“ฉันท้อง”คำพูดของไอรดาสามารถทำให้ต้นน้ำนิ่งไปชั่วครู่
ราวกับฟ้าฝ่าลงมากลางใจ..ช็อคจนทำอะไรไม่ถูก
อย่าบอกว่า..เขากำลังจะมีลูกโดยที่ยังไม่ทันตั้งตัว
“คุณจะไม่พูดอะไรหน่อยเหรอ”เธอถามเมื่อเห็นอีกฝ่ายเงียบงัน
“แล้วคุณ ..”ต้นน้ำมองหน้าไอรดาก่อนจะพูด
“บอกผมทำไม ..ทำไมไม่บอกพ่อของเด็ก”
ทันทีที่ได้ฟังเธอก็รู้สึกชาไปทั้งใจไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าจะได้ยินคำพูดเหล่านี้จากปากของเขา
ไอรดาพยักหน้าน้อยๆยอมรับกับตัวเองว่าเธอควรทำใจเื่ต้นน้ำเสียก่อนที่จะมาบอกเขาเพราะมันคงไม่เจ็บมากอย่างนี้
“นั่นสินะ ..ทำไมฉันถึงมาบอกคุณ”พูดจบเธอก็ลุกขึ้นแล้วเดินออกไปทิ้งคำพูดเอาไว้ให้อีกฝ่ายได้คิด
ไอรดารู้สึกเสียหน้าเป็อย่างมากที่มาให้เขาดูถูกเช่นนี้อันที่จริงเธอน่าจะรู้อยู่แก่ใจแล้วว่า ระหว่างเขากับเธอนั้นเกิดจากการที่เขา้าจะแยกเธอออกจากวาคิมเท่านั้น..เขาไม่เคยมีใจให้เธอด้วยซ้ำ แล้วเขาจะมาสนใจใยดีอะไร
ต้นน้ำนั่งซึมรู้สึกผิดที่พูดกับเธอเช่นนั้น แต่ด้วยความหึง ความโมโหที่มีอยู่ก่อน จึงทำให้เขาพลั้งเผลอทำร้ายจิตใจคนที่ตัวเองรัก
ต้นน้ำหยิบมือถือขึ้นมาแต่ก่อนจะกดสายโทรหาไอรดา ภาพของไอรดากับวาคิมก็แทรกเข้ามา เขาจึงโยนโทรศัพท์ลงบนโซฟาก่อนจะหยิบรีโมทขึ้นมาเปิดทีวีเพื่อระงับจิตใจที่สับสนว้าวุ้น
1K
