[จบ] การหวนคืนสู่ยุค 70 ของเศรษฐีนีผู้มั่งคั่งร่ำรวย

บทที่ 52 ซุนหง

เมื่อถังเซวี่ยได้ยิน เธอรีบวิ่งไปหาพี่สาวพร้อมกับถังชุนหยาน

"พี่สาว พี่สุดยอดมาก"

ถังชุนหยานมองไปที่ถังซวงด้วยความงุนงง และในที่สุดก็ยกนิ้วโป้งให้แล้วพูดว่า "พี่สาว เธอน่าทึ่งมาก" พี่สาวที่อยู่ตรงหน้าเธอแตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง แต่ถังซวงที่เป็นแบบนี้ได้ทำให้พวกเธอรู้สึกปลอดภัยราวกับว่าตราบใดที่พวกเธอติดตามถังซวง มันจะไม่มีอันตรายอีกต่อไป

ส่วนจางฉินและคนอื่น ๆ ยังคงซ่อนตัวอยู่หลังก้อนหิน

พวกเธอทั้งสามจ้องไปที่ถังซวงอย่างว่างเปล่า แต่ก็มีความกลัวในดวงตา พวกเธอเพิ่งเห็นเต็มตาว่าถังซวงคนนี้โหดเหี้ยมแค่ไหน สามารถฆ่าคนได้ด้วยการเคลื่อนไหวเพียงครั้งเดียว พวกเธอจะไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนั้นใช่ไหม?

เมื่อเห็นว่าจางฉินและหวังดันดันไม่เคลื่อนไหว ถังซวงก็พูดอย่างเย็นชาว่า "ถ้าพวกเธออยากอยู่ที่นี่ก็อยู่ที่นี่ไป แต่เราจะไป"

ถังเซวี่ยมองทั้งสามอย่างดูถูกเหยียดหยาม เธอตะคอกอย่างเย็นชาและพูดว่า "ถ้าไม่ใช่เพราะพี่สาวของฉัน พวกเธอก็คงถูกมัดและขังไว้ในรถต่อแล้ว แต่ตอนนี้พอเป็นแบบนี้แล้วก็ไม่รู้จะทำยังไงงั้นหรือ?"

ถังชุนหยานก็ไม่ชอบคนเหล่านี้เช่นกัน ถ้าเมื่อกี้ถังซวงไม่ได้โหดเหี้ยมมากขนาดนั้น พวกเธอคงถูกจับอีกครั้งแล้ว "พี่สาว ในเมื่อพวกเธอไม่ต้องการไป ก็ปล่อยพวกเธอไว้ที่นี่ตามลำพังเถอะ เรารีบไปกันดีกว่า"

ถังซวงไม่มีความอดทนมากขนาดนั้น เธอหันศีรษะไปอีกทางแล้วมุ่งหน้าทิศใต้ทันที

"ไปทางนี้กันเถอะ"

เธอกลัวว่าถ้าพวกเธอไม่รีบไป พวกเธอจะออกไปไม่ได้จริง ๆ

"อื้ม"

ถังเซวี่ยและถังชุนหยานตามไปโดยปริยาย

จางฉินเฝ้าดูถังซวงและคนอื่น ๆ เดินออกไปพลางกัดฟันและยืนขึ้น "รอฉันด้วย ฉันจะไปกับเธอ"

หวังดันดันเห็นว่าจางฉินติดตามไปก็ไม่ต้องการอยู่อีกต่อไป เธอจึงยืนขึ้นด้วย เด็กสาวอีกคนที่ชื่อหลี่เสี่ยวหงก็รีบคว้าหวังดันดันไว้แล้วพูดว่า "ฉัน... ฉันจะไปด้วย "

"งั้นก็รีบไป"

หวังดันดันดึงหลี่เสี่ยวหงให้ตามไปอย่างรวดเร็ว

ถังเซวี่ยสังเกตเห็นการเคลื่อนไหวด้านหลังจึงแค่นเสียงอย่างเย็นชา เธอไม่ต้องการให้เด็กสาวพวกนั้นตามมาเลย "พี่สาว เราวิ่งกันเถอะ อย่าให้พวกนั้นตามมาเลยดีกว่า"

ถังซวงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเมื่อเห็นถังเซวี่ยปกป้องตัวเองจากความอยุติธรรม

“เอาล่ะ งั้นก็วิ่งให้เร็ว ๆ อย่าให้พวกเธอตามทัน”

ถังซวงสามารถวิ่งเร็วได้ แต่ความแข็งแกร่งทางร่างกายของถังเซวี่ยและถังชุนหยานไม่ดีนัก ทั้งสองจึงรู้สึกเหนื่อยล้าหลังจากวิ่งไปได้ระยะหนึ่ง "พี่สาว วิ่งไม่ไหวแล้ว"

ถังเซวี่ยหายใจไม่ออกและเกือบจะทรุดตัวลง

ถังชุนหยานแย่ยิ่งกว่านั้น เธอทรุดลงกับพื้นด้วยใบหน้าซีดเซียว "พี่สาว ฉัน... ฉันวิ่งต่อไปไม่ได้แล้ว"

สำหรับจางฉินและที่เหลือตามถังซวงไม่ทันและถูกทิ้งไว้ข้างหลัง

เมื่อเห็นว่าถังเซวี่ยและถังชุนหยานไม่สามารถวิ่งได้อีกต่อไป ถังซวงจึงเดินไปหาทั้งสองและสอนให้พวกเขาหายใจตามจังหวะ "รู้สึกดีขึ้นแล้วหรือยัง?"

“พี่สาว ฉันรู้สึกดีขึ้นจริง ๆ ด้วย”

ถังเซวี่ยปรับตัวได้อย่างรวดเร็ว ใบหน้าของเธอดูดีขึ้น

แม้แต่ถังชุนหยานก็รู้สึกดีขึ้นมาก

“ถ้าอย่างนั้นก็ลุกขึ้นเร็วเข้า ฉันกลัวว่าคนกลุ่มนี้จะยังมีผู้สมรู้ร่วมคิดอยู่ด้วย แล้วพวกเราจะตกอยู่ในอันตราย”

"อะไรนะ… สมรู้ร่วมคิด..."

ถังเซวี่ยไม่อยากจะเชื่อ จากนั้นเธอก็รู้สึกว่าพี่สาวของเธอพูดถูก เธอจึงยืนขึ้นและพูดว่า "งั้นไปกันเถอะ"

"ใช่ ไปกันเถอะ"

ถังชุนหยานก็ยืนขึ้น ต่อให้วิ่งจนขาหัก เธอก็จะถูกจับไม่ได้

ถังซวงมองไปข้างหน้าด้วยสายตาครุ่นคิด ก่อนจะส่ายหัวและถอนหายใจ "สายเกินไปแล้ว" ดูเหมือนว่าการเดาของเธอจะถูกต้อง มีผู้สมรู้ร่วมคิดจริง ๆ และพวกนั้นได้พบที่นี่แล้ว

“อะไรนะ สายเกินไป”

ถังเซวี่ยและถังชุนหยานไม่เข้าใจในตอนแรก แต่เมื่อพวกเธอเห็นชายน่ากลัวห้าหรือหกคนตรงหน้า พวกเธอก็เข้าใจคำพูดของถังซวงทันที และในเวลาเดียวกัน ดวงตาของพวกเธอเริ่มเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง "เราจะหนีได้จริง ๆ หรือ? เราควรซ่อนตัวหรือเปล่า?"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ทั้งคู่จำได้ว่าถังซวงจัดการกับสองคนก่อนหน้านี้อย่างไร และพวกเธอก็มั่นใจในตัวถังซวงทันที "ใช่ ๆ ไปซ่อนเร็วเข้า"

ถังซวงมองผู้คนที่อยู่ข้างหน้าอย่างระมัดระวัง และพบว่าจู่ ๆ พวกเขาก็แยกทางกัน จากนั้นก็มีอีกคนหนึ่งเดินออกมาจากด้านหลัง "โอ้... คราวนี้ต้วนหยงทำอะไรลงไปเนี่ย ปล่อยให้สาวน้อยพวกนี้หนีมาได้ยังไง? ทำได้ดีจริง ๆ”

ชายที่ออกมาเป็นคนสุดท้ายพูด ถังซวงมองเขาอย่างระมัดระวังและพบว่าเขาเป็นคนที่น่ารำคาญมากกว่าต้วนหยงเสียอีก

ถังซวงไม่คิดที่จะเสียเวลา แต่วางแผนที่จะระเบิดคนเหล่านี้ในขณะที่พวกเขาไม่ได้สนใจ

แต่ก่อนที่ถังซวงจะทันได้เคลื่อนไหว คนกลุ่มหนึ่งก็เข้ามาล้อมเธออย่างรวดเร็วและยืนอยู่ข้างหน้าเธอ ในเวลาเดียวกัน หนึ่งในนั้นที่เป็นผู้นำและออกคำสั่งโดยไม่พูดพล่ามอะไรสักคำ "จับพวกมันให้หมด"

"ครับ"

"พวกแกเป็นใคร?"

เมื่อฝ่ายค้ามนุษย์เห็นคนมาใหม่จำนวนมากมา สีหน้าของพวกเขากังวลเล็กน้อย แต่พวกเขาก็สงบลงอย่างรวดเร็ว ทั้งหมดก็รีบวิ่งไปด้านหน้าแล้วเริ่มต่อสู้กับคนที่มาใหม่

ถังซวงขมวดคิ้วเล็กน้อยขณะที่เธอดูทั้งสองฝ่ายตะรุมบอนตรงหน้าเธอ หัวหน้าของกลุ่มที่มาถึงในภายหลังคือซุนหงจริง ๆ ซึ่งคนเหล่านั้นที่เขาพามาก็มีกลิ่นอายของความแข็งแกร่งบนร่างกาย ดังนั้นจึงสามารถบอกได้ทันทีว่าพวกเขามาจากกองทัพ

"พี่สาว..." ถังเซวี่ยกระซิบจากด้านหลัง "พี่มาซ่อนตัวที่นี่ด้วยกันก่อนไหม?"

ถังซวงเห็นว่าซุนหง และคนอื่น ๆ มีความชำนาญมาก ดังนั้นเธอจึงไม่ได้ไปร่วมวงด้วย เธอกำลังจะซ่อนตัวกับเสี่ยวเซวี่ยและคนอื่น ๆ แต่เมื่อเธอได้ยินว่ามีคนมาอีก เธอมองตรงไปทางซ้าย รอดูชัด ๆ 

เมื่อคน ๆ นั้นมา สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

“โม่เจ๋อหยวน...”

ตอนโม่เจ๋อหยวนเห็นถังซวง เขาก็โล่งอกขึ้นทันใด ชายหนุ่มรีบวิ่งไปที่ถังซวง มองเธอขึ้นและลง ยิ่งรู้สึกโล่งใจมากเมื่อเห็นว่าเธอไม่ได้รับบาดเจ็บ "ซวงเอ๋อร์… ดีแล้วที่เธอไม่เป็นไร ว่าแต่เสี่ยวเซวี่ยอยู่ที่ไหน?”

“พี่ชายโม่ ฉันมาแล้ว”

เมื่อเห็นโม่เจ๋อหยวน ถังเซวี่ยก็รีบเข้ามา "พี่ชายโม่ พี่รู้ได้ยังไงว่าเราอยู่ที่นี่?"

“ฉันก็หาจนเจอไง”

“พี่ชายโม่สุดยอดจริงๆ ”

เมื่อเห็นคนรู้จัก หัวใจที่ตึงเครียดของถังเซวี่ยก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย

อีกด้านหนึ่ง เมื่อเห็นว่าสถานการณ์ไม่เป็นใจ หัวหน้าของฝั่งค้ามนุษย์ก็กำลังจะหนีไป "ถอย!"

ถังซวงมองทันที และเมื่อเธอเห็นคนพวกนั้นเริ่มวิ่งหนี เธอก็ปามีดออกไปอย่างไม่ลัง มีดแทงเข้าที่หลังของตัวหัวหน้าอย่างรวดเร็วและแม่นยำ

“อ๊ากกก……!”

เมื่อชายคนนั้นโดนมีดปาเข้าที่หลัง เขาก็หยุดก้าวไปข้างหน้า แต่หลังจากหยุดได้เพียงชั่วคราว ซุนหงก็รีบวิ่งเข้ามาจากด้านหลังแล้วคว้าตัวเขาไว้

หลังจากควบคุมทุกคนได้แล้ว ซุนหงก็หันศีรษะไปมองอย่างไม่เชื่อสายตา

"เธอคือ… ถังซวงจากหมู่บ้านหลู่ฮวา?"

ถังซวงยิ้มก่อนจะพูดว่า "ฉันไม่คิดเลยว่าลุงซุนจะจำฉันได้ด้วย ใช่ค่ะ ฉันถังซวง"

“เป็นเธอจริง ๆ ด้วย เมื่อกี้เธอปามีดเล่มนั้นไปหรือ? แม่นมาก แต่ทำไมเธอถึงถูกคนพวกนี้จับได้ล่ะ?”