บิดาของโทมาชิต้าเกิดตายลงอย่างกะทันหันและในพินัยกรรมก็ระบุไว้ว่า ให้ทางคอนแวนต์แซคเคร็ดฮาร์ท ส่งข่าวไปแจ้งให้ดอน ครุซอัลมิคาร์ เควอเรโร่ ให้มารับตัวเ้าสาวไปด้วย
ครุซออกจะเสียใจที่สถานการณ์ทำให้สัมพันธภาพระหว่างตัวเขากับสโลนต้องยุติลงชั่วคราวทั้งนี้เพราะเมื่อมาถึงเวลานี้ โดน่า ลูเซียได้ตั้งใจมั่นแล้วว่าลูกสะใภ้ของนางมีเพียงคนเดียวเท่านั้นคือสาวน้อยชาวสเปนที่เขาพากลับบ้านมาด้วยนั่นเอง
ออกจะโชคดีที่โทมาชิต้าไม่ได้รับรู้ถึงข้อตกลงที่บิดาของทั้งสองฝ่ายทำไว้แก่กันและครุซก็ได้ห้ามปรามมารดาอย่างเด็ดขาดไม่ให้เล่าเื่นั้นให้เด็กสาวฟัง เขา้าให้โทมาชิต้ารับรู้แต่เพียงว่าเขาคือผู้ปกครองของเธอจนกว่าจะถึงวันที่เธอแต่งงานออกเรือนไป
เขาได้ขอให้มารดาจัดงานเลี้ยงรับรองครั้งนี้ขึ้นก็ด้วยความหวังที่ว่า จะได้พบชายหนุ่มสักคนที่เหมาะสมกับโทมาชิต้ายิ่งกว่านั้นถ้าข่าวความงามของสาวน้อยผู้นี้กระจายออกไปเขาเชื่อว่าจะต้องมีชายหนุ่มมาเยี่ยมเยือนจนเปิดบ้านรับไม่ทันแน่เขาตั้งใจไว้แล้วว่าในงานเลี้ยงรับรองครั้งนี้เขาจะต้องสังเกตให้ได้ว่าโทมาชิต้ามีความสนใจในหนุ่มคนใดเป็พิเศษ
“ถ้าแกฉลาดก็ควรจะอ้างสิทธิ์ในตัวโทมาชิต้าเสียในงานครั้งนี้เลย”
“ผมไม่มีสิทธิ์อะไรจะไปอ้าง”
ทันใดก็มีเสียงวิ่งเข้ามาขัดจังหวะการโต้แย้งของครุซกับมารดา
“ปาป้า...ปาป้า... ”
ครุซกางแขนกว้างโอบร่างลูกชายวัย 3ขวบที่พุ่งตัวเข้ามาหา ตวัดร่างขึ้นไว้และกอดแรงๆ
“ไดอะบลิโต้...!อะไรมันไล่ตามหลังมาหรือลูก?” ครุซร้อง
“เขามาแล้ว... ซ่อนผมด้วย...พลอนโต้...!” ซิสโค่ซุกใบหน้าอยู่กับซอกคอครุซด้วยหวังว่าการทำเช่นนั้นจะทำให้ร่างของแกเลือนหายไปได้ด้วยเช่นกัน
“ใครกันที่ไล่ตามมา?”
ในนาทีเดียวกันนั้นร่างของสาวน้อยแสนสวยคนที่โดน่า ลูเซียหวังจะให้แต่งงานกับครุซก็ถลาเข้ามาหยุดอยู่หน้าประตูห้อง
“โฮลี่แมรี่...ฉันไม่ทราบว่า...คือฉันไม่คิดว่า...เราเพียงแต่...โฮลี่ แมรี่...”
ครุซมองใบหน้าแดงก่ำหญิงสาวที่เขาพาตัวมาจากสเปนเธอพับแขนเสื้อขึ้นไว้จนถึงข้อศอกเผยให้เห็นท่อนแขนเรียวงาม พวงผมรุ่ยร่ายหลุดจากที่เกล้าไว้ดวงตาคู่สีน้ำเงินเข้มเป็ประกายด้วยการหัวเราะ
เขารู้สึกเห็นใจเธออย่างมากมันเป็เื่ง่ายมากที่จะหลงรักผู้หญิงที่แสนสวยและน่ารักเช่นนี้ถ้าเพียงแต่เขาจะไม่ได้มอบหัวใจให้ผู้หญิงอีกคนหนึ่งไปแล้วเธอคือผู้ที่จะนำความชื่นบานมาสู่ชีวิตและความไร้เดียงสาต่อโลกซึ่งครั้งหนึ่งสโลนก็เคยเป็เ้าของ เพียงแต่ถูกน้องชายของเขาปล้นไปจากเธอเสียก่อน
“โทมาชิต้า...กิริยาอย่างนี้ไม่สมควรที่ผู้หญิงจะแสดงออกมา กลับไปห้องของเธอเดี๋ยวนี้...!”
“ค่ะ โดน่า ลูเซีย... หนูขอโทษ...”
“ไม่ต้องขอโทษหรอก” ครุซบอกไม่อยากเห็นเด็กสาวถูกลงโทษกับการทำตัวแบบเด็กๆทั้งที่เธอเองก็ยังเป็เช่นนั้นอยู่ “ไม่มีอะไรเสียหายนี่นาผมคิดว่าซิสโค่สนุกกับเกมนี้เสียด้วยซ้ำ จริงไหม นิโน่…?” เขาขยี้ศีรษะที่ปกคลุมด้วยเรือนผมหยักศกสลวยแรงๆ
“ซิ...ปาป้า” ซิสโค่ยิ้มกว้างให้ครุซ
“ขอบคุณในความกรุณาค่ะ ดอน ครุซ”โทมาชิต้าพูดอย่างสงบเสงี่ยม แต่พอสบสายตาโดน่า ลูเซียเข้าก็รีบถอยออกจากห้อง“หนูขอโทษค่ะที่มารบกวนคุณ”
แต่ก่อนที่เธอจะทันพ้นจากห้องครุซก็รีบพูดขึ้นเสียก่อน
“เราคุยกันจบเื่แล้วละแล้วนี่ก็ถึงเวลาอาหารเย็นแล้วด้วย ไม่จำเป็ที่เธอจะต้องกลับไปห้องหรอกขืนกลับไปเดี๋ยวก็ต้องออกมาอีก”
เขารู้ว่าตัวเองต่อต้านคำสั่งของมารดาอยู่แต่เมื่อเหลือบมองไปทางโดน่า ลูเซียเขาก็ต้องแปลกใจอีกครั้งเมื่อเห็นแววตาของนางบอกความพอใจไม่ได้ขุ่นเคืองอย่างที่เขาคิดเขาโน้มตัววางร่างซิสโค่ลงยืนกับพื้นห้อง
“สำหรับเรา เ้าเด็กซนไปล้างหน้าล้างตาเตรียมตัวกินอาหารได้แล้ว โจเซฟาไปไหนล่ะนี่?”
“ฉันเป็คนบอกกับโจเซฟาเองค่ะว่าจะช่วยดูแลซิสโค่ให้” โทมาชิต้าบอก“ตอนนี้เขากำลังยุ่งอยู่กับการช่วยอะนาตั้งโต๊ะอาหารอยู่ค่ะ”
“เอ้า...ถ้าเช่นนั้นผมเห็นจะต้องคืนซิสโค่ให้คุณเอากลับไปดูแลต่อ”ครุซรุนร่างลูกชายให้ไปทางโทมาชิต้า“เป็เด็กดีนะลูกแล้วก็อย่าดื้อกับโทมาชิต้า”
“ซิ... ปาป้า... ” เด็กชายตอบเสียงหวาน “ผมชอบโทมาชิต้าครับเล่นกับโทมาชิต้าสนุกกว่าเล่นกับโจเซฟาตั้งเยอะ”
ครุซหันไปทางมารดา พร้อมกับบอกว่า
“ตอนนี้ ผมยังมีงานที่จะต้องทำให้เสร็จก่อนกินอาหารแล้วพบกันนะมาม่า”
เมื่อครุซออกจากห้องไปแล้ว โดน่าลูเซียก็เดินเข้ามาหาโทมาชิค้าที่กำลังอุ้มซิสโค่ไว้ในอ้อมแขน
“ฉันเห็นด้วยที่ลูกชายฉันอนุญาตให้เธอร่วมโต๊ะอาหารกับเราแต่ก่อนจะนั่งโต๊ะ ดูแลผมเผ้าหน้าตา แล้วก็เอาแขนเสื้อที่พับลงเสียอย่าลืมกลัดกระดุมเสื้อทุกเม็ดให้เรียบร้อยด้วยหลังจากกินเสร็จแล้วเธอจะต้องกลับไปห้องคุกเข่าอธิษฐานขอให้พระเ้าทรงเมตตาสั่งสอนให้เธอมีมรรยาทดีกว่านี้เข้าใจไหม?”
เมื่อพูดจบนางก็หันหลังให้เด็กสาวเดินตัวตรงด้วยท่วงท่าสง่างามออกไปจากห้อง...
เมื่อลับร่างโดน่า ลูเซียโทมาชิต้าก็ระบายลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก ท่าทางของโดน่า ลูเซียเตือนใจให้เธอนึกถึงแม่อธิการมาเรีย เดอ ลอสแองเจลลีสอย่างที่สุดแต่เมื่อเปรียบเทียบกันแล้วเธอก็ยังอยากจะกลับไปอยู่คอนแวนต์แห่งนั้นมากกว่าแม้จะรู้ว่าการอยู่ที่นั่นจะไม่มีอิสระเช่นอยู่ที่นี่ก็ตาม
โทมาชิต้ายืดร่างขึ้นแต่งยิ้มสดใสไว้บนใบหน้า
“มา... เราไปกันเถอะซิสโค่ไปล้างหน้าล้างตาเตรียมตัวกินอาหารกันดีกว่า”
สโลนเอนหลังพิงอยู่กับต้นไซเปรส...ริมฝั่งแม่น้ำบราซอส ในท่ามกลางแสงแห่งยามอรุณรุ่งจับตามองเหยี่ยวตัวหนึ่งที่กระหยับปีกลอยตัวสูงขึ้นไปในท้องฟ้าสีครามที่ปราศจากหมู่เมฆ
เป็เวลา 5 วันแล้วนับแต่วันที่ครุซบุกมาหาเธอวันนั้นมันเป็ห้วงเวลาที่เธอเต็มไปด้วยความวิตกไม่รู้ว่าเขาจะยกพวกคนงานในไร่บุกมาเอาตัวเธอไปเช่นที่ได้ลั่นวาจาไว้จริงหรือไม่
โดยความเป็จริงแล้วเธอไม่สมควรจะมาทอดร่างอยู่ตรงนี้เลย ในฐานะที่เป็ผู้จัดการไร่ทรี โอ๊คส์เธอมีภาระที่จะต้องรับผิดชอบมากมาย อย่างไรก็ตามเธอได้มอบหมายงานส่วนใหญ่ให้กับอังเคิ่ลบิลลี่ไว้แล้วโดยเฉพาะการควบคุมทาสเก็บฝ้ายในไร่เธอ้าเวลาเพื่อใช้ความคิดเื่ส่วนตัวบ้าง
เธออยากจะปรึกษาปัญหาชีวิตนี้กับใครสักคนอย่างที่สุดดังนั้นจึงส่งจดหมายไปหาคริกเก็ตเผื่อว่าน้องสาวคนเล็กซึ่งดูจะเป็เพื่อนที่ดีที่สุดจะสามารถเดินทางมาหาเธอได้บ้างแต่คริกเก็ตก็ได้ตอบจดหมายมาตามแบบฉบับของตนเอง
สโลนที่รัก
รับรองว่าพี่ต้องไม่เชื่อแน่ว่ามันเกิดอะไรขึ้นฉันท้องอีกแล้ว...! อันที่จริงมันก็น่าโล่งใจอยู่หรอกที่ไม่ต้องมีประจำเดือนถึง 9เดือน แต่ฉันว่าตัวเองยิ่งกว่าไก่เสียอีกเพราะต้องหัวซุกหัวซุนอยู่กับการอาเจียนแพ้ท้องตลอดเวลาเพราะฉะนั้นคงไม่จำเป็ต้องพูดหรอกนะว่าขณะนี้ ฉันไม่อยู่ในสภาพที่จะเดินทางบนหลังม้าได้เลย
จะอย่างไรก็ตามฉันเชื่อว่าพี่จะต้องสามารถแก้ปัญหาเื่ครุซได้ด้วยตัวเองแน่เพราะพี่เป็คนเก่งสามารถแก้ปัญหาต่างๆ ได้อยู่แล้ว...คิดดูก็แล้วกันว่าพี่เคยช่วยแก้ปัญหาให้ฉันกับเบย์มาได้ขนาดไหน ไม่เป็ไรนะฉันจะคอยติดต่อมาบ่อยๆก็แล้วกัน อย่าลืมเล่าให้ฟังบ้างว่าผลมันออกมาเป็อย่างไร.
จากน้องสาวที่กำลังท้องของพี่
คริกเก็ต
ปล. ครีดกับเจสสีฝากความรักมาด้วย
สโลนถอนหายใจบางทีความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับน้องสาวคนเล็กอาจจะเปลี่ยนไปแล้วก็เป็ได้...
“เฮลโล่...!”
สโลนกระเด้งขึ้นทั้งตัวหันขวับไปยังที่มาของเสียงพร้อมกับโคลท์แพตเตอร์สันที่กระชับอยู่ในมือ
“คุณพระช่วย... ลุค...ทีหลังอย่าแอบเข้ามาอย่างนี้อีกนะ ฉันเกือบจะยิงออกไปแล้วนะนี่”
ลุคยิ้มเขินแววแห่งการขออภัยฉายแสงอยู่ในดวงตาคู่สีน้ำตาลแกมทองยกมือขึ้นปัดปอยผมที่ปรกย้อยอยู่บนหน้าผาก
“ขอโทษจริงๆ บางทีการเป็ทหารหน่วยแรงเยอร์มันก็เลยทำให้การด้อมๆมองๆ แบบนี้เป็เื่ธรรมดาไป... แต่คราวหน้าจะบอกให้รู้ตัวเสียก่อนสำหรับคราวนี้...คุณหายโกรธผมหรือยังล่ะ?”
“มานั่งตรงนี้เถอะ”สโลนชี้ไปยังพรมหญ้าใกล้ตัว “ฉันก็กำลังอยากมีเพื่อนคุยอยู่พอดี”
2K
