กะทิสำรวจตรวจตราตัวเองอีกครั้ง เธอต้องกลายเป็คนย้ำคิดย้ำทำ สำรวจตัวเองทั้งแต่หัวจรดเท้ามีส่วนไหนที่แปลกไปจากเดิมหรือเปล่า ก่อนจะออกไปพบเจอคนภายนอกเ้าตัวสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ
“สู้โว้ย!! กะทิ” ก่อนจะผลักประตูเดินออกจากห้องน้ำไป มุ่งหน้าไปยังห้องฝ่ายบุคคลตามที่ได้นัดหมายกับเ้าหน้าที่นี่ก็จวนเวลาเข้าไปทุกทีแล้ว
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
“คุณแก้วกะรัตใช่ไหมคะ เชิญนั่งก่อนนะคะขอโทษที่ให้รอนาน พอดีเรานัดคุณมาตรงกับวันที่เ้านายใหญ่เข้ามาเริ่มงานพอดีนะค่ะเลยทำให้คุณแก้วกะรัตเสียเวลารอตั้งนาน
“ไม่เป็ไรดิฉันเข้าใจ”
ผู้จัดการฝ่ายบุคคลสาวสวยยิ้มรับเมื่อได้ยินคำตอบของกะทิ เธอรู้สึกถูกชะตากับเด็กสาวคนนี้มากทีเดียว ดูน่ารักสดใสยิ้มทีทำเอาคนมองอดยิ้มตามไปไม่ได้
“เอาเป็ว่าพวกเรายินดีที่ต้อนรับน้องแก้วกะรัตเข้ามาร่วมงานเป็ส่วนหนึ่งของบริษัท PPR นะคะ พี่ชื่อพี่พายนะคะเรามาเรียกชื่อเล่นกันดีกว่าจะได้เป็กันเองมากขึ้น เอ่อขอโทษนะคะไม่ทราบว่าน้องแก้วกะรัตชื่อเล่นว่าอะไร”
“ออ… ชื่อเล่นว่ากะทิค่ะ เอ่อ.. พี่พาย”
“ชื่อน่ารักดีสมกับน้องกะทิเลยนะคะ วันที่สัมภาษณ์น้องกะทิบังเอิญพี่ไม่อยู่ต้องไปสัมมนาเสียดายไม่งั้นเราคงรู้จักและสนิทสนมกันไปแล้ว แต่ไม่เป็ไรถึงจะได้รู้จักกันช้าไปแต่เราก็ได้รู้จักกันแล้วจริงไหมคะน้องกะทิ เราค่อย ๆ เรียนรู้และทำความรู้จักกันไปเนอะ ”
“อ๋อ...ค่ะ” เอทำไมฟังเหมือนเราโดนคุณพายจีบเลยว่ะ เอ๊ะแต่คงไม่ใช่หรอกมั้งคุณพายคงถามตามหน้าที่ HR ที่ต้องละลายพฤติกรรมของพนักงานก่อนเริ่มทำงานละมั้ง คิดมากไปได้นะเรา เมื่อคิดได้ดังนั้นกะทิก็ปล่อยไปไม่เก็บเอามาคิดให้ปวดสมอง
" วันนี้เริ่มงานวันแรก ทางผู้ช่วยพี่คงยังไม่ได้บอกน้องกะทิใช่ไหมคะว่าต้องเริ่มงานในตำแหน่งอะไร พี่เห็นในแฟ้มประวัติสมัครงานน้องกะทิแล้ว จบมาในเอกการจัดการ ตอนนี้ฝ่ายบุคคลตำแหน่งธุรการก็ยังว่างอยู่ "
" งั้นน้องกะทิทำในตำแหน่งนี้เลยนะคะ เงินเดือนเริ่มต้นตามวุฒิการศึกษาและถ้าผ่านโปรสี่เดือนเงินก็จะเพิ่มอีก 2,000 บาทนะคะ ส่วนสวัสดิการอื่น ๆ น้องกะทิก็จะได้ตามนโยบายของบริษัทของเรา โอเคนะคะ "
“โอเคค่ะพี่พาย กะทิก็ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ ถ้าหากกะทิทำอะไรผิดพลาดไปก็ช่วยบอกกะทิด้วย กะทิจะได้นำไปปรับปรุงแก้ไข ขอบคุณที่เลือกกะทิเข้ามาทำงานเป็ส่วนหนึ่งของ PPR นะคะ”
“แค่ฝากเนื้อฝากตัวหรือคะ ฝากใจด้วยก็ได้พี่พายก็ยินดีรับไว้ดูแลนะคะ” ผู้จัดการสาวสวยอมยิ้มพลางส่งสายตาหวานกรุ้มกริ่มส่งไปให้กะทิอย่างออกหน้าออกตา เพราะรู้สึกชอบกะทิมากเป็พิเศษเอาแล้วไงละโดนจีบอีกแล้วสินะเรา ทำไมชอบมีเสน่ห์กับเพศเดียวกันนักน่ะ กะทิไม่เข้าใจว่าตนเองไปเตะตาอะไรผู้จัดการสาวสวยนี้เข้า หวังว่าคงไม่มีปัญหาตามมานะเธอไม่อยากจะเปลี่ยนงานไปจากบริษัทที่สวัสดิการดี ๆ แบบนี้กว่าจะเข้ามาจนได้ทำงาน เธอต้องใช้พลังงานแก่งแย่งกับคนอื่นมานับร้อยๆ คนเลยทีเดียว เห้อ !! เหนื่อยใจกับเสน่ห์อันล้นเหลือของตัวเองจริงจริ๊ง โฮะๆๆๆๆ บ้าบอ (อันนี้แกน่ะหลงตัวเองกะทิ)
“เดี๋ยวพี่พายให้พี่หมวยพากะทิไปแนะนำตัวตามแผนกต่าง ๆ นะคะ เผื่อเราจะต้องไปประสานงานจะได้รู้จักกันไว้แล้วจะดิวงานได้ง่ายขึ้น”
“ขอบคุณค่ะพี่พาย”
“พี่ขอตัวไปพบคุณพร้อมสักครู่ไม่รู้มีเื่สำคัญอะไรคุยกับพี่ ไม่งั้นพี่จะพากะทิไปแนะนำด้วยตัวเองเลยค่ะ”
“อ๋อ… ค่ะ”
“น้องกะทิรู้จักกับพี่หมวยแล้วใช่ไหมคะ ไม่ต้องแนะนำกันอีกแล้วเนอะ แล้วนั้นก็พี่ปุ้ยกับพี่บุษรู้จักกันไว้นะ”
“สวัสดีจ้ะ น้องกะทิ” คุณหมวยผู้ช่วยผู้จัดการฝ่ายบุคคลที่เป็คนสัมภาษณ์กะทิยิ้มทักทายเมื่อคุณพายพากะทิออกมาให้เธอช่วยพากะทิไปรู้จักแผนกอื่น ๆ ในบริษัท
“สวัสดีค่ะพี่หมวย พี่ปุ้ย พี่บุษ กะทิฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ”
“ด้วยความยินดีจ๊ะ / ยินดีที่ได้รู้จักค่ะน้องกะทิ"
“ปะไปกันเราไปทำความรู้จักแผนกอื่น ๆ กันดีกว่า”
เวลาผ่านไปสักครู่ใหญ่ กะทิและหมวยได้กลับมาที่ห้องทำงาน
“เรียบร้อยดีนะคะคุณหมวย เอ่อ...กะทิพี่มีเื่จะคุยด้วยขอเชิญที่โต๊ะพี่ด้วยนะคะ”
“มีอะไรกันหรือคะ?? ทำไมหน้าตาพี่พายดูไม่สู้ดีเลยค่ะพี่หมวย”
“พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน กะทิเข้าไปหาพี่พายเถอะจะได้รู้ว่าเื่อะไร”
" ค่ะ "
เมื่อกะทิได้มานั่งเก้าอี้ตรงหน้าของคุณพายเรียบร้อยแล้ว
“กะทิพี่มีเื่ที่ต้องแจ้งให้กะทิทราบนะคะ คือว่ากะทิคงไม่ได้ทำงานในตำแหน่งธุรการแล้วนะคะ”
“อ้าว!! ทำไมกะทิถึงทำงานตำแหน่งธุรการไม่ได้คะ”
“เอ่อ…. ก็เพราะว่า….”
“เธอต้องไปทำงานเป็เลขาฉันแทนตำแหน่งงานธุรการยังไงละ แก้วกะรัต”
“คุณพร้อม!!”
“ใช่ใทำไม แค่ไปเป็เลขาฉันมันน่าใตรงไหน?? ”
บอสสาวสวยที่เข้ามาภายในห้องตอนไหนก็ไม่รู้ ทำไมเท้าเบาขนาดนี้มาแบบเงียบกริบไร้เสียง เป็แวมไพร์แปลงกายมาไหมเนี่ย กะทิชักจะกลัวแล้วนะ อยู่ ๆ นางจะลุกขึ้นมากัดคอดูดกินเืไหมเนี่ยรู้สึกหลอน ๆ แล้วนะ วันนี้สองรอบแล้วั้แ่คราวที่อยู่ในห้องน้ำแล้วนี่ยังโผล่มาที่ห้องฝ่ายบุคคลอีก
“เอ่อคุณพร้อมมีอะไรจะใช้งานพายหรือเปล่าคะ ทำไมไม่โทรมาเดี๋ยวพายจะเอาขึ้นไปส่งที่ห้องได้ค่ะ”
“ไม่มีค่ะ ฉันแค่อยากมาสำรวจตามแผนกต่าง ๆ เท่านั้น เอาเป็ว่าเธอแก้วกะรัตพรุ่งนี้เธอไม่ต้องมาทำงานที่ฝ่ายบุคคลแล้วให้ขึ้นไปทำงานที่ชั้นบริหารเลยแล้วกัน ฉัน้าคนช่วยงาน”
“เอ่อแต่ว่า…ดิฉันยังไม่ได้มีประสบการณ์การทำงานเลยนะคะ”
“แล้วใครมันทำเป็มาั้แ่อยู่ในท้องกันละ ทุกคนก็ต้องเรียนรู้ใหม่กันทั้งนั้นแหละ ฉันไม่้าให้เธอมาปฏิเสธฉันนะแก้วกะรัต ฉันแค่มาบอกให้เธอรับทราบเท่านั้น ถ้าทำไม่ได้เธอก็ต้องพิจารณาตนเองคงไม่ต้องบอกนะว่าอะไร เอาเป็ว่าพรุ่งนี้ฉันคงเห็นเธอที่หน้าห้องทำงานฉันแล้วนะแก้วกะรัต ขอตัว”
กะทิแทบเข่าอ่อน งานน่ะไม่เท่าไหร่หรอกคิดว่าเธอเรียนรู้มันได้ คนอื่นทำได้ทำไมกะทิจะทำไม่ได้ แต่เธอต้องไปทำงานกับคุณแวมไพร์นี้น่ะสิ จะอยู่รอดปลอดภัยจนถึงวันผ่านโปรไหมล่ะเนี่ย พลางครุ่นคิดภายในใจด้วยสีหน้ากังวลใจ
“ไม่ต้องคิดมากนะคะน้องกะทิ ถึงเราไม่ได้ทำงานในแผนกเดียวกัน แต่เราก็ยังอยู่ภายในบริษัทเดียวกัน” คุณพายใช้มือบางตบที่ไหล่ของกะทิเบา ๆ เป็การให้กำลังใจน้องทางอ้อมมาทำงานวันแรกก็เจองานหินเสียแล้วน้องเอ๊ย
“ขอบคุณค่ะพี่พาย ไม่ต้องเป็ห่วงกะทินะคะ กะทิทำได้แค่นี้เองจิ๊บๆๆ” จิ๊บ ๆ กับผีนะสิแง ๆ กลับบ้านไปอยู่เกาะดีไหมนะ ยังไม่ทันได้เริ่มงานเลยมีแววจะวิจัยฝุ่นอีกแล้วสิเรา
ณ โรงอาหาร
“ห๊ะ!! แกว่าอะไรนะกะทิ?? แกได้ทำงานในตำแหน่งเลขาคุณพร้อมรึ”
" ก็เออนะสิ ฉันยังสงสัยว่าฉันไปเหยียบตาปลาเ้าหล่อนั้แ่เมื่อไหร่ แกรู้ไหมว่าเ้าหล่อนพูดอะไรกันฉัน ฉันหวังว่าพรุ่งนี้จะเห็นเธออยู่ที่หน้าห้องทำงานของฉันนะ แก้วกะรัต "
“อุ๊ย!! แม่เ้านางแร้ง บอกเลย”
“เออนะสิ”
“เอาน่าเพื่อน มันอาจจะดีกว่าที่คิดก็ได้ คิดบวกไว้ก่อนเพื่อนรัก ดีออกได้อยู่ใกล้ชิดกับเ้าของบริษัทอนาคตจะได้รุ่งไงละ ฮ่า ๆๆๆ”
“รุ่งริ่งนะสิไอ้ป๋อง สงสัยฉันจะได้กลับไปอยู่เกาะถาวรก็คราวนี้แหละ”
“เอาน่ากินข้าว ๆ คุณเลขาท่านประธานใหญ่ ๆๆๆ กระผมขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ”
“ไอ้ป๋องฉันเครียดอยู่นะโว้ย”
513K
