เจมิน : “เชี่ยยย!..จริงเหรอ ฟังดูน่ากลัวจัง..”
เทน : “ฉันอยากเจอปู่ของนายจัง!?ถ้ามีโอกาสพาฉันไปเยี่ยมปู่ของนายด้วยสิ!”
ธารา : “ไม่ได้หรอกปู่ฉันเสียไปแล้ว”
เทน : “อ..อ่าว.. งั้นเหรอ”
........................
ทั้งสามคนเดินเข้ามาในศูนย์อาหาร ที่นี่นอกจากจะมีร้านอาหารต่างๆมากมายแล้วก็ยังมีซูเปอร์มาเกตให้ได้จับจ่ายซื้อของกันด้วยร้านอาหารต่างๆที่ตั้งอยู่ในที่นี้ ส่วนมากจะเป็แบรนด์ชั้นนำที่คนทั่วไปรู้จักไล่ระดับไปถึงร้านหรูหรา ที่พวกดาราไฮโซหรือคนที่มีชื่อเสียงมักจะเข้าไปนั่งทานกัน
เจมิน : “รู้สึกเหมือนมาเดินห้างเลยแฮะ”
ธารา : “เราว่าที่นี่น่าจะเป็ศูนย์การค้ามากกว่าโรงอาหารของมหาวิทยาลัยนะ”
เทน : “ให้ตายสิ!..เลือกไม่ถูกเลยว่าจะไปกินที่ร้านไหนดี”
ทั้งสามกำลังตื่นตาตื่นใจกับการได้เข้ามาเยี่ยมชมโรงอาหารของมหาวิทยาลัย “เวอร์แฮมเบิร์ก” แห่งนี้เป็ครั้งแรก ซึ่งคนที่ดูน่าจะตื่นเต้นมากที่สุดคงจะเป็ธารา เพราะเขาเป็เด็กที่มาจากต่างจังหวัด อาศัยอยู่ในอำเภอเล็กๆค่อนข้างจะห่างไกลความเจริญ อยู่กับความเงียบสงบและรายล้อมไปด้วยธรรมชาติไม่ค่อยได้เจอกับแหล่งสถานที่ใหญ่ๆ เช่นในเมืองหลวงที่เต็มไปด้วยความเจริญก้าวหน้าทางวัตถุแบบนี้
เจมิน : “เราไปกินที่ร้านนั้นมั้ย? มีโต๊ะว่างอยู่พอดีเลย”
เจมินพูดพร้อมกับชี้ไปที่ร้านดังกล่าว ซึ่งเป็ร้านที่ขายบะหมี่และอาหารเส้นอื่นๆ
ธารา : “นายชอบกินบะหมี่เหรอ?”
เจมิน : “ใช่ๆ สมัยที่เรียนมอปลายฉันกินบะหมี่ทุกวันเลย”
ธารา : “เอาสิ..ร้านดูน่ากินดี แล้วเทนล่ะไปกินด้วยกันมั้ย?”
เทน : “ได้สิ! ฉันกินได้หมดแหละ”
……………..……
หลังจากที่สั่งเมนูไปไม่นาน บะหมี่ร้อนๆทั้งสามถ้วยก็มาเสริฟพร้อมกันบนโต๊ะ
ธารา : “ว้าว!..น่ากินมาก”
เจมิน : “บะหมี่เ้านี้ฉันเคยไปกินที่สาขาต่างประเทศอยู่ครั้งหนึ่งบอกเลยว่าโคตรเด็ด! ”
ธารา : “ให้เนื้อเยอะมากเลย นี่ขนาดสั่งแบบธรรมดานะ”
เจมิน : “จะไม่เยอะได้ไง ราคาชามละ 650.-เชียวนะ”
ธาราได้ยินราคาถึงกับสำลักน้ำซุปที่ตัวเองกำลังซดเข้าไป
ธารา : “แอ่ก!ๆๆแอ่ก..”
เจมิน : //หัวเราะ
“ใจเย็นสิเพื่อน.. ค่อยๆกินสิ”
ธารา : “ฉันใช้บัตรนักศึกษาเบิกจ่ายค่าอาหารก็เลยลืมดูราคาไปเลย”
เจมิน : “หูย..อย่างงี้ก็สบายกระเป๋าไปเลยสิ”
ธารา : “ก็ถ้าจะให้ฉันมาจ่ายค่าอาหารมื้อละเกือบพันทุกวันแบบพวกนายมีหวังคงต้องหมดตัวก่อนจบเทอมแรกแน่ๆ”
ทั้งสามคนนั่งทานมื้อเที่ยงกันอย่างอร่อยพร้อมกับทอดสายตาไปมาเพื่อมองดูบรรยากาศรอบๆในอาคารศูนย์อาหารสุดอลังการแห่งนี้
เจมิน : “ว้าว.. สาวๆที่นี่เด็ดๆกันทุกคนเลย อย่างกับรวบรวมดาวเด่นของแต่ละโรงเรียน มามัดรวมกันไว้ที่นี่แหนะ”
เจมินนั่งเหม่อมองดูพวกนักศึกษาสาวๆ ด้วยสีหน้าเคลิบเคลิ้ม
เทน : “พูดแบบนี้แสดงว่านายยังไม่มีแฟนสินะ!”
เจมินแสดงท่าทีใ
เจมิน : “อะ..เอ๋คะ..คือตอนนี้ยังไม่มีหรอก ตอนที่เรียนอยู่มอปลาย มีผู้หญิงมาตามจีบฉันเยอะเลยนะเพราะฉันฮอตที่สุดในโรงเรียนน่ะ แต่เพราะฉันยังไม่เจอคนที่ใช่น่ะ อีกอย่างตอนนี้ฉันโฟกัสแค่เื่การเรียนมากกว่า ก็เลยยังไม่อยากคบกับใคร..”
เทน : “แค่ตอบว่าไม่มีก็ได้ป่ะ..ไม่เห็นต้องอธิบายยืดยาวขนาดนั้น”
เทนกับธารามองหน้ากัน แล้วหัวเราะให้กับท่าทีของเจมิน
เจมิน : “นี่พวกนายหัวเราะอะไรกันเนี้ย! แล้วพวกนายสองคนมีแฟนกันแล้วเหรอไง?”
ธารา : “ฉันยังไม่มีหรอกฉันมัวแต่อยู่กับหนังสือ จนลืมเื่พวกนี้ไปด้วยซ้ำ”
เทน : “แล้วเด็กเรียนอย่างนาย เคยมีใครมาจีบบ้างมั้ย?”
ธารา : “ก็เคยนะ..แต่ฉันปฏิเสธเขาไป”
เทน : “โห..เด็กเรียนก็เสน่ห์แรงไม่เบานะเนี้ย”
เจมิน : “นายล่ะเทน ถ้าให้ฉันเดานะนายก็น่าจะมัวยุ่งอยู่กับธุรกิจ คงไม่มีเวลาไปคบใครหรอกมั้ง?”
เทน : “ฉันมีแล้ว..”
คำตอบของเทน เหมือนหักหน้าเจมินเข้าอย่างจัง
เจมิน : “โธ่..คนมีเ้าของนี่หว่า”
ธารา : “ดีจัง นายมีทั้งแฟนมีทั้งธุรกิจของตัวเอง ชีวิตสมบูรณ์แบบสุดๆ”
เทน : “มันก็ไม่ได้เหมือนอย่างที่นายคิดหรอก”
เทนพูดพร้อมกับถอนหายใจ สีหน้าบ่งบอกว่าเขาเองก็มีเื่ทุกข์อยู่ในใจ
..............................
หลังจากที่ทานมื้อเที่ยงกันเสร็จทั้งสามคนก็พากันเดินเล่นอยู่ภายในศูนย์อาหารต่อ
เจมิน : “โอ้ว..ร้านชานมที่นี่โคตรอร่อยเลย”
เจมินพูดพร้อมกับมือที่ถือแก้วชานมปั่นที่เพิ่งซื้อมา
เจมิน : “แล้วลาเต้ปั่นของนายล่ะธารา.. รสชาติเป็ไงเหมือนลาเต้ที่นายเคยกินที่อื่นมั้ย?”
ธารา : “ฉันว่าลาเต้ที่นี่มันขมๆแปลกๆนะปกติที่เคยกินมันไม่ใช่แบบนี้ ไม่เห็นจะอร่อยเลย แพงก็แพง”
เจมิน : “ฮ่าๆๆ..ฉันว่าลาเต้ที่นายเคยกินทั่วไปข้างนอก น่าจะใส่แต่นมกับน้ำตาลนะคงไม่เคยกินแบบที่ชงเข้มๆ ที่เน้นบอดี้กาแฟเยอะๆ แบบที่นักดื่มกาแฟเขาชอบกินกัน”
ธารา : “แต่ลาเต้แก้วนี้ ซื้อลาเต้ข้างนอกได้อีกเป็สิบแก้วเลยนะไม่เห็นจะคุ้มค่าเลย”
เทน : “ถ้าความคุ้มค่าของนายคือของดีที่ราคาถูกฉันบอกได้เลยนะ ว่าที่นี่ไม่มีของแบบนั้นหรอก”
ธารา : “เห้อ..รู้สึกว่าตัวเองมาอยู่ผิดที่จริงๆ”
เจมิน : “เอาน่ะ.. นี่เพิ่งวันแรกเดี๋ยวนายก็ชินเอง มาเดินเล่นแก้เบื่อก่อนไปเรียนคาบต่อไปดีกว่า จะว่าไปถ้ามาเดินในนี้ทุกวัน มีหวังเงินค่าขนมฉันหมดก่อนสิ้นเดือนแน่ๆ ในนี้มีแต่ของที่ฉันอยากได้ทั้งนั้น”
//สาดส่องสายตาไปรอบๆ
ธาราเงยหน้ามองไปที่ระเบียงของแต่ละชั้น ไล่ั้แ่ชั้นที่สองไปจนถึงชั้นบนสุด คือชั้นที่ห้า
ธารา : “ว่าแต่ทำไมชั้นบนสุดดูไม่ค่อยมีคนเลย?”
เจมินได้ยินจึงเงยหน้ามองตาม
เจมิน : “เอ่อจริงด้วยชั้นอื่นดูครึกครื้นกันหมด แต่ชั้น 5 เห็นแค่คนเดินผ่านไปมาไม่กี่คน”
เทน : “ตามข้อมูลที่ฉันรู้มาที่นี่จะถูกแบ่งเป็ 5 ชั้น โดยชั้นล่างที่เรายืนอยู่นี่จะเป็ร้านที่อยู่ในระดับมาตรฐานทั่วไป ไล่ระดับไปจนถึงชั้นบนสุดซึ่งจะเป็ชั้นของบุคคล VIP เท่านั้นหรือพูดในอีกแง่หนึ่งก็คือ คนที่จ่ายแพงที่สุด จะอยู่บนโซนชั้น 5 ข้างบนนั้นจะมีแต่เชฟที่มีชื่อเสียงเท่านั้นที่เป็คนทำอาหารให้ทาน”
เจมิน : “อย่างงี้มันก็เป็การแบ่งชนชั้นกันชัดๆเลยสิ”
เทน : “การที่นายเข้ามาเรียนในมหาลัยนี้ก็ถือว่านายได้แบ่งชนชั้นกับคนที่อยู่ข้างนอกเรียบร้อยไปแล้วนะ”
เจมิน : “แต่ฉันไม่ได้อยากแบ่งชนชั้นกับใครสักหน่อย”
ธารา : “งั้นฉันก็คงอยู่ได้แค่โซนชั้นล่างล่ะสิ..”
“โอ้ย!”
“เชี่ย!!”
ธาราเดินเหม่อจนไหล่ไปชนกระแทกเข้ากับนักศึกษาอีกกลุ่มหนึ่ง และแก้วลาเต้ปั่นที่ตัวเองถือก็หกเลอะเต็มเสื้อของอีกฝ่าย
“เดินยังไงของมึงเนี้ย!! เสื้อกูเลอะหมดเลย!!”
นักศึกษาชายคนที่เดินชนเข้ากับธาราพูดะโขึ้นด้วยความโมโห
ธารา : “ขะ..ขอโทษจริงๆครับ! ผมไม่ได้ตั้งใจ”
//ก้มโค้งตัวขอโทษ
“แกรู้มั้ยว่าชุดนี้ราคาเท่าไหร่!?ฉันซื้อมาใส่ได้ยังไม่ถึงวัน แต่แกกลับทำให้มันสกปรกเหรอ!!?”
ชายหนุ่มพูดจาตะคอกเสียงดังจนทำให้เป็ที่สนใจของคนรอบข้างที่เดินผ่านทันที ทุกสายตาในอาคารแห่งนี้ต่างจดจ้องมาที่พวกเขา
เจมิน : “คือเพื่อนผมไม่ได้ตั้งใจนะครับพวกเราเป็แค่เด็กใหม่ ยังไม่ค่อยคุ้นชินกับที่นี่สักเท่าไหร่”
“เ้าพวกนี้มีเื่ั้แ่มาเรียนวันแรกเลยว่ะซีวอน”
เพื่อนของชายหนุ่มพูดขึ้นมา
**ในกลุ่มจะมีชาย 3 คน หญิง 2 คนโดยคนที่ดูจะมีอิทธิพลมากสุดจะเป็คนชื่อ ซีวอน ชายหนุ่มร่างสูงหุ่นนักกีฬาผมทรงสกรีนเฮด คนที่ธาราทำน้ำหกเลอะใส่นั่นเอง
ซีวอน : “ให้ตายเถอะ! วันแรกดันมาซวยซะได้”
ตีน่า (แฟนสาว) : “ช่างมันเถอะซีวอนเอาไปเข้าร้านก็จบเื่”
ซีวอน : “ฉันจองชุดนี้มาเป็เดือน เพื่อตั้งใจจะใส่ฉลองวันเปิดเทอมแล้วก็กะใส่ไปงาน Meeting ตอนเย็นนี้อีกแต่กลับใส่ได้ยังไม่ถึงครึ่งวันเนี้ยนะ!!?”
ธารา : “ขอโทษอีกครั้งจริงๆครับงั้นผมขอเอาชุดที่เลอะไปเข้าร้านซักรีดให้นะครับ”
ซีวอนถอนหายใจแล้วก็ค่อยๆเดินเข้ามายืนชิดอยู่ตรงหน้าธารา
ซีวอน : //มองที่ป้ายชื่อของธารา
“เด็กปี 1สาขาประวัติศาสตร์งั้นเหรอ?”
ธารา : “ค..ครับ”
ธารารู้สึกประหม่าและไม่กล้าสบตากับซีวอนตรงๆ
ซีวอน : “แกจะเอาเสื้อตัวนี้ไปเข้าร้านซักรีดงั้นเหรอ?”
ธารา : “ครับ..คิดว่าไม่นานก็น่าจะเสร็จ ถ้าซักเสร็จแล้ว ผมจะรีบเอามาคืนให้ทันทีเลยครับ”
ซีวอน : //ถอนหายใจแล้วยิ้มที่มุมปาก
“แกรู้จักเสื้อตัวที่ฉันใส่นี่มั้ย!?”
ธารา : “เอ่อ..ไม่รู้จักครับ”
ซีวอน : “แกไม่รู้ใช่มั้ย!?ว่าเสื้อตัวนี้ราคาเท่าไหร่?”
ธารา : “ผ.. ผมไม่รู้ครับ”
ซีวอนยิ้มเยาะเย้ย และจ้องมองธาราด้วยสายตาที่ดูถูกเหยียดหยาบเพื่อนในกลุ่มของเขาก็ต่างพากันขำและหัวเราะเยาะ
ซีวอน : “งั้น.. นายก็น่าจะเป็คนที่ไม่ได้สนใจเื่แฟชั่นสินะ?”
“เฮ้ยๆๆ!!พวกนาย เพื่อนฉันที่อยู่สาขาประวัติศาสตร์ บอกว่าไอ้หมอนี่เป็เด็กทุนว่ะ”
เพื่อนให้กลุ่มพูดขึ้น
ซีวอน : “ห๊ะ!? นี่แกเป็นักเรียนทุนหรอกเหรอเนี้ย!?ถึงว่าทำไมแต่งตัวเหมือนกับพวกเด็กต่างจังหวัด”
ซีวอนจ้องมองธารา แล้วไล่สายตาไปั้แ่หัวจรดเท้าเพื่อนในกลุ่มของเขา และคนอื่นๆอีกนับร้อยที่ยืนมองเหตุการณ์ ต่างก็คุยกันอึกทึกครึกโครม
เจมินมีท่าทีเหมือนจะเข้ามาพูดแทรกแต่ธาราพยายามส่งซิกว่าไม่ให้เข้ามายุ่ง
ซีวอน : “ฮ่าๆๆ.. โอเคๆ ฉันเข้าใจละ งั้นก็เอางี้นะ..”
ซีวอนค่อยๆถอดเสื้อที่เลอะของตัวเองออกมาแล้วยื่นให้กับธารา
ซีวอน : “งั้นฝากนายด้วยละกันแล้วเอามาคืนฉันเย็นนี้ ที่หน้าตึกวิศวะ ตอนหกโมงเย็น”
ธารา : “ได้ครับ.. แล้วผมจะรีบเอามาคืนให้นะครับ”
ซีวอนยิ้มเยาะเย้ยก่อนจะหันหลังเดินกลับไป หลังจากสถานการณ์คลี่คลาย ผู้คนก็เดินแยกย้ายกันออกไปตามปกติ
…………………..
เจมิน : //เดินเข้ามาตบไหล่ธารา
“เฮ้! นายโอเครึเปล่า?”
ธารา : “ฉันโอเค..”
เจมิน : “น่าจะให้ฉันด่ามันซะหน่อยแม่งโคตรดูถูกคนอื่นเลย”
ธารา : “ไม่ได้หรอกเื่มันจะบานปลายไปกันใหญ่”
เทน : “ให้ตายสิ! จะว่านายผิดคนเดียวก็ไม่ถูกนะถ้าไอ้หมอนั่นไม่เดินเหม่อมาเหมือนกัน จะชนเข้ากับนายได้ไง”
ธารา : “ไม่เป็ไรหรอก เื่แค่นี้เองฉันเองก็มัวแต่เดินคุยจนลืมดูทาง”
เจมิน : //จ้องมองเสื้อที่เลอะน้ำของซีวอน
“เดี๋ยวนะ!เสื้อแบรนด์นี้ฉันเคยเห็นพวกเซเลบชอบใส่กันนะ รู้สึกว่าน่าจะแพงเอามากๆ”
เทน : “เสื้อตัวนี้.. ถ้าจำไม่ผิด เหมือนฉันจะเคยเห็นเขาประมูลกันนะราคาล่าสุดที่ประมูลซื้อไป น่าจะอยู่ราวๆ 1.2 ล้านได้”
ธารา : “ห๊ะ!? เสื้อบ้าอะไรตัวเป็ล้าน!!”
//ใ+มือสั่น
เทน : “มันเป็ตัวที่ทำมาฉลองครบรอบ 60ปี ของบริษัท ออกแบบโดยศิลปินชื่อดัง ใช้วัสดุที่หาได้ยาก ผลิตมาแค่ 250ตัวเท่านั้น”
เทนพูดพร้อมกับยื่นจอโทรศัพท์ที่เปิดข้อมูลของเสื้อให้ธาราดู
ธารา : “มิน่าล่ะ เขาถึงได้โกรธมาก”
เจมิน : “มันก็ช่วยไม่ได้นะที่หมอนั่นดันมาซวยเอง”
เทน : “ฉันว่า..หมอนั่นดูท่าทางจะไม่ยอมจบเื่ง่ายๆหรอก”
ธารา : “เอ๋? หมายความว่ายังไง”
เทน : “ก็หลังจากที่มันรู้ว่านายเป็เด็กทุนท่าทีของมันก็ดูเปลี่ยนไป”
…….
ธารา : “เขาคงจะเห็นใจฉันล่ะมั้ง?..”
//รู้สึกไม่สบายใจ
เทน : “โถ..คนพวกนั้นจะเห็นใจคนอื่นก็แค่ตอนอยู่ต่อหน้าสังคมเท่านั้นแหละ”
เจมิน : “เห้อ.. อย่าไปคิดเยอะเลยรีบๆเอาไปซักให้แม่งเถอะ!”
ธาราก้มหยิบแก้วน้ำของตัวเองที่หกอยู่ตรงพื้นเพื่อจะนำไปทิ้งยังถังขยะบริเวณใกล้ๆ ขณะที่ก้มอยู่นั้นเองเขาก็รู้สึกเหมือนมีใครบางคนกำลังจ้องมองเขาอยู่ เขายืนขึ้นมาแล้วหันมองดูรอบๆก็เห็นหลายสายตาที่ยังมองดูเขาอยู่ต่อจากเหตุการณ์เมื่อกี้
แต่ว่า..มีความรู้สึกที่ถูกจ้องอีกแบบหนึ่งที่ดูต่างออกไปมันเป็ความรู้สึกที่ปลุกสัญชาตญาณของการเอาตัวรอด รู้สึกถึงความไม่ปลอดภัย
ธาราเงยหน้าขึ้นมองไปยังบริเวณระเบียงชั้นที่5 และแล้ว.. ก็ได้เจอกับสายตาของหญิงสาวคนหนึ่งที่ยืนมองมายังตัวเขา แค่สายตาคู่นี้คู่เดียวสร้างความประหม่าให้กับเขามากกว่าสายตานับร้อยของคนอื่นๆ
หญิงสาวคนที่จ้องเขาอยู่ก็คือ.. อานุกิ
………….………..
1K
![ปลาไหลลายเสือ [ บุรามฉัตร ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1642422280_6716422.webp)
