‘ผู้หญิงคนนั้น!!?’
“กลับมาแล้วเหรอคะ ขอโทษที่ถือวิสาสะเข้าออกห้องคุณโดยพลการนะ”
‘นังหน้าด้านชอบแย่งผัวชาวบ้าน’
“ว้าว บ้านสะอาดเอี่ยมเลยถ้วยชามก็ล้างแล้วด้วยเหม็นอยู่ตั้งสามวันแน่ะคิมูระคุงบ่นหาคุณอยู่ว่าเมื่อไหร่จะกลับ”
ฉันมองผู้หญิงคนนั้นอย่างไม่กะพริบตามุมปากเล็กๆนั่นกำลังยิ้มเยาะฉันท่าทางหยิ่งผยองน่าดู หูฉันแทบไม่ได้ฟังสิ่งที่เธอพูดเลย
“ไม่ใช่เพราะเขา้าคุณหรอกนะแต่เพราะบ้านมันสกปรกน่ะ ฮะๆๆ”
“หัวเราะน่าเกลียดเป็บ้าเลย”
คำพูดของฉันทำให้นังสารเลวนั่นชะงักจ้องหน้าฉันตาเขม็งทำปากขมุบขมิบหายใจแรงขึ้นเรื่อยๆฉันละสายตาจากเธอคนนั้นบ่ายหน้าหนีแต่เหมือนหันหลังให้ศัตรู แล้วอยู่ๆ หัวฉันก็ถูกกระชากกลับอย่างไม่ทันระวังเซถลาไปด้านหลังจนชนเข้ากับขอบโต๊ะและนังบ้านั่นก็ตามมาตบฉัน
“อ๊ายย!!”
ยัยนั่นกรีดร้องเมื่อฉันสวนกลับในทันทีและมันรุนแรงจนปากเธอแตกทั้งตามไปตบซ้ำอย่างไม่ยอมแพ้สองสามฉาดผู้หญิงคนนั้นถีบกลับจนฉันรู้สึกหน่วงไปหมด ในขณะที่ปวดท้องรุนแรงยัยนั่นก็ตามมากระชากผมจับหัวโขกลงโต๊ะแต่ฉันยันไว้ทันก่อนใช้แรงทั้งมือและเท้าผลักโต๊ะถีบพื้นดันนังหญิงชู้ถลาไปชนชั้นวางหนังสืออย่างแรงจนพวกมันร่วงหล่นกระแทกพื้นเกลื่อนกลาดพอพลิกตัวกลับได้ก็ตบหญิงร้ายจนหน้าเธอแหกเืกบปาก แต่มันคงเป็วันโชคร้ายของฉันเมื่อชายชั่วดันเปิดประตูเข้ามาเห็นตอนชู้ของมันถูกฉันทำร้ายจนร้องเสียงหลงอยู่พอดิบพอดี
“ทำบ้าอะไรกันน่ะ ริกะเธอเป็บ้าไปแล้วเหรอ”
เสียงะโดังอยู่ข้างหลังแต่นังนั่นไม่ยอมสู้กลับปล่อยให้ตัวเองโดนตบประหนึ่งว่านางเป็เหยื่อจนรู้สึกว่ามีมือหนึ่งมาดึงฉันให้แยกออก่เสี้ยววินาทีที่เหตุการณ์เกิดขึ้นอย่างเฉียบพลันรอยยิ้มเยาะมุมปากเล็กๆ ผุดขึ้นที่ใบหน้าของมันและขณะที่ฉันถูกกระชากเต็มแรงยัยนั่นก็ก้าวขาออกมาทำให้ฉันล้มลงก้นกระแทกพื้น
“สำออย”
เสียงคิมูระตวาดลั่นเมื่อฉันนั่งงอตัวหลับตาปี๋ลุกไม่ขึ้นเพราะปวดท้องรุนแรง
“คุณคิมูระดูภรรยาคุณสิอยู่ๆ ก็พุ่งมาทำร้ายฉัน”
“เหรอเป็อะไรมากหรือเปล่า โห ปากแตกหมดเลยริกะทำไมเธอเป็คนแบบนี้”
มือซ้ายยันพื้นมือขวากุมท้องนั่งงอตัวพยายามแหงนมองผู้ชายคนนั้นชี้หน้าต่อว่าตนผ่านผมเผ้าที่ปิดบังดวงตานังผู้หญิงคนนั้นกำลังยิ้มเยาะฉัน แต่ก็ต้องกดเปลือกตาลงห้ามไม่ให้น้ำตาไหลรินฉันาเ็ทั้งกายและใจอดกลั้นจนปากสั่นเหงื่อกาฬเริ่มตกทั้งที่อากาศภายนอกไม่ได้ร้อนขนาดนั้นเสียงคนวิ่งอยู่ด้านนอกและกำลังเข้ามาในห้องโถงขณะผู้ที่ขึ้นชื่อว่าสามีต่อว่าต่อขานกันไม่หยุด
“เธอทำข้าวของกระจัดกระจายทำความสะอาดด้วยล่ะไปเถอะอาสุมิจังผมจะพาคุณไปหาหมอ”
“แค่ปากแตกต้องไปหาหมอด้วยเหรอ”
“อย่ามายุ่ง”
เขาตวาดลั่นตวงตาถลนใบหน้าย่นพร้อมกับเสียงฝีเท้าหยุดกึกอยู่ด้านหลังฉันในขณะที่ชายชั่วกำลังประคบประหงมนังตอแหล
“พี่ริกะ!!”
ฉันหันไปมองตามเสียงเรียกก็เห็นเขาหน้าตาตื่นพุ่งเข้ามา
“คะ เคียว...แฮ่กๆ ช่วยด้วย พี่ปวดท้อง”
เสียงฉันแหบพร่าน้ำตาไหลเมื่อเห็นหน้าเขาในขณะที่สามีตนยืนมองอยู่ก่อนสะบัดหน้าหนีแล้วเดินจากไปอย่างไม่ไยดี
“เกิดอะไรขึ้นครับ ละ เืนี่”
เคียวยะคุงถามอย่างลนลานแล้วดวงตาเขาก็เบิกโพลงด้วยความใขณะมองดูใต้ขาฉันจนต้องก้มมองตามของเหลวสีแดงกำลังไหลเอื่อยออกมา
“ทะ โทรหาคุณฮิโรชิ โทรศัพท์อยู่ในกระเป๋า”
ฉันชี้ไปยังจุดที่กระเป๋าหล่นอยู่เคียวยะไม่พูดอะไรพุ่งตัวไปเก็บเอากระเป๋าสีดำใบนั้นแล้วพุ่งกลับมาอุ้มฉันวิ่งออกจากบ้าน
“เคียวยะโทรหาคุณฮิโรชิ สายสุดท้ายที่โทรออกวันนี้อย่าบอกพ่อกับแม่ขอร้อง อย่าเพิ่งบอกพ่อกับแม่นะ”
“ทำใจดีๆ ไว้ผมจะพาพี่ไปหาหมอก่อน”
เขาอุ้มฉันไว้ในอ้อมอกวิ่งออกมาจนถึงรถ
“พี่ตื่นอยู่หรือเปล่าช่วยเอื้อมมือเปิดประตูที”
เสียงที่ฟังดูร้อนรนของเขานั้นทำให้ฉันพยายามยกแขนแต่กลับรู้สึกหมดแรงและเหมือนว่าเขาวางขาฉันลงประคองไว้อย่างยากลำบากก่อนเปิดประตู
พอฟื้นมาอีกทีก็เห็นว่าตนนอนอยู่หน้าห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลเอกชนบุคลากรและญาติคนป่วยเดินกันขวักไขว่ฉันกวาดสายตามองไปโดยรอบก็เห็นเขานั่งหลับสัปหงกอยู่ตรงนั้น
“เคียวยะคุง”
เขาสะดุ้งมองมายังเตียงสูงของห้องฉุกเฉินที่ถูกลากออกมาไว้ด้านนอกเพราะคนไข้แน่นรุ่นน้องคนนั้นถลาเข้ามาจับมือฉันไว้ทันที
“พี่ริกะเป็ยังไงบ้าง”
“โทรหาคุณฮิโรชิหรือยัง”
“โทรแล้วครับอีกไม่นานก็คงมาถึงแต่เขาบอกจะแวะไปสถานีตำรวจก่อน”
“ทำไมล่ะเกิดเื่อะไรขึ้น”
“ผมบอกว่าพี่โดนสามีกับชู้เขาทำร้าย”เขาพูดทั้งน้ำตาร่วงจับมือฉันแนบใบหน้าก่อนกล่าวขอโทษทั้งที่เขาไม่ได้ผิด
“มันไม่ใช่ความผิดนายนะ”
“แต่ว่า ถ้าผมไม่ปล่อยพี่กลับบ้านคนเดียวเื่มันคงไม่เกิด”
“แล้วทำไมมาได้ล่ะ”
“ผมเก็บเสื้อผ้าอยู่ พอดีเพื่อนแวะมาเยี่ยมด้วยแต่ผมรีบเลยทิ้งเขาไว้ห้อง”
“อืม ขอบใจนะ”
เขาพยักหน้ายกมือขึ้นปาดน้ำตาฉันเอื้อมมือไปจะเช็ดหน้าให้แต่ก็ต้องสะดุดเข้ากับสายยางขนาดเล็กที่ถูกติดอยู่ที่แขนฉันมองสายน้ำเกลือไล่ขึ้น้าน้ำในกระปุกใสยังไม่ถึงครึ่งแสดงว่าฉันหลับไปไม่นานประเมินว่าอาจจะแค่ชั่วโมงเดียวเมื่อเหลือบดูเวลาก็หกโมงเย็นแล้ว
“เคียวยะคุง”
“ครับ”
“กลับไปก่อนเถอะเดี๋ยวทำงานไม่ทัน”
“แต่ว่า”
“เดี๋ยวคุณฮิโรชิก็มาไม่ใช่เหรอนั่นไงเขามาพอดี” ฉันเหลือบไปเห็นทนายเดินมาอย่างเร่งรีบพร้อมกับตำรวจ
“ทำไมได้มานอนอยู่ตรงนี้ล่ะครับเขาไม่ให้ห้องเหรอ”
ทนายประจำบ้านมีท่าทางไม่พอใจเมื่อเห็นฉันนอนอยู่ข้างผนังแบบนั้นเคียวยะคุงจึงลุกขึ้นบอกเขาว่าผลตรวจยังไม่ออกเลยต้องรอตรงนี้ก่อน
สามคนขอตัวเดินออกไปคุยอยู่อีกมุม ฉันเห็นตำรวจพยักหน้าหลายครั้งทั้งลงบันทึกเอาไว้แล้วพยาบาลก็ถือแฟ้มออกมา
“ญาติคุณซากุราอิ ริกะอยู่ไหนคะ”
เมื่อพยาบาลเรียกแบบนั้นทุกคนก็ชะงักแล้วหันมาที่ฉันชายสามคนเดินตรงปรี่เข้ามาพบพยาบาลสาว
“คนไหนญาติคะ”
“เอ่อ ผมครับ”
คุณฮิโรชิออกตัวทันทีมันไม่แปลกอะไรเพราะั้แ่จำความได้เขาก็คอยอุ้มฉันเดินเล่นในสวนหลังบ้านระหว่างรอคุยธุระกับคุณพ่อตลอด
“แล้วสามีเธอล่ะคะ” ทุกคนเลิ่กลั่กหันมองหน้ากัน
“เขายุ่งอยู่ค่ะมาไม่ได้” พยาบาลหันมามองหน้าฉันแล้วเธอก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่
“ก็ได้ค่ะ ถ้าอย่างงั้นดิฉันขออนุญาตนะคะ”
พยาบาลเอื้อมมือมาจับแขนฉันไว้
“คุณซากุราอิทำใจดีๆ ไว้นะคะ”
“มีเื่อะไรเหรอคะ”
“ต้องขออภัยด้วยนะคะวันนี้คนไข้เยอะมากคุณหมอเลยให้ดิฉันมาแจ้งว่าคุณเสียลูกในครรภ์อายุสิบสัปดาห์ไปค่ะ”
“ห๊ะ!!”
6K
![[ข้าเนี่ยแหละราชาของเกมส์นี้]AC Online เอซีออนไลน์ ss1+ss2](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/storyNotfoundSmall.webp)
