ขอบคุณที่หย่าฉัน ไอ้คุณสามีเฮงซวย

ตอนที่33 เหมือนคนลึกลับที่ฉันตามหาอยู่เลย

“อ้อ!นี่คุณเหยาเป็นนักประเมินโบราณวัตถุของร้านจินหลงส่วนนี่เจียงเว่ยถิงเป็นเพื่อนผมเองครับ เรียกกว่าคุณเจียงก็ได้”

หยางจวินนึกขึ้นได้ว่าความสาวและสวยของณิชาย่อมดึงดูดความสนใจจากเพื่อนร่วมทีมโดยเฉพาะชายหนุ่มจากทีมเสือขาวที่แต่ละคนล้วนเป็นชายฉกรรจ์และโสดกันทั้งหมดทำให้เขาเข้าใจเจตนาเพื่อนอย่างง่ายดายจึงแนะนำณิชาให้กับเพื่อนอย่างเสียไม่ได้

“สวัสดีครับคุณเหยาเรียกผมว่าพี่ชายเจียงก็ได้ครับ เรียกคุณเจียงดูห่างเหินยังไงไม่รู้”

เจียงเว่ยถิงรู้สึกถูกชะตาสาวสวยตรงหน้าจึงแนะนำให้เธอเรียกตนว่าพี่ชายแทนการเรียกขานแซ่อย่างเป็นทางการ

ณิชายิ้มรับอย่างยินดีเธอไม่ขัดข้องที่ใครจะให้เรียกยังไงเพราะคำเรียกขานเป็นแค่คำเรียกแทนตัวระหว่างบุคคลเท่านั้นจึงตอบรับอย่างสบายใจว่า

“สวัสดีค่ะพี่ชายเจียงเรียกฉันว่าเหยาเหยาก็ได้ค่ะ” ณิชาทักทายเจียงเว่ยถิงพลางพูดถึงชื่อเล่นตนให้เขาเรียกแทนชื่อแซ่เช่นกัน

“งั้นคุณเหยาก็ต้องเรียกผมว่าพี่ชายหยางด้วยสิครับ แบบนี้จะได้ดูยุติธรรมสำหรับทุกฝ่าย”

หยางจวินแอบส่งสายตาพิฆาตให้เพื่อนที่บังอาจแสดงความสนิทสนมกับหญิงสาวอย่างออกหน้าออกตาถือได้ว่าเป็นการกระทำข้ามขั้นตอนไปกว่าหนึ่งขั้นทำให้เขาพูดแสดงความน้อยใจกับณิชาอย่างตรงไปตรงมา

“อ้อ! ได้ค่ะ พี่ชายเจียง พี่ชายหยางโอเคไหมคะ?” ณิชาพยักหน้าหงึกหงักอย่างเข้าใจแล้วเรียกขานทุกคนใหม่อย่างสบายใจ

เมื่อเธอเปลี่ยนชื่อเรียกขานใหม่ของสองหนุ่มให้เหมือนกันสร้างรอยยิ้มและความพึงพอใจให้กับชายหนุ่มทั้งคู่เป็นอย่างมาก

หยางจวินมอบหมายงานที่เหลือให้กับเพื่อนและตำรวจพร้อมกับส่งสายตาบอกเจียงเว่ยถิงเป็นนัยซึ่งเป็นสัญญาณที่เข้าใจระหว่างกันเรื่องความลับของหญิงสาวก่อนที่เขาจะปล่อยให้คุณนายเซียวอยู่ในการควบคุมของตำรวจต่อไป ส่วนเขาแยกตัวไปส่งจงหยูชุนและณิชาที่ร้านจินหลงแอนทีค

..........

ระหว่างทางขับรถกลับร้านจินหลงแอนทีคหยางจวินสบโอกาสจึงสอบถามณิชาเพื่อคลายข้อสงสัยของเขาว่า

“เหยาเหยาครับคุณเคยเรียนรู้ทักษะต่อสู้มาจากไหนหรือครับ? แล้วทักษะการประเมินโบราณวัตถุละ?”

ณิชายิ้มน้อยๆ พลางสบตาชายหนุ่มเพื่อแสดงความจริงใจก่อนตอบหยางจวินในบางประเด็นที่สามารถตอบได้ว่า

“เรียกว่าอาศัยสัญชาตญาณดีกว่าค่ะส่วนทักษะต่อสู้นั้น ฉันแค่เรียนรู้จุดชีพจรสำคัญ ที่เป็นจุดอ่อนในร่างกายอย่างน้อยฉันจะได้มีวิธีป้องกันตัวเอง ส่วนการประเมินโบราณวัตถุอันนี้เกิดจากสัญชาตญาณล้วนๆ เลยค่ะ คงเป็นพรสวรรค์ที่แม่ให้มามังคะการคาดคะเนอายุโบราณวัตถุ ก็ศึกษาเอาจากแหล่งเรียนรู้ที่มีทั้งหนังสือและอินเทอร์เน็ต ฉันเรียนรู้ได้ไม่น่าจะผิดปกตินะคะ”

ท้ายประโยคณิชาถือโอกาสถามเขากลับคืนเพื่อให้เขาไตร่ตรองในสิ่งที่เธอได้อธิบายไปก่อนหน้าเนื่องด้วยบางเรื่องยากเกินไปที่จะอธิบายให้เขาฟังแล้วเข้าใจทันทีจึงเลี่ยงที่จะตอบความจริงออกไปทั้งหมด

หยางจวินขมวดคิ้วแน่นด้วยความสงสัยมากกว่าเดิมเนื่องจากสัญชาตญาณที่ณิชาเอ่ยถึงนั้นล้วนเป็นเรื่องสัมผัสพิเศษที่เหนือจินตนาการเกินไปจนไม่สามารถอธิบายตามหลักวิทยาศาสตร์หรือความเป็นเหตุเป็นผลได้

‘เฮ้อ! เธอเล่นตอบแบบนี้ถึงจะดูกำกวมไปหน่อยแต่จะไปคาดคั้นให้เธอบอกความจริงคงยากเอาไว้ให้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์ละกัน เมื่อไหร่ที่เหยาเหยาเชื่อใจฉันมากพอเธอคงบอกความจริงฉันเองละนะ’

หยางจวินลอบถอนหายใจอนึ่งหากเขาเป็นณิชาที่มีความลับสำคัญบางอย่างอยู่กับตัวคงไม่เปิดเผยกับใครก็ตามทันทีทันใด โดยเฉพาะกับเขาที่เพิ่งรู้จักกันไม่นานแม้ว่าเขาจะแสดงความจริงใจให้เธอรับรู้ไปแล้วก็ตาม

กระนั้นหยางจวินรับรู้ได้ว่าณิชาปิดบังความลับบางอย่างไว้ถึงแม้ว่าตลอดเวลาที่หญิงสาวพูดอธิบายให้เขาฟังนั้น เธอสบตากับเขาตลอดเวลาก็ตามย่อมหมายความว่าเธอยังไม่เชื่อใจเขามากพอที่จะเปิดเผยความลับให้เขาฟังทำให้เขาได้แต่ฝากความหวังไว้ที่หยวนลี่หยาง เพื่อนแฮ็กเกอร์ที่จะช่วยไขความลับหรือค้นพบพรสวรรค์วิเศษของณิชา

..........

ด้านหยวนลี่หยางที่ถูกณิชาวางยาให้ตกหลุมพรางอยู่ในกำแพงป้องกันการบุกรุกจากศัตรูเขาพบว่าตนเองไม่สามารถหลุดออกมาจากกับดักที่ณิชาวางไว้ได้ เป็นผลให้เขาบ่นอย่างหงุดหงิดใจที่พบว่าตนเองพ่ายแพ้ต่ออีกฝ่ายโดยสิ้นเชิงว่า

“บัดซบ! นี่ฉันจะต้องชัตดาวน์เครื่องยอมแพ้หรือ? ทักษะฉันแย่ขนาดนี้ได้ยังไง? เอ๊! อยากรู้จริงว่าเจ้านายจะเอาชนะได้ไหม?”

ท้ายประโยคหยวนลี่หยางสงสัยว่าคนลึกลับกับเจ้านายตนใครจะเก่งกาจมากกว่ากันสุดท้ายเขาตัดสินใจยอมปิดเครื่องทิ้งเพื่อรันระบบปฏิบัติการใหม่เพราะเขาไม่สามารถถอยกลับคืนออกมาได้เนื่องจากเครื่องคอมพิวเตอร์ของเขาค้างเติ่งเป็นเวลานานแล้ว

ด้านเจียงเว่ยถิงที่กำลังตรวจสอบคฤหาสน์ของคุณนายเซียวเขาปล่อยให้ตำรวจน้ำดีหลายคนช่วยกันรวบรวมหลักฐานเอาผิดกับหญิงร่างยักษ์และบรรดาลูกน้องส่วนเขารับหน้าที่ค้นหาห้องที่เก็บซ่อนเครื่องคอมพิวเตอร์เพื่อตามหา

โปรแกรมเมอร์ผู้เก่งกาจตามคำร้องขอจากหยวนลี่หยางถึงอย่างนั้นเขาพบแค่เครื่องคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะในห้องทำงานของคุณนายเซียวเท่านั้น

“มาช่วยผมทางนี้หน่อยครับช่วยเก็บหลักฐานรอยนิ้วมือในห้องนี้ด้วย เอาแบบละเอียดเลยนะครับเน้นที่เครื่องคอมพิวเตอร์เป็นพิเศษ ผมอยากรู้ว่าใครใช้เครื่องนี้บ้าง?”

เจียงเว่ยถิงกวักมือเรียกเจ้าหน้าที่เก็บหลักฐานเพื่อนำไปพิสูจน์ค้นหาลายนิ้วมือเขาคาดหวังว่าจะพบร่องรอยของใครบางคนที่เพื่อนตามหาอยู่ซึ่งเขารู้สึกสงสัยกับคำร้องขอที่จริงจังจากหยวนลี่หยางเป็นครั้งแรก

“เหลาหยางต้องการหาคนใช้คอมทำไม? ร้อยวันพันปีไม่เห็นจะสนใจงานภาคสนามเป็นพิเศษแบบนี้มีแต่โจมตีทางออนไลน์นี่นา หรือว่าพบใครน่าสนใจงั้นหรือ?”

เจียงเว่ยถิงพึมพำด้วยความแปลกใจพลางเดินประกบเจ้าหน้าที่เก็บหลักฐานอย่างใกล้ชิดซึ่งเจ้าหน้าที่กำลังใช้อุปกรณ์เก็บรอยนิ้วมือในที่เกิดเหตุอย่างระมัดระวังโดยมีการพูดแสดงความคิดเห็นเมื่อได้เก็บหลักฐานบางส่วนด้วยความประหลาดใจว่า

“เอ๊! ดูท่าคงไม่ได้ตรวจสอบหรอกครับแป้นคีย์บอร์ดและอุปกรณ์คอมสะอาดขนาดนี้ ไม่มีรอยนิ้วมือสักนิดเลย”

“ตรวจสอบได้ไหมว่าใครมาใช้ล่าสุด?”เจียงเว่ยถิงโทรหาหยวนลี่หยางพลางบอกข้อมูลตามที่เจ้าหน้าที่แจ้งตนทันที

“เกิดอะไรขึ้น? จะเป็นไปได้ยังไง?”หยวนลี่หยางถามเพื่อนกลับคืนด้วยความสงสัย

“แป้นคีย์บอร์ดและอุปกรณ์คอมที่นี่สะอาดเกินไปไม่มีแม้แต่รอยนิ้วมือเลย” เจียงเว่ยถิงตอบเพื่อนตามจริง

“แล้วคนลึกลับจะอยู่ที่ไหนกันละ? หรือจะรีโมตทำงานจากระยะไกลงั้นหรือ? ไม่น่าเป็นไปได้!”

หยวนลี่หยางพึมพำด้วยความแปลกใจเขาคาดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะสามารทำการรีโมตควบคุมการทำงานของเครื่องคอมพิวเตอร์รวมถึงป้องกันฐานข้อมูลคุณนายเซียวจากระยะไกลทว่าเมื่อนึกถึงทักษะที่เก่งกาจของคนลึกลับซึ่งทำให้เขาต้องยอมแพ้ปิดเครื่องไปทำให้เขาถอนหายใจในทักษะที่อ่อนด้อยของตนพลางนึกถึงเจ้านายที่เดินทางไปประเทศไทยอยู่ในขณะนี้ว่า

“เจ้านายจะตื่นหรือยังนะ? ช่วยประลองฝีมือกับคนลึกลับให้ผมหน่อยอยากรู้จริงว่าใครจะเหนือกว่า?”

……….

ด้านจ้าวหลงที่รู้สึกสะลึมสะลือเพราะเมื่อคืนนอนไม่เต็มอิ่มเนื่องจากเขาเกิดอาการคลื่นไส้เวียนหัวบ้านหมุนกะทันหัน ส่งผลให้ต้องลุกขึ้นมาอาเจียนกลางดึกบ่อยครั้งจนทำให้เขาแทบหมดแรงซึ่งกระทบต่อการนอนพักผ่อนโดยตรง จึงรู้สึกง่วงนอนอยู่ตลอดเวลา

พลันมีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นที่ข้างโต๊ะหัวเตียงเขาวาดมือไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพูดด้วยน้ำเสียงงัวเงียว่า

“มีอะไร? ด่วนไหม?ถ้าไม่ด่วนก็ทิ้งข้อความไว้ ฉันหายเวียนหัวแล้วจะอ่านอีกที”

“โอ้! เจ้านายไหวไหมครับนี่? พอดีว่าเมืองซีอานพบข้อมูลเครือข่ายพวกจีนเทาแต่แปลกที่พวกมันมีโปรแกรมเกอร์เก่งกาจ ขนาดผมยังพ่ายแพ้เลยครับ เผื่อว่าเจ้านายจะอยากทดสอบฝีมือคนลึกลับดูสักหน่อย”

จ้าวหลงได้ยินรายงานจากลูกน้องเกี่ยวกับเครือข่ายจีนเทาที่แผ่ขยายอิทธิพลด้านเลวร้ายมากขึ้นเขารู้สึกแปลกใจที่ลูกน้องผู้เก่งกาจระดับแฮ็กเกอร์มือวางอันดับสามของโลกอย่างหยวนลี่หยางจะพ่ายแพ้ให้กับคนลึกลับทำให้เขารู้สึกตื่นตัวและสนใจที่จะทดสอบฝีมือของอีกฝ่ายทันที

“โอเคเดี๋ยวตรวจสอบให้ ส่งไอดีหรือพิกัดมาให้หน่อยสิ”

จ้าวหลงแจ้งให้ลูกน้องส่งหมายเลขเครื่องคอมพิวเตอร์เป้าหมายมายังตนเองซึ่งเขารู้สึกกระตือรือร้นที่จะตรวจสอบจนทำให้สามารถเอาชนะความง่วงที่กำลังคืบคลานเข้ามาได้อย่างชะงัด

จากนั้นเขาหยิบแล็ปท็อปคอมพิวเตอร์ที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงอีกด้านแล้วเปิดเครื่องให้ทำงานโดยเขาได้สร้างระบบปฏิบัติการขึ้นมาเองเป็นการเฉพาะ ชื่อระบบปฏิบัติการใหม่คือ“Myverse ที่แปลว่ากวีของฉันหรือโลกของฉัน”

เมื่อเขาพิมพ์คำสั่งตรวจสอบที่อยู่เครื่องคอมพิวเตอร์ด้วยข้อมูลที่ได้มาจากลูกน้องเขาพบว่าเป็นเครื่องคอมพิวเตอร์ที่อยู่ในเขตพื้นที่ตะวันตกของเมืองซีอานโดยที่เครื่องยังเปิดทำงานอยู่เพราะมีเจ้าหน้าที่เก็บพิสูจน์หลักฐานเปิดค้างไว้

“มีรูปแบบการใช้คำสั่งคุ้นๆแฮะ เหมือนคนลึกลับที่ฉันตามหาอยู่เลย”

จ้าวหลงเจาะเข้าระบบปฏิบัติการของเครื่องคอมพิวเตอร์เป้าหมายอย่างง่ายดายพลันตาโตเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น

เพราะตรวจสอบพบว่ามีรูปแบบคำสั่งสร้างระบบป้องกันคล้ายคลึงกับคำสั่งเขียนโปรแกรมลึกลับที่ถูกฝังอยู่ในเครื่องคอมพิวเตอร์ร้านฟิวเจอร์อินเทอร์เน็ต

เขาใช้เวลาตรวจสอบอยู่นานกว่าจะพบร่องรอยบางอย่างของคำสั่งทว่าเขายังไม่สามารถถอดรหัสซอร์สโค้ดได้ทั้งหมด ทำให้วันทั้งวันเขาหมกมุ่นอยู่กับการถอดรหัสเพื่อเอาชนะอีกฝ่ายให้ได้โดยเขามั่นใจว่าคนลึกลับที่ฝังโปรแกรมไว้ในร้านอินเทอร์เน็ตและคนเขียนโปรแกรมป้องกันการบุกรุกจากภายนอกจะต้องเป็นคนเดียวกันอย่างแน่นอน

“รูปแบบคำสั่งมันคือคุณลักษณะของคนใช้ในเมื่อมีรูปแบบเหมือนกัน ย่อมแสดงว่าคนลึกลับเป็นคนเดียวกัน แต่คนลึกลับจะเป็นพวกจีนเทาด้วยหรือ?”

จ้าวหลงพึมพำด้วยความแปลกใจในตัวคนลึกลับมากขึ้นจนทำให้เขาลืมด้วยซ้ำไปว่าควรตรวจสอบคนที่ไปคฤหาสน์หลังนั้นเพื่อให้ทีมงานหรือตำรวจสอบสวนก่อน

..........

ด้านณิชาและหยางจวินเดินทางมาถึงร้านจินหลงแอนทีคแล้วณิชาเดินเข้าไปในร้านคนเดียว ส่วนหยางจวินแยกตัวไปช่วยงานเพื่อนเพื่อจัดการกับคุณนายเซียวต่อเนื่องจากเขาไม่พบข้อมูลเพิ่มเติมจากณิชาอีกโดยเขาคิดว่าจะสร้างความเชื่อมั่นให้เธอแทนการคาดคั้นเอาคำตอบเพราะชายหนุ่มเชื่อว่าหญิงสาวไม่ใช่คนร้ายที่ต้องการทำร้ายใครต่อใครแน่นอน

“ปู่กู้มาหรือยังคะ?”

ณิชาเหลือบมองเห็นพนักงานร้านจึงสอบถามทั้งคู่อย่างเป็นกังวลเนื่องจากเธอหายออกไปจากร้านในเวลาทำงานถึงแม้ว่าจะแจ้งเหตุผลไว้กับทั้งคู่แล้วก็ตาม ประการสำคัญเธอโทรติดต่อชายชราไม่ติดจึงไม่ได้บอกกล่าวด้วยตัวเอง

“เพิ่งกลับมาตะกี้ดูท่าทางเคร่งเครียดเชียวละ เหยาเหยาลองถามเถ้าแก่ดูละกัน เห็นว่าเป็นงานที่เกี่ยวกับน้องสาวนะ”

อุ้ยฟางจิงพยักพเยิดบอกณิชาอย่างกังวลใจเธอดันแผ่นหลังณิชาให้ไปสอบถามกู้เลี่ยงหวงแทนเพราะเธอและแฟนหนุ่มต้องการรู้เช่นกันว่ามีเรื่องเคร่งเครียดใดเกิดขึ้นกับชายชรา

“โอเคค่ะเดี๋ยวฉันไปถามปู่กู้ให้”

ณิชาพยักหน้าเข้าใจแล้วยกมือทำท่าตอบตกลงเธอเดินเข้าไปหลังร้านเพื่อพบกับชายชรากู้ โดยเหลือบมองเห็นเขานั่งจิบชาพร้อมกับขมวดคิ้วแน่นเหมือนกับมีเรื่องไม่สบายใจจึงสอบถามด้วยความห่วงใยว่า

“ฉันกลับมาแล้วค่ะปู่กู้เป็นอะไรคะ?เจองานหนักจากเจ้านายใหญ่หรือคะ?”

กู้เลี่ยงหวงคลายคิ้วที่ขมวดไว้เล็กน้อยพลางถอนหายใจแล้วตอบกลับณิชาด้วยน้ำเสียงแสดงความกังวลอย่างปิดไม่มิดว่า

“ใช่แล้ว ถ้าเหยาเหยาไม่ได้ตั้งครรภ์คงดีเจ้านายอยากให้ฉันกับเพื่อนไปตรวจสอบสถานที่แห่งหนึ่ง แต่มันไกลและอันตรายเกินไปถึงแม้เจ้านายจะไม่ได้บังคับ แต่ความจำเป็นของเรื่องราวทั้งหลายทำให้ฉันกับเพื่อนต้องรีบไปตรวจสอบโดยเร็ว พร้อมกับให้นำนักประเมินไปช่วยตรวจสอบอายุของโบราณวัตถุด้วยปัญหาคือต้องไปที่ทะเลทรายและไม่มีกำหนดเวลากลับด้วยนี่สิ”