภัคจับมือลูกที่พันกับผมเธอแล้วจับมาไหว้พชรแทน

        แม่หนูน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มปากนิด จมูกหน่อย ผิวขาว ตัวฟู เนื้อแน่น ทำให้พชรที่อยู่กับเด็กมานานยังอดชื่นชมไม่ได้หญิงสาวเลี้ยงลูกได้ดีมาก

        “น่ารักมากเลยครับผมขออุ้มได้ไหม”

        “ได้ค่ะ”เขาขออีกรอบ กัญญาเลยส่งให้ แล้วมองคุณหมอหนุ่มหยอกเล่นกับลูกก่อนจะส่งคืนมาให้เพราะโทรศัพท์ของเขามีสายเข้า

        “ผมขอรับสายก่อนครับ”

        “ค่ะเชิญตามสบายค่ะคุณหมอ”