บทที่ 3
ค่ำคืนนี้ ทั้งริรินและราจีฟต่างนอนก่ายหน้าผากคิดถึงเื่ราวของตนที่เกิดขึ้นตลอดสี่ปีก่อนั้แ่แต่งงานกันมาพวกเขาต่างคนต่างเมินเฉย ไม่สนใจกันเลยสักนิดอยู่ในสภาพของสามีภรรยาตีทะเบียนเท่านั้น
ห้องหอขนาดใหญ่สถานที่สำหรับสามีภรรยาในค่ำคืนสำคัญ ริรินกลับถูกปล่อยให้นอนคนเดียวตามลำพังพร้อมลูกน้อยปราศจากสามีข้างกาย
ั์ตากลมโตจ้องมองลูกสาวด้วยความรักและห่วงแหนไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรต่อไปดี เมื่อทุกอย่างเริ่มแย่ลงเรื่อย ๆ
เฝ้าแต่ถามตัวเองตลอดว่าทำไม...ต้องทนอยู่กับผู้ชายไร้หัวใจแบบราจีฟทั้งหมดเพื่อหนูนิ่มจริง ๆ น่ะเหรอ...
เธอไม่ต่างอะไรกับผู้หญิงโง่ ๆ คนหนึ่งที่ต้องมารองรับความผิดที่ไม่ได้ก่อ
คอนโดที่เธอพักอาศัย ปานดาวมาหานับครั้งได้แทบไม่อยากมาเหยียบเลยด้วยซ้ำ หากคุณพ่อไม่สั่ง
เธอไม่เคยคิดที่จะทำร้ายความรักของทั้งสองยอมเจ็บคนเดียว ยอมแอบมองอยู่ห่าง ๆ ยินดีกับความรักของทั้งคู่ เป็ผู้แพ้อย่างสมศักดิ์ศรี
แต่...เมื่อราจีฟรู้ความจริงจากไดอารี่ในคืนนั้นทำให้เขาเข้าใจว่าเธอพยายามทำลายความรักของเขา เพื่อให้เขาหันมาสนใจ
ซึ่งความคิดพวกนี่ไม่เคยอยู่ในหัวเธอเลยเขาเอาแต่โทษว่าเธอเป็ต้นเหตุทำให้พี่สาวต้องหนีไป เธออยากจะพูดอยากจะเถียงกลับแต่เขาก็ไม่ฟัง
หึ!! ชีวิตผมไม่ต่างอะไรกับตกนรกทั้งเป็ที่ต้องมารับผิดชอบหนึ่งชีวิตที่เกิดขึ้นช ผมยอมรับว่าหนูนิ่มคือลูกของผมแต่...ผมทำใจยอมรับหนูนิ่มเป็ลูกไม่ได้ถึงแม้เด็กคนนั้นจะพยายามเข้ามาหาผมก็ตามเถอะ แต่..ผมเกลียดเธอ ผมเกลียดริรินที่มาทำลายชีวิตของผมเกลียดสองแม่ลูกนั้นมาทำให้ชีวิตผมต้องพังลงทั้งที่ผมกับปานดาวกำลังจะแต่งงานกันแล้ว
แต่แล้ววันหนึ่งปานดาวเดินมาหาในสภาพน้ำตานองหน้าหัวใจผมแทบสลาย เมื่อได้เห็นน้ำตาของหญิงสาวที่ผมรักมากที่สุด
“ฮือ ๆ ราจีฟ...ดาวขอโทษ...ฮือ ๆ” ปานดาวโผเข้ากอดคนรัก ปากก็พร่ำขอโทษราจีฟซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“ดาว...คุณมาขอโทษผมเื่อะไร” เขาถามอย่างมึนงง อยู่ดี ๆ คนรักก็ร้องไห้ โดยที่เขาไม่รู้เื่มือหนายกขึ้นลูบเส้นสลวยแ่เบา เพื่อปลอบให้เธอสงบลงจะได้รู้ถึงสาเหตุว่าทำไมต้องร้องไห้ขนาดนี้ หรือว่าไม่พอใจเขาตรงไหน
“แหวนหมั้น...หายไป...ดาวไม่รู้ว่ามันหายไปไหนดาวถอดไว้ตอนอาบน้ำ พอออกมาแหวนก็หายไปแล้ว...ฮือ ๆ” ปานดาวเล่าทุกอย่างให้คนรักฟังยิ่งทำให้เธอร้องไห้ออกมาอย่างหนักเพราะไม่สามารถรักษาสิ่งของสำคัญไว้ได้
“หายไปได้ยังไง คุณวางแหวนไว้ที่ไหนหรือว่าคุณลืม” ราจีฟถามสีหน้าเคร่งเครียดเพราะเป็แหวนที่เขาสั่งทำและเฝ้าดูการเจียระไนทุกขั้นตอนอย่างใกล้ชิด
“ดาวไม่ได้ลืมก็ถอดไว้บนโต๊ะเครื่องแป้งที่บ้าน พออาบน้ำเสร็จแหวนก็ไม่มีแล้ว”
“มีใครเข้าออกห้องของคุณไหม” ชายหนุ่มถาม แหวนจะหายได้ยังไง ถ้าไม่มีใครเอาไป
“มีค่ะริริน...ตอนนั้นรินเข้ามาตามดาวไปทานข้าว แต่...น้องคงไม่เอาแหวนดาวไปหรอก”
“ถ้าไม่ใช่ริรินแล้วจะเป็ใครล่ะ...ในเมื่อคนที่เข้าห้องดาวคนสุดท้ายคือริริน”ราจีฟพูดอย่างโมโห ถึงยังไงเขาก็ไม่สามารถโทษริรินได้ว่าเป็คนเอาไปหากไม่เจอหลักฐานด้วยตัวเอง
“ไม่ใช่ริรินหรอกค่ะอย่าไปเอาเื่น้องสาวดาวเลยนะ แค่นี้ดาวก็ไม่อยากโดนคุณพ่อกับคุณแม่เกลียดแล้วฮือ” ปานดาวพูดห้ามเพื่อไม่ให้เขาไปเอาเื่เพราะเธอเองก็ไม่แน่ใจว่าริรินเป็คนเอาแหวนไปหรือเปล่า
“โถ่!! ไม่ร้องนะทำไม...น้องคุณถึงได้ร้ายกาจขนาดนี้ ทั้งที่คุณดีกับเด็กคนนั้นคุณแม่คุณก็ไม่น่าไปสงสารลูกเมียน้อยแบบนั้นเลย” ราจีฟดึงคนรักมากอดปลอบตอนนี้อารมณ์เขาเดือดมาก ไม่คิดเลยว่าผู้หญิงอย่างริรินจะเป็คนแบบนี้
“แต่...ราจีฟคะ ดาวไม่กล้าไปเอาแหวนคืนอีกอย่างดาวไม่เคยไปคอนโดของรินเลยนะคะ ถ้าไปแล้วคุณพ่อกับคุณแม่ต้องดุดาวแน่ ๆ”
“ไม่เป็ไร ผมจะเอาแหวนหมั้นมาให้เองคุณแค่บอกว่าคอนโดของริรินอยู่ที่ไหนก็พอ ถ้าริรินเป็คนเอาไปจริง ๆผมจะสั่งสอนให้หลาบจำ”
ตอนนี้เขาไม่สนแล้วแหละว่าริรินเป็ใครกล้ามาทำให้คนรักเขาต้องเสียใจ เขาไม่มีทางปล่อยไว้แน่
นี่แหละคือเื่ราวที่เกิดขึ้นกับริรินเหตุการณ์ครั้งนั้นทำให้รู้ว่าริรินแอบรักผมมานาน ไม่แปลกใจเลยถ้าเธอจะกล้าขโมยแหวนไปทำให้ผมขืนใจเธอ ยอมรับว่าผมติดใจเนื้อหวาน ๆ จนผมจัดหนักเธอไปหลายรอบ
ส่วนปานดาว...เธอหนีหายไปั้แ่วันที่ผมไปเอาแหวนไปคืนเธอคงรู้แล้วสินะว่าผมขืนใจริริน เลยรับไม่ได้กับสิ่งที่เกิดขึ้นที่ต้องใช้สามีร่วมกับน้องสาว
ริรินตื่นแต่เช้าเพื่อจัดการแต่งตัวหนูนิ่มไปโรงเรียนเธอจะเป็คนไปส่งหนูนิ่มที่โรงเรียนด้วยตัวเองทุกวันบางครั้งจะมีพี่ราฟอาสาไปส่งด้วย เมื่อส่งหนูนิ่มที่โรงเรียนเสร็จเธอก็ไปทำงาน
ใช่!!! เธอกลับไปเรียนต่อจนจบเมื่อลลินได้สองขวบและยังได้เปิดร้านทำขนมในย่านทองหล่อโดยที่มีลูกน้องคอยดูแลร้านให้ ซึ่งทุกคนล้วนทำงานดี เธอเลยเชื่อใจและฝากร้านได้ อย่างเช่นวันนี้ที่เธอเข้ามาจัดการกับออเดอร์ที่ลูกค้าสั่งไว้จึงไม่สามารถไปรับหนูนิ่มที่โรงเรียนได้เหมือนทุกวัน คุณหญิงพิมพ์มาดาและพี่ราฟอาสาไปรับแทน
“ม๊ะมี้ขา” เสียงเล็ก ๆดังขึ้นพร้อมกับวิ่งเข้ามากอดผู้เป็แม่ที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้องนั่งเล่นริรินวางหนังสือแล้วอ้าแขนรับร่างลูกน้อยมากอด
“ไปโรงเรียนสนุกไหมคะ...” ริรินถามเกี่ยวกับเื่ราวที่ลูกพบเจอมา
“ฮึก!”
“หนูนิ่ม...ร้องทำไมคะ...บอกมี้ให้รู้หน่อยสิลูก”หญิงสาวถาม เมื่อใบหน้าจิ้มลิ้มเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาหวังว่าลูกคงไม่โดนเหมือนที่ผ่านมานะ ทว่าคำภาวนาไม่เป็ผล...
“ผินผินบอกว่าป๊ะป๋าไม่รักไม่มี้าหนูนิ่ม ฮึก!! ไม่จริงใช่ไหมคะ”ดวงตาใสซื่อจ้องหน้ามารดาเพื่อรอคำตอบ
“ไม่จริงค่ะ ป๊ะป๋ารักหนูนิ่มมากเลยรู้ไหม”
“ทำไม...ป๊ะป๋าไม่ไปส่งหนูนิ่มที่โรงเรียนบ้างล่ะคะ...”คำถามนี้ทำเอาคนเป็แม่ถึงกับพูดไม่ออกอย่าว่าแต่ไปส่งที่โรงเรียนเลย แค่ปรายตามองลูกเขายังไม่ทำ…จะไปหวังอะไรกับผู้ชายคนนี้มาเหลียวมองคงไม่มีทาง...
“เอ่อ...”
“หนูนิ่ม...ลุงราฟกลับมาแล้ว” เสียงทุ้มที่คุ้นหูดังขึ้นพร้อมกับปรากฏตัวของคุณลุงพี่ชายของราจีฟขวัญใจของหนูนิ่ม
“กรี้ด คุณลุงราฟของหนูนิ่ม” สาวน้อยกรีดร้องลั่นอย่างดีใจเมื่อเห็นคุณลุงสุดหล่อกลับบ้านทำให้เด็กน้อยเบนความสนใจไปหาคุณลุงแทน
“ไปเรียนเป็ยังไงบ้างคนเก่งของลุง” ราฟเดินไปหาหลานสาวสุดรักแล้วก้มลงหอมแก้มนิ่มๆ ด้วยความคิดถึง ก่อนจะอุ้มร่างเล็กขึ้นมาในอ้อมแขน
“ฮึก!!ฮือ...ลุงราฟขา...ผินผินบอกว่าป๊ะป๋าไม่รักหนูนิ่มค่ะ ฮือ”สาวน้อยโฮอีกครั้ง
“โอ๋ ๆ...ใครว่าคะทุกคนรักหนูนิ่มมากเลยรู้ไหม...ทั้งมามี้ คุณย่ารวมทั้งคุณตาคุณยายและทุกคนก็รักหนูนิ่มนะคะ ป๊ะป๋าก็รักหนูนิ่มด้วย” ราฟพูดปลอบหลานรักแต่คำพูดสุดท้ายเขาต้องกลั้นใจพูดออกมาเพราะไม่ใช่เื่จริงหากพูดโกหกแล้วทำให้หลานมีความสุข เขาก็ยอม
“จริง ๆ นะคะคุณลุงหนูนิ่มอยากให้ป๋าอุ้มแบบคุณลุงบ้าง”
“เอ่อ...”ราฟหันไปมองหน้าริรินเพื่อ้าคำตอบ
“พรุ่งนี้ลุงจะส่งไปส่งหนูนิ่มที่โรงเรียนแทนโอเคมั้ยคะพอดีป๊าป๋าไม่ว่างต้องทำงานหาเงินมาเลี้ยงหนูนิ่มยังไงล่ะ”ราฟบ่ายเบี่ยงความสนใจ
“เย้!! ดีใจที่สุดเลย!! ลุงราฟขาเราไปอาบน้ำให้ตัวหอม ๆ กันเถอะค่ะ มามี้บอกว่าถ้าทำงานกลับมาเหนื่อย ๆให้อาบน้ำจะทำให้สดชื่น” ร่างเล็ก ๆ พยายามดิ้นตัวลงจากนั้นก็จูงมือคุณลุงขึ้นไปอาบน้ำพร้อมกัน ริรินรู้สึกโล่งอกที่พี่ราฟมาช่วยไม่อย่างนั้นคงกระอักกระอ่วนใจในการตอบคำถาม
“ราจีฟ...คุณมันคนไร้หัวใจ” าแในใจเธอที่เป็แผลเหวะหวะจนยากจะรักษาไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหนมันก็ยังเจ็บเหมือนเดิม
ศักดิ์ศรีที่มีมาทั้งหมดถูกย่ำยียังไม่พอหัวใจดวงน้อยๆ ยังโดนกระทำราวกับเธอนั้นไม่มีหัวใจ ไม่มีความรู้สึก...
ไม่ใช่ว่าเธอไม่อยากลบมันออกไปแต่...จะให้เธอทำยังไงในเมื่อาแพวกนี้คอยตอกย้ำตลอดเวลา
826
