หลังจากทัณฑ์์หายไป เหล่าผู้คนที่หลบหนีออกจากเมืองทุ่งหญ้าเขียวได้กลับมาเป็ปกติอีกครั้ง
แต่สิ่งแรกที่เหล่าผู้เชี่ยวชาญจากกลุ่มใหญ่ๆทำคือการตามหาคนที่เข้ารับบททดสอบของทัณฑ์์นี้ทันที
พวกเขาไม่เคยเห็นทัณฑ์์ที่น่ากลัวอย่างนี้มาก่อนเลย ทำให้ในความคิดของพวกเขาคนที่สามารถผ่านทัณฑ์์น่ากลัวเช่นนี้ได้ อย่างน้อยต้องเป็เซียนแน่นอน!!!
แต่การจะตามหาเซียนลึกลับคนนี้ มันไม่ใช่เื่ง่ายขนาดนั้น แม้พวกเขาจะปลดปล่อยััิญญาค้นหาทั่วเมืองแล้ว แต่พวกเขาก็ยังไม่พบร่องรอยกลิ่นอายของเซียนเลย
แม้แต่กลุ่มของหอการค้าแสงจันทร์ที่กำลังตามหาคนจากลัทธิมืดอยู่ ก็เปลี่ยนเป้าหมายมาตามหาผู้เชี่ยวชาญลึกลับนี้เหมือนกัน
…
ภายในโรงเตี๊ยม
"เ้าไม่เป็อะไรแล้วใช่ไหม?"หลงเทียนถามหญิงสาวในอ้อมอกเบาๆ
เมื่อหญิงสาวเห็นว่าตนเองยังอยู่อ้อมกอดของชายหนุ่ม ใบหน้าของเธอเปลี่ยนเป็แดงก่ำก่อนจะรีบคุกเข่าลงบนพื้น"ขะ-ข้าขอโทษที่ได้ทำตัวเสียมารยาทต่อท่านผู้าุโ"
"เอ๊ะ..นี่..เ้ารีบยืนก่อนเถอะ! ข้าเป็เพียงเด็กหนุ่มธรรมดาเท่านั้น อย่าเรียกข้าเหมือนเป็พวกคนแก่อีกนะ และไม่ต้องคุกเข่าให้กับข้าด้วย…เข้าใจไหม?"
หลงเทียนรีบประคองร่างของหญิงสาวขึ้นมาด้วยท่าทางไม่พอใจ“เฮ้อ..คนในโลกนี้มันมีปัญหากับสายตากันหมดเลยเรอะ? ทำไมมีแต่คนทักเราเหมือนกับเป็พวกคนแก่?”
"ขะ-ข้าขอโทษท่านผู้…นะ-นายน้อย"หญิงสาวพยักหน้าเข้าใจ
ซึ่งสายตาของเธอที่กำลังมองชายหนุ่มกลับมีความเคราพมากขึ้นกว่าเดิม“ท่านสมกับเป็เซียนที่มีจิตใจเต๋าบริสุทธิ์จริงๆ ท่านไม่้าชื่อเสียงใดๆเพื่อให้ใครมากราบไหว้”
”ท่าน้าเป็เพียงคนธรรมดาเพื่อเรียนรู้เส้นทางเต๋าเท่านั้น แตกต่างจากคนส่วนใหญ่อย่างเราอย่างสิ้นเชิง ที่้าแข็งแกร่งขึ้นเพื่อให้คนอื่นต้องมาเคราพ มันน่าขันสิ้นดีที่คนส่วนใหญ่ต่างไม่รู้เลยว่าตัวเองเป็เพียงมดในกะลาเท่านั้น”
ใบหน้าของเธอได้เปลี่ยนเป็จริงจังเหมือนกับตัดสินใจบางอย่างได้แล้ว ก่อนคุกเข่าลงอีกครั้งพร้อมกับคำสัตย์สาบานต่อ์
"นับจากนี้ต่อไปข้าเฉินเหมยจะขอติดตามนายท่านตลอดไป ถ้าวันใดข้าคิดทรยศต่อนายท่าน ขอให้์โปรดแยกิญญาของข้าเป็เจ็ดส่วนแล้วฝั่งลงธรณีไปตลอดกาล…"
เพียงสิ้นสุดเสียงของหญิงสาว ภายในส่วนลึกของจิติญญาของเธอได้ปรากฏตราประทับของ์ขึ้นมา
ซึ่งคำสัตย์สาบานที่เธอพูดออกมานั้นเป็คำสาบานเต๋า์ที่ไม่มีผู้ฝึกตนคนใดสามารถยกเลิกหรือฝ่าฝืนมันได้
แม้แต่เซียนก็ไม่สามารถหลบหนีจากบทลงโทษของการผิดสัญญาได้ ด้วยเหตุนี้เหล่าผู้ฝึกตนส่วนใหญ่จะใช้สัญญาเต๋า์นี้เวลาทำข้อตกลงสำคัญบางอย่างกับคนที่ไม่เชื่อใจ
ในความคิดของเฉินเหมยแล้ว เหล่าเซียนนั้นเป็ตัวตนสูงส่งที่ไม่้าคนอ่อนแออย่างเธอมาเป็ผู้ติดตาม เธอจึงได้เลือกใช้คำสัตย์สาบานเพื่อให้ชายหนุ่มได้เห็นความจริงใจของเธอ
โดยที่เธอไม่ได้รู้เลยว่าชายหนุ่มกำลังคิดหาวิธีการทำให้เธอมาเป็สาวกในนามของเขาอยู่เหมือนกัน!!
"เ้า…"หลงเทียนอ้าปากค้างด้วยความมึนงง“เอ๊ะ...นี่มันง่ายขนาดนี้เลยเรอะ? ข้ายังไม่ได้ทำอะไรเลย เธอก็ยินยอมมาเป็ผู้ติดตามของเราแล้ว”
"นายน้อยอย่าได้ปฎิเสธข้าเลย ั้แ่ท่านได้ช่วยเหลือข้าเอาไว้ ข้าก็ตัดสินใจแล้วว่าจะภักดีแต่ท่านเท่านั้น ข้าไม่อยากกลับไปหาอดีตเ่าั้อีกแล้ว"เฉินเหมยเอ่ยเสริมขึ้นมาด้วยใบหน้าซับซ้อน
เธอเป็เด็กกำพร้าที่ได้รับการเลี้ยงดูมาจากหอคอยเงาสังหารมาั้แ่จำความได้ ในสายตาของเธอหอคอยเงาสังหารก็เปรียบเสมือนบ้านของเธอ
ในระยะหลายปีที่ผ่านมา ไม่ว่าพวกเขาจะให้เธอทำเป็ภารกิจอะไร เธอก็ไม่เคยปฏิเสธสามารถทำมันให้สำเร็จได้ทุกครั้ง
แต่ภารกิจสังหารผู้าุโของนิกายหมื่นพิษครั้งนี้ มันกลับทำให้เธอพลาดท่าถูกพิษผลาญ์ติดตัวมาด้วย
แต่ทว่าพวกเขาที่เธอมองเป็คนในครอบครัวกลับทิ้งเธอไปง่ายๆ โดยไม่คิดจะหาวิธีแก้พิษให้กับเธอเลย ถ้าไม่ได้ชายหนุ่มช่วยเหลือเอาไว้ เธอคงได้หายไปจากโลกนี้แล้ว
..
“หือ! อย่าบอกนะว่าเธอกำลังประชดแฟนเก่าโดยการไปกับเรา? เฮ้อ..แต่จะเป็อะไรก็ช่างเถอะ อย่างน้อยเราต้องทำภารกิจรับสาวกให้สำเร็จก็พอ”
หลงเทียนขมวดคิ้วด้วยใบหน้ากระตุก"ข้าเข้าใจแล้ว เ้าสามารถติดตามข้ามาก็ได้ แต่ถ้าเ้าอยากกลับไปตอนไหน เ้าก็ไปได้เลยนะ ข้าจะไม่ห้ามเ้าเอาไว้"
หลังจากสิ้นสุดคำพูดของหลงเทียน เสียงเตือนจากระบบก็ดังขึ้นมา
(ได้รับสาวกคนที่2สำเร็จ)
(ได้รับ10000แต้มชื่อเสียง)
"ขอบคุณนายน้อย ข้าจะเชื่อฟังท่านทุกอย่างเลย"เฉินเหมยพยักหน้าด้วยความดีใจ
ถ้าเหล่านักฆ่าจากหอคอยเงาสังหารได้ผ่านมาเห็นท่าทางของหญิงสาวตอนนี้ พวกเขาคงไม่เชื่อสายตาตัวเองแน่นอนว่านี้จะเป็หญิงสาวคนเดียวกันที่พวกเขาต่างหวาดกลัว ปีศาจเงาโลหิตเฉินเหมย หนึ่งในผู้าุโของหอคอยเงาสังหาร!!
"ถ้าอย่างนั้นพวกเรากลับสำนักกันเถอะ"หลงเทียนเดินออกโรงเตี๊ยมด้วยรอยยิ้มสบายใจ
การเดินทางครั้งแรกของเขาไม่เสียเปล่าเลย เขาได้รับสาวกเพิ่มมา2คนแล้ว เหลืออีก8คนเท่านั้น เขาจะได้รับสัตว์เลี้ยงอย่างัมาแล้ว!!
"เอ๊ะ..นายน้อยมีสำนักด้วยเหรอ!"เฉินเหมยเดินตามหลังชายหนุ่มด้วยความใ เธอจินตนาการไม่ออกเลยว่าสำนักของเซียนอย่างชายหนุ่มจะน่าหวาดหวั่นเพียงใด
"แฮะๆ..มันเป็สำนักเล็กๆเท่านั้น ข้าสร้างเอาไว้เพื่อช่วยให้คนธรรมดาในหมูบ้านทำตามความฝันการเป็เซียนให้สำเร็จนะ ตอนนี้ข้ายังขาดผู้ช่วยอีกหลายตำแหน่งเลย ถ้ามีเซียนซัก10คนมาช่วยข้าสอนพวกชาวบ้านมันคงจะดีไม่น้อย"หลงเทียนถอนหายใจเบาๆด้วยความเสียดาย
แต่สำหรับหญิงสาวที่กำลังเดินตามหลังแล้ว คำพูดของเขาไม่แตกต่างจากะเิขนาดใหญ่ที่ผ่าลงมาในหัวของเธอ
“ทะ-ท่านผู้าุโกำลังวางแผนสร้างกองทัพเซียนขึ้นมาเรอะ?”
“ท่านกำลังบอกเราอ้อมๆว่าท่านสามารถทำให้ใครเป็เซียนก็ได้อย่างนั้นเรอะ?”
“ในสายตาของท่านแล้วเซียนก็ไม่แตกต่างจากมดเหมือนกันสินะ!!”
“ตกลงแล้ว..ท่านเป็ใครกันแน่!!”
ภายในหัวของเฉินเหมยได้มีความคิดมากมายปรากฏขึ้นมา โดยไม่ได้รู้เลยว่าสำหรับชายหนุ่มแล้วเซียนหมายถึงผู้ฝึกตน ไม่ว่าพวกเขาจะอยู่ระดับไหนก็ตาม!!
ในระหว่างที่หลงเทียนกำลังจะเดินออกจากเมืองทุ่งหญ้าเขียวนั้น เขาก็ไม่ลืมเอากล้องออกมาถ่ายภาพบรรยากาศมากมายของเหล่าผู้คนเก็บเอาไว้เป็ที่ระลึก
ถ้าปรมาจารย์ยาตงหยางได้เปิดใช้ทักษะดวงตาที่สามของเขาตอนนี้ เขาคงหวาดกลัวแน่นอนที่ร่างิญญาของคนทั้งเมืองได้ถูกพันด้วยโซ่ขนาดใหญ่เป็ที่เรียบร้อยแล้ว ซึ่งมันเป็สัญญาณของการถูกคำสาปล็อคเอาไว้!!!
..
"นายน้อย…เรานั่งเกวียนม้าไปกันเหรอ?"เฉินเหมยมองชายหนุ่มขึ้นไปนั่งบนเกวียนด้วยความแปลกใจ
"ใช่แล้วละ..ข้าเป็เพียงคนธรรมดาเท่านั้น เ้าคิดว่าข้าจะบินไปเหรอ?"หลงเทียนหัวเราะเบาๆ
"เอ๊ะ..ข้าเข้าใจแล้วนายน้อย"เฉินเหมยจ้องมองชายหนุ่มด้วยความเคราพ
“ที่แท้ท่าน้าใช้วิถีชีวิตแบบคนธรรมดาทุกอย่างเลยสินะ ถ้าไม่มีความแน่วแน่อดทนมากพอ เป็ไปไม่ได้เลยที่ใครจะยอมทิ้งความสะดวกสบายของผู้ฝึกตน ไปใช้ชีวิตแบบคนธรรมดา”
ในอีกด้านของหมู่บ้าน
ั้แ่เหล่าชาวบ้านรับรู้ว่าหยุนหลี่เป็สาวกที่หลงเทียนพึ่งได้รับมา ความสัมพันธ์ของพวกเขาก็สนิทสนมกันอย่างรวดเร็ว
แต่กว่าพวกเขาจะสนิทกันได้ขนาดนี้ หยุนหลี่ได้สลบไปหลายครั้งกับสิ่งของภายในสำนัก เพราะพวกมันทั้งหมดต่่างเป็ของศักดิ์สิทธิ์
แต่สิ่งที่ทำให้เ้าชายปีศาจอย่างมันตกตะลึงมากกว่านั้น คือรูปภาพมากมายบนผนังที่แฝงไปด้วยเจตจำนงค์เต๋า!!
รูปภาพเหล่านี้ทำให้เขาสลบไปหลายครั้งกับความจริงน่ากลัวเบื้องหน้านี้ ต่อให้เป็เซียนมาเห็นด้วยสายตาตัวเอง พวกเขาก็มีอาการไม่แตกต่างไปจากมันเหมือนกัน
มันไม่เกินจริงเลยถ้าจะบอกว่ารูปภาพเหล่านี้เป็กุญแจสู่การเป็เซียน ถ้าใครสามารถทำความเข้าใจเต๋าในรูปภาพได้ พวกเขาไม่จำเป็ต้องดิ้นรนสร้างเต๋าใหม่ขึ้นมาเองเลย!!
ถ้านิกายใดได้รับรูปภาพเหล่านี้ไปสักหนึ่งใบ มันสามารถรับประกันได้เลยว่านิกายของพวกเขาสามารถสร้างเซียนขึ้นมาได้แน่นอน
ยิ่งเห็นรูปภาพเหล่านี้ที่ติดโชว์บนผนัง ความเคราพศรัทธาที่หยุนหลี่มีต่อหลงเทียนได้พุ่งทยานเหนือกว่าพ่อแม่ของตัวเองแล้ว!!
ในขณะนั้นเองเหล่าชาวบ้านได้ชวนหยุนหลี่ออกไปวิ่งรอบหมู่บ้าน มันได้ทำให้เขาพลันขมวดคิ้วสงสัย
"หือ..ทำไมพวกเราต้องออกไปวิ่งอย่างนั้นให้เสียเวลาด้วย บ่มเพาะพลังบริสุทธิ์ในสำนักไม่ดีกว่าเหรอขอรับ?"
เหล่าชาวบ้านมองท่าทางสงสัยของเด็กหนุ่มผมแดงด้วยรอยยิ้ม"ฮ่าๆ..เ้าเป็เหมือนพวกเราครั้งแรกที่ได้ยินเลย รู้ไหมว่าการออกไปวิ่งรอบหมู่บ้านเป็สิ่งที่นายท่านแนะนำพวกเรามา นอกจากวิ่งแล้ว พวกเรายังต้องะโตบ ลุกนั่ง และก็…."
ก่อนที่เหล่าชาวบ้านจะได้พูดจบ หยุนหลี่ได้พูดแทรกขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น"เรารีบออกไปวิ่งรอบหมู่บ้านกันเถอะ สิ่งที่ท่านอาจารย์เป็คนแนะนำด้วยตัวเอง มันไม่มีทางไร้ประโยชน์แน่นอน"
เมื่อหยุนหลี่พูดจบ เขาได้เป็คนแรกออกไปวิ่งรอบหมู่บ้านทันที ท่าทางของเขาได้ทำให้เหล่าชาวบ้านต่างยืนมองด้วยความมึนงง
540
