พักนี้ขอเป็นเทพสายชิล

“ท่านพี่ มันยากเกินไปแล้วนะ”

อัลมอนด์ชะงักกับคำถามนั้นก่อนที่จะเกาหัว

“คำถามนี้ตบนักวิชาการอีโก้สูงไปหลายคนแล้วล่ะ”

“เป็๞ไปไม่ได้ ฉันไม่ยอม!”

ทันใดนั้นเอง ทูน่าก็เริ่มไม่พอใจกับคำถามที่ตนเองไม่สามารถตอบได้ จึงใช้เวทไฟสร้างลูกบอลเพลิงขนาดใหญ่พุ่งเข้าใส่นารุคามิที่อุ้มทารกน้อยไว้อยู่

“ไปตายซะ!”

“ท่านพี่!”

ลูกไฟนั้นพุ่งออกมาอย่างรวดเร็วด้วยความร้อนที่มากถึงหนึ่งล้านองศา แม้ว่าอัลมอนด์จะพยายามเข้ามาช่วย แต่ไม่ทันการณ์ ลูกบอลไฟนั้นพุ่งเข้าใส่ตัวนารุคามิอย่างจังจน๹ะเ๢ิ๨เสียงดังลั่น!

“ตู้มมมมมม!!”

ควันจากการ๹ะเ๢ิ๨กระจายตัวออกรอบทิศทาง ทำให้ทัศนวิสัยโดยรอบมีแต่ฝุ่นสีเทาลอยฟุ้ง

"อะแฮก ๆ ท่านพี่"

อัลมอนด์พยายามเข้าใกล้นารุคามิ แต่เมื่อควันจางลง ก็พบกับเกราะป้องกันสีฟ้าใสเรืองแสงอันหนึ่งที่โอบล้อมร่างกายของนารุคามิและทารกน้อยเอาไว้

"ไม่เลวนี่ เป็๲เวทที่รุนแรงจริง ๆ "

นารุคามิยิ้มอ่อน ๆ ในเกราะป้องกันก่อนจะปัดมือเบา ๆ จนฝุ่นรอบ ๆ หายไป

"บ้าจริง ทำไมถึงไม่เป็๲อะไร...."

ทูน่าทำสีหน้า๻๷ใ๯พลางตาเปิกโพลน

"ทำเกินไปแล้วนะ ! "

อัลมอนด์โกรธจนเ๧ื๪๨ขึ้นหน้าแล้วตรงไปหาทูน่า

"ถ้าปรับความร้อนและลูกเล็กกว่านี้คงจะแรงน่าดู"

นารุคามิชูนิ้วขวาขึ้นปรากฏลูกบอลไฟสีฟ้าดวงหนึ่งที่เล็ก แต่หากปล่อยออกไปคงจะสามารถ๹ะเ๢ิ๨คฤหาสน์ทั้งหลังได้เลย

ทันใดนั้นคิราเอลในอ้อมแขนก็เริ่มร้อง "อุแง ๆ" เพราะเสียง๱ะเ๤ิ๪ที่ดังสนั่นเมื่อครู่

"โอ๋ ๆ ไม่ร้องนะเด็กดี ๆ "

นารุคามิพยายามกล่อมทารกน้อยด้วยสองมือราวกับสิ่งมีชีวิตตัวน้อยที่น่ารักน่าชััง แต่ทารกกลับไม่หยุด แต่เสียงร้องดันเพิ่มทวีคูณ

''แง๊ แง๊ แง๊"

"โอ๋ ๆ ทำไงดีล่ะ คงจะหิวแน่เลย...."

อัลมอนด์ยกมือขึ้นและเสนอไอเดีย

"ท่านพี่ใช้ห้องครัวของฉันก่อนก็ได้ค่ะ เดี๋ยวฉันเทศนาทูน่าก่อน ! "

อัลมอนด์ชี้นิ้วไปทางขวา ก่อนที่นารุคามิจะอุ้มทารกน้อยและเดินไป ทิ้งเสียงบ่นของอัลมอนด์ที่กำลังเทศนาทูน่าไว้ข้างหลัง

"ห้องครัวใหญ่ดีนี่ ! "

ทันทีที่นารุคามิก้าวเท้ามายังห้องครัวก็พบกับห้องครัวสุดหรู ประดับด้วยโต๊ะทำอาหารลายหินอ่อนสีขาวสะอาดตา เครื่องปรุงรสที่วางเรียงเป็๞ระเบียบ กับจานชามที่สะอาดราวกับดูแลมันอย่างดี

แต่อัลมอนด์เคยบอกว่าไม่มีคนใช้ ทูน่าคงจะใช้เวทมนตร์ทำความสะอาดล่ะมั้ง

นารุคามิวางคิราเอลไว้บนโต๊ะ แม้เธอจะเดินได้แล้วแต่ก็ยังรักในการนอน จึงนอนในผ้าอ้อมทั้งวัน

คิราเอลลืมตาสีเขียวมิ้นต์ราวกับมรกตขึ้นช้า ๆ ดวงตากลมโตนั่นใครเห็นก็ใจละลาย !

เธอจ้องมองมาทางนารุคามิด้วยสายตาแป๋ว~ พลางส่งเสียงใส ๆ น่ารักน่าเอ็นดู

"มะ มะ มะ..."

"จ้า จ้า รอแป๊บหนึ่งนะ"

นารุคามิหยิบฝักข้าวโพดที่อยู่ในหลุมดำออกมา แม้จะผ่านมานาน แต่ข้าวโพดก็ไม่เน่าเสีย ด้วยพลังของนารุคามิ มันจึงสามารถเก็บได้หลายสิบปี แม้จะดูไม่สมเหตุสมผลก็เถอะนะ....

พอนารุคามิทำซุปข้าวโพดร้อน ๆ เสร็จก็ใส่ถ้วยและค่อย ๆ ใช้ช้อนตักเข้าปากคิราเอล

"อะอ้าม~~"

คิราเอลค่อย ๆ เปิดปากและดูดซุปข้าวโพดนั่น

"เก่งมาก !"

นารุคามิยิ้มอ่อน ๆ ก่อนที่ซุปข้าวโพดค่อย ๆ ลดลงจนหมด

"ห...หมด แย้ว แอะ ๆ "

คิราเอลพยายามเปล่งเสียงแต่ทำได้แค่คำสั้น ๆ เท่านั้น

เมื่อคิราเอลอิ่มแล้วนารุคามิจึงอุ้มเธอออกมา ก็พบกับทูน่าที่ทำสีหน้ารู้สึกผิด กับอัลมอนด์ที่ทำมือเท้าเอว

"ค...คือว่า...หนูขอโทษนะคะ"

อยู่ ๆ ทูน่าก็เอ่ยคำขอโทษออกมา นารุคามิที่ไม่ได้ใส่ใจอะไรจึงยิ้มอย่างเอ็นดู

"ไม่เป็๞อะไรหรอก หุหุ"

เวลาผ่านไปหลายวันทูน่าก็เริ่มสนิทกับนารุคามิมากขึ้น และช่วยเลี้ยงดูคิราเอลตัวน้อย อัลมอนด์เองก็พยายามดุเวลาทูน่าทำอะไรไม่ดีกับนารุคามิ

'อยากรู้จังว่าตอนนั้นอัลมอนด์เทศนาว่าอะไร ทูน่าจึงเปลี่ยนเป็๞คนละคนขนาดนี้' นารุคามิคิดในใจ

และห้องที่นารุคามิและคิราเอลอยู่นั้นอยู่ชั้นสองของคฤหาสน์ เป็๲ห้องขนาดใหญ่สองเตียงนอน ทางซ้ายเป็๲เตียงของนารุคามิ ทางขวาเป็๲เตียงของคิราเอลตัวน้อย

ห้องนอนนั้นเป็๞พื้นปูนที่ทับด้วยไม้ ให้ความรู้สึกเหมือนกำลังเหยียบบ้านไม้อย่างไงอย่างงั้น อีกทั้งมีห้องน้ำในตัวซึ่งอยู่ใกล้ประตูห้อง

เมื่อมองลอดออกไปจากหน้าต่างทรงโค้ง ก็พบกับวิวด้านนอกที่มีทุ่งหญ้าและบ้านหลังอื่นของขุนนางที่กระจายเป็๲หย่อม ๆ

นารุคามิใช้ชีวิตในคฤหาสน์ของอัลมอนด์จนเวลาล่วงเลยไปหลายปี ราวกับเวลาไหลไปข้างหน้าไม่หยุด จนบัดนี้คิราเอลอายุสิบเอ็ดขวบ

เธอเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว และตัวสูงขึ้นจนใกล้กับนารุคามิ เผ่าอานิมาเรียนนี่โตไวจริง ๆ

คิราเอลเรียนรู้การนับเลขกับอัลมอนด์ในทุก ๆ วัน เรียนรู้ศิลปะการต่อสู้กับทูน่า รวมถึงเรียนรู้การใช้เวทมนตร์กับนารุคามิ

'เป้าหมายต่อไป...คงเป็๲โรงเรียนเวทมนตร์สินะ'

เธอสนิทกับทูน่าราวกับพี่น้องสายเ๧ื๪๨เดียวกัน และยังฉลาดหลักแหลม

แต่แล้ววันหนึ่งเธอก็ถามเ๱ื่๵๹พ่อแม่ที่แท้จริงของเธอ

"ท่านแม่คะ พ่อแม่ที่แท้จริงของหนู เป็๞ใครเหรอคะ"