"ไทม์.. เลิกแล้วไปไหนวะ" กรณ์มาแตะไหล่ไทม์ที่นั่งอยู่ ม้าหินอ่อนข้างลานเกียร์ เพื่อรอเวลา ทำกิจกรรมกับเด็กปีหนึ่ง
"ดูดาวเดือนซ้อม" ไทม์ตอบกรณ์สั้นๆ ส่วนพอร์ชกับวิน ก็นั่งลงข้างด้วยกัน
"ใจตรงกูเลยว่ะ... งั้นไปพร้อมกันนะ" ไทม์ไม่ตอบได้แต่พยักหน้ารับ
" พวกมันจะมีเมีย แล้วทิ้งเราสองคนแล้วว่ะพอร์ช... อืออ.. วินเสียใจ" วินทำท่าทาง กอด และซบที่ไหล่แกร่งของพอร์ช เพื่อแซวเพื่อนรักทั้งสอง ส่วนพอร์ชก็รับมุก ลูบหัววินเป็การปลอบ
"ไม่เป็ไรวิน เราอยู่กันสองคนก็ได้ ใครๆเค้าก็ไม่รักเราหรอก" พอร์ชทำท่า เอนหัวไปชนกับหัววิน แล้วกอดกันร้องไห้
" สัส! กวนตีน" ไทม์หันมามอง แล้วพูดขึ้นอย่างขำๆ
"เอ้ย!. ไอ้ไทม์มึงยิ้มหรอวะ... มึงยิ้ม.. กูไม่เห็นกันนานแล้วนะเว้ย.. เกิดอะไรขึ้น.. อะไรเข้าสิงมึง.. มึงเป็ใคร.. มึงไม่ใช่เพื่อนกู.. . " วินที่เห็นรอยยิ้มของไทม์ ถึงกับอึ้งเล็กน้อย เพราะเพื่อนคนนี้ ถึงจะไปไหนมาไหนด้วยกัน แต่นานแค่ไหนแล้วที่พวกเค้า ไม่เห็นรอยยิ้มของเพื่อนรักคนนี้ แบบนี้
" เอ่อ.. ใช่." พอร์ชเห็นด้วยกับวิน ไทม์ที่เห็นเพื่อนแซวอาการตนเอง ก็นั่งไม่ติด เลยทำทีลุกไปจัดแถวน้องปีหนึ่ง
"กูพอรู้แล้วใครทำให้มันยิ้มได้" กรณ์ที่พอจะจับทางได้ พูดขึ้นพร้อมกับมองไปยังไทม์
"ใครวะ.." วินถามกรณ์
"เดี๋ยวแน่ใจแล้วกูบอก.. ปะตอนนี้ไปทำหน้าที่ก่อน" กรณ์ชวนเพื่อน เดินตามไทม์ไป และทำกิจกรรมกัน
.
.
.
.
"มึงไปก่อน.. กูแวะชื้อน้ำ" ไทม์บอกกับกรณ์ กรณ์พยักหน้ารับ แล้วเดินไปก่อน
" แตงโมปั่นครับ.." ไทม์เดินมาร้านน้ำปั่นในโรงอาหารของคณะ แล้วยื่นแก้วเยติ(แก้วเก็บความเย็น)ลายตัวการ์ตูนสตีชสีฟ้า ให้กับแม่ค้าน้ำปั่น เค้าไม่ได้หิวน้ำ แต่แตงโมปั่น เป็น้ำที่มีนชอบกิน และสตีช เป็ตัวการ์ตูนที่มีนชอบ
"ได้แล้วจร้า.. 35บาท" แม่ค้ายื่นแก้วกลับมา ไทม์รับมา แล้วจ่ายเงินให้แม่ค้า เค้าเดินยิ้มกับแก้วน้ำไปตลอดทางเดิน
.
.
.
.
"พักทานครึ่งชั่วโมง ทานข้าวก่อนลูกวันนี้อยู่กันอีกยาวนะคะ..." เสียงลินลี่ดังขึ้น เพื่อให้ดาวเดือนทุกคนหยุดพัก มีนรีบเดิน มาหาโดมี่และริชชี่เพื่อกินข้าว
" เป็ไงมึง.. อ่ะน้ำ.. นี่ข้าว" โดมี่ส่งแก้วน้ำแตงโมปั่นลายสตีชให้มีน มีนรับไปดื่มทันทีด้วยความกระหาย โดยคิดว่าเป็น้ำเปล่า
" อืออ.. น้ำแตงโม... มี่มึงรู้ใจกูมากกก... กูรักมึง ชื่นใจจัง.. แก้วก็สวย กูขอนะ น้าา.. นะ" เมื่อรู้ว่าในแก้วเป็น้ำ ที่ตนเองชอบ และแก้วลายถูกใจ มีนยิ้มหน้าบาน
และขอบใจเพื่อนรัก โดยไม่รู้ว่าเ้าของน้ำและแก้ว ยื่นแอบดูผ่านกระจกประตู อยู่ด้านนอกด้วยใบหน้าที่อิ่มเอมใจ
"กูไม่ได้ชื้อมา.. " โดมี่พูดขึ้น มีนชะงักนิดหน่อย พร้อมกับมองแก้วน้ำอีกครั้ง พร้อมกับใจที่สั่นไหว
" แล้วของใคร" มีนถามย้ำเพราะ มีเพียงคนเดียว ที่รู้ว้าเค้าชอบอะไร ไม่ชอบอะไร
"ไม่รู้.. พี่กรณ์ถือมาแล้วบอกว่าเป็ของมึง" โดมี่ตอบ ทำให้มีนมั่นใจ ว่าคนเอาน้ำมาให้เป็ใคร แต่ก็มองหาไม่เจอ พลางนึกถึงเหตุการณ์
" น้อง.. พี่มีอะไรจะให้" ไทม์หนุ่มน้อยวัย13 พูดขึ้น ระหว่าง ยืนรอเด็กหญิงวัย10ขวบหน้าห้องเรียน เพื่อกลับบ้านพร้อมกันเช่นเคย และไทม์มักจะมีอะไร มาฝากน้องเสมอก่อนกลับบ้าน
"จริงๆหรอ.. พี่ไทม์.ไหนๆขอมีนดูหน่อย" มีนรีบแบมือออกมาขอทันที
"นี่ไง!.. น่ารักมั้ย" ไทม์ชูพวงกุญแจ รูปสตีชสีน้ำเงินให้มีนดู มีนหน้าบูดลงทันที ทำท่าจะร้องไห้
"ไม่ชอบหรอ.. อย่าร้องพี่ไม่รู้ พี่เห็นมันน่ารักดี.. มันเหมือนน้องเลย.. เห็นมั้ย" ไทม์รีบก้มลงมาลูบหัว ปลอบมีนทันทีที่น้องเค้าจะร้องไห้ มีนเมื่อได้ยิน ว่าเหมือนตัวเองก็สงสัยขึ้นมา
" เหมือนยังไง.." มีนรีบถามทันที
"น้องลองยิ้มสิ.. ฟันมันห่างๆเหมือนน้องเลยเห็นมั้ย" เมื่อมีนรู้ตัวว่าโดนล้อ เื่ฟันที่หลุดแล้วยังไม่ขึ้น ก็ร้องไห้ออกมาทันที ทำให้ไทม์รู้สึกผิด ต้องกอดปลอบมีนอยู่นาน....
เมื่อมีนคิดมาถึงตรงนี้ ก็ยิ้มออกมาอ่อนๆ ั้แ่นั้นมา เค้าเลยชอบตัวการ์ตูนตัวนี้มาก เพราะ ไทม์บอกว่ามันน่ารักเหมือนเธอ ก่อนจะมองไปรอบๆอีกครั้ง ไทม์ที่เห็นมีนมองมา ทางประตูก็หลบทันที
.
.
" แอบดูอยู่ได้.. ไม่เข้าไปหาหล่ะ" กรณ์ที่ออกมาสูบบุหรี่ ถามเพื่อนรักขึ้น เพราะมองเพื่อนอยู่สักพักแล้ว
"ยังไม่ถึงเวลา.. " ไทม์ตอบกรณ์ แล้วพากันเดินมานั่งที่ม้านั่ง กรณ์ยื่นบุหรี่ให้ไทม์ ไทม์ก็รับมาจุดสูบ
" มีนเปลี่ยนไปเยอะเหมือนกันนะ" กรณ์พูดขึ้น แต่ไม่ได้มองหน้าไทม์ ทั้งคู่ต่างสูบบุหรี่ มองตรงไปยังด้านหน้า
"หึ..จำได้? " ไทม์ยกมุมปากยิ้ม ขำในลำคอ พร้อมพ้นควันบุหรี่ออกมา แล้วถามกรณ์เพราะกรณ์พูดถึงมีน ว่าเปลี่ยนไปเยอะ
" ที่แรกกูก็นึกไม่ออก.... แต่กูสังเกตุมึงแล้ว มันเหมือนมึงเมื่อก่อน ตอนที่มึงมีน้องของมึงอยู่ด้วย กูเลยจำได้" กรณ์บอกไป ตามที่เค้าสังเกตอาการเพื่อน
"........." ไทม์นั่งเงียบลงอีกครั้ง ถึงเค้าไม่ค่อยพูดกับใคร แต่กับเพื่อนสนิททั้งสาม เค้าก็ไม่ได้ปิดบังอะไร ถ้าเวลาไม่สบายใจ ไทม์ก็จะพูดกับเพื่อนเพื่อระบายเช่นกัน
" เป็ไร" กรณ์ที่จับสังเกตุอยู่ ถามเพื่อนอีกครั้ง เค้าเป็เพื่อนรักกันมานานมาก ทำไมจะดูสีหน้า เพื่อนไม่ออกว่ากำลังมีเื่คิดมากอยู่
" เฮ้อ!.." ไทม์พ้นควันบุหรี่ออกมา อีกครั้งพร้อมถอนหายใจ กรณ์หันมองหน้าเพื่อนอีกครั้งเพื่อ้าคำตอบ
" บอกไม่ถูกวะ" ไทม์ตอบออกมา เค้าทั้งดีใจ ทั้งรู้สึกกังวน
"กูว่ามีนก็คง.. คิดเหมือนมึง.. รู้สึกเหมือนมึงเชื่อกูดิ.... มันอาจจะไม่แย่ก็ได้ไม่ต้องกังวนไปหรอก" กรณ์ตบบ่าเพื่อน2ครั้ง แล้วทั้งสองก็นั่งรอเวลา ไปจนกว่าดาวเดือนจะเลิกซ้อมกัน ไทม์มีลุกไปแอบดูบ้าง เป็ครั้งคราวสลับกับกรณ์
"เลิกแล้ววะ.. กูไปนะ" เมื่อเห็นเป้าหมายตัวเอง กรณ์รีบแยกไปทันที ไทม์มองตามไปก็เห็นคุยอยู่กับกลุ่มของมีน สักพักก็แยกย้ายกัน โดยที่มีนเดินแยกไปคนเดียว ไทม์แอบมองไม่ให้มีนเห็น และเดินตามไปจนถึงลาดจอดรถ
"มีน..." ไทม์เดินตามหลังมา เรียกมีนขึ้นไม่ดังมากนัก เพราะไม่มีคนอยู่แถวนี้เลย
"พี่ไทม์.."
704
