เสียงหอบหายใจของเหวินหลงยังไม่จางหายไปจากริมฝีปาก เขานอนร่างแนบพื้นป่าที่ชื้นเย็น เืคละคลุ้งไปทั่ว กลิ่นคาวเข้มจนทำให้แม้แต่สัตว์ป่ายังไม่กล้าเข้าใกล้ ดวงตาสีแดงเพลิงค่อย ๆ จางหายกลับคืนเป็สีดำดังเดิม ทิ้งไว้เพียงร่างอ่อนแรงแทบขยับไม่ได้
“ข้า… ยังไม่ตาย…” เสียงพร่ากระซิบที่เต็มไปด้วยดื้อรั้น
แต่ทันทีที่เขาพยายามยันกายขึ้น ความเย็นเยียบก็แทรกซึมเข้ามา—ไม่ใช่จากพื้นดิน หากมาจาก บางสิ่ง ที่กำลังเฝ้ามอง
เงามืดไหววูบไปตามกิ่งไม้สูง ราวกับเงาสัตว์ร้ายแฝงกายอยู่ทุกมุม ป่ามืดสงัด แต่ความกดดันกลับหนักหน่วงยิ่งกว่าศัตรูที่เพิ่งพ่ายไป
“แม้เ้าจะรอดจากมือข้า… แต่เงาของ์จะไม่มีวันปล่อยเ้า”
เสียงทุ้มต่ำแ่ก้องในหัว คล้ายไม่ได้เปล่งออกมา แต่ดังขึ้นตรงิญญาของเหวินหลงเอง
เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาเบิกกว้าง เมื่อเงาสีดำปรากฏร่างคล้ายมนุษย์ครึ่งหนึ่งแต่บิดเบี้ยว ร่างนั้นสูงโปร่งแต่ไร้เค้าโครงชัดเจน มีเพียงแววตาสีขาวนวลสองดวงลอยเด่นในความมืด
“ผู้ไล่ล่าจาก์” — แต่ไม่ใช่ผู้ฝึกตนที่มีเืเนื้อ หากเป็สิ่งที่เหนือกว่ามนุษย์
เงาดำก้าวออกมาทีละก้าว พื้นดินที่ัักลับเน่าเปื่อย เถาวัลย์รอบกายเหี่ยวแห้งทันตา
เหวินหลงกัดฟันแน่น เขารู้ตัวดี… ตอนนี้ร่างกายเขาแทบไม่เหลือเรี่ยวแรง พลังคำสาปก็ราวกับเงียบงันหลังการปลดปล่อยเมื่อครู่ หากต้องสู้ตรง ๆ—เขาไม่มีทางรอด
นี่หรือคือราคาของการก้าวขึ้นเส้นทางแห่งเื? เมื่อยังไม่ทันได้ลุกขึ้น ก็มีเงามืดใหม่ตามมาไม่หยุด…
ทันใดนั้น เขานึกถึงเศษเสี้ยววิชาโบราณที่ผุดขึ้นจากความทรงจำในตอนก่อน บทหนึ่งกล่าวถึง “เงา” ว่า—
“ผู้ที่ถูกเงา์ไล่ล่า จักมีเพียงสองทาง… หนึ่งคือดับสูญ สองคือกลืนเงานั้นเป็ของตน”
ดวงตาเหวินหลงฉายแววแข็งกร้าว เขาฝืนลุกขึ้นแม้เข่าจะสั่น ใบหน้าเปรอะเื แต่สายตายังไม่ดับแสง
“หากข้าไม่อาจหนี… เช่นนั้นข้าจะกลืนเ้าแทน!”
เงา์ส่งเสียงแสยะเยาะ มันสยายเงาออกคล้ายปีกมหึมา กวาดเข้าหาเด็กหนุ่มที่แทบไร้เรี่ยวแรง
ในห้วงวินาทีแห่งความตาย—เหวินหลงกัดปลายนิ้ว กรีดเืลงพื้นอีกครั้ง คราวนี้เืแผ่ขยายเป็วงอักขระคล้ายตาข่าย ครอบคลุมทั้งร่างกายตนเองและเงาดำ
เืนั้นสว่างวาบ ไม่ใช่เพียงสีแดง แต่กลับมีเส้นสายสีดำสลับ เหมือนเป็ “ตราประทับต้องห้าม”
เงา์กรีดร้องแหลมสูง เสียงนั้นมิใช่จากลำคอ แต่ดังก้องในิญญาทุกดวงของป่า ความเ็ปแล่นเข้าหัวเหวินหลง เขารู้สึกเหมือนหัวใจจะะเิ แต่ก็ไม่ยอมปล่อยมือ
“ข้า… จะกลืนเ้า! ไม่ใช่ให้เ้ากลืนข้า!”
แสงสีเืปะทุ เงาดำถูกดูดเข้าหาตัวเด็กหนุ่มอย่างช้า ๆ ร่างนั้นดิ้นรน กรีดร้อง แต่สุดท้ายก็ถูกดึงเข้ากลายเป็เส้นสายมืดซึมเข้าในแขนเหวินหลง
ร่างทั้งร่างทรุดลงกับพื้น—
ความเ็ปรุนแรงราวกับกระดูกกำลังถูกบด แต่ในขณะเดียวกัน เหวินหลงััได้ถึง พลังใหม่ ที่กำลังไหลเวียนอยู่
เมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง ดวงตาสีดำสนิทของเขากลับมีวงแหวนเงามืดเล็ก ๆ หมุนวนอยู่ในม่านตา
เขาสูดลมหายใจลึก ร่างกายยังอ่อนแรง แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว
นี่คือเงาที่ตามหลอนข้า… ตอนนี้มันเป็ของข้าแล้ว
4K
