เข้าใจผิดไปกันใหญ่
แม้จงลั่วจะไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมสถานะของเขาถึงได้กลายสภาพจากมนุษย์เป็สัตว์อสูร แต่ในเมื่อเขายังไม่ตาย ความฝันที่จะมีชื่อเสียงโด่งดัง และกลายเป็ตำนานก็ยังคงอยู่...เขาต้องใช้พลังที่ได้รับมาให้คุ้มค่าที่สุด
เมื่อพลังกลับมา ความมั่นใจก็กลับมาอีกครั้ง จงลั่วรีบกดเข้าไปดูรายละเอียดของทักษะที่มี
ทักษะติดตัว
กลืนกิน (เต็ม)
ระดับ เทพอสูร
รายละเอียด สามารถกลืนกินพลังของอสูรทุกตัว และรับเอาพลังของมันมาเป็ของตัวเอง พร้อมกับฟื้นฟูพลังงานได้ตามระดับของผลึกอสูรที่กลืนกิน
จงลั่วมองดูทักษะที่ได้รับ พร้อมรอยยิ้มอันแสนชั่วร้าย
"ทักษะระดับเทพอสูร แค่ชื่อก็เทพแล้ว...ในที่สุดเราก็ได้รับหนทางสู่ความยิ่งใหญ่เสียที"จงลั่วยังคงจมอยู่ในห้วงความคิด จนลืมดูทักษะที่เหลือ จิตใจของจงลั่วเหม่อลอยไปถึงเหล่าอสูรร้ายทั้งหลายที่เขาเคยเห็น หากเขาได้กินผลึกของพวกมัน เขาจะแข็งแกร่งขึ้นไปขนาดไหนกัน
"นั่นไงมันอยู่นั่น!" เสียงะโของไอรีนหัวหน้ากลุ่มปราบบอส กระชากสติของจงลั่วกลับมา
จงลั่วมองไปตามที่มาของเสียง และพบว่าเด็กสาวสี่คน พร้อมอาวุธครบมือกำลังมุ่งตรงมาที่เขา
...ไม่มีการเอ่ยทัก ...ไม่มีการเจรจา ...มีเพียงการโจมตี ซึ่งเกิดขึ้นในทันทีที่พบหน้า
"เจน เวทชำระล้าง"ไอรีนะโสั่ง
เจน หญิงสาวผมทองชูไม้คทาสีเงินขึ้นก่อนจะเริ่มร่ายเวท "ข้าแต่เทพแห่งแสงโปรดมอบความสว่างไสวอันเจิดจรัส เพื่อชำระล้างสิ่งชั่วร้ายทั้งมวลให้แก่ข้าด้วย..." ไม้คทาสีเงินถูกชี้ตรงไปที่จงลั่ว "อาเดีย แสงแห่งข้าจงชำระล้างความมืดมิดทั้งมวล" แสงสว่างสีขาวนวลพุ่งเป็ลำตรงเข้าใส่จงลั่วทันทีที่ร่ายเวทจบ
แสงสว่างครอบคลุมทั้งร่างของจงลั่ว แต่ก็แค่นั้น...มันไม่ได้ทำอันตรายจงลั่วแม้แต่น้อย
"แย่แล้วดูเหมือนเวทแสงของเจนจะไม่ทำให้มันอ่อนแรงลงเลย"
"วาวา วีวี่" ไอรีนสั่งแฝดทั้งสองให้เริ่มตามแผนที่วางไว้ ซึ่งทั้งคู่ยังคงเป็น้องใหม่ปีหนึ่งเท่านั้น พลังยังคงไม่มากมาย แต่เพราะความชอบที่มีต่อไอรีน รุ่นพี่แสนสวยทำให้หล่อนเลือกที่จะเข้าทีมปราบเ้าปีศาจตนนี้ แม้นี่ก็เป็ครั้งแรกที่ทั้งคู่ต้องมาสู้กับสัตว์อสูรระดับอีเช่นนี้
วาวา ซึ่งอยู่ในชั้นเรียนนักรบ ถือมีดสั้นฝึกหัดพุ่งออกไปขวางหน้าทั้งสาม ส่วนวีวี่ก็หยิบไม้เท้าฝึกหัดขึ้นมาร่ายเวทลม ซึ่งเป็เวทมนต์พื้นฐานเท่านั้น
"ดี" ไอรีนเอ่ยชมทำให้แฝดทั้งสองถึงกับยิ้มแก้มปริ "ข้าแต่ความมืดมิดข้าขอสังเวยสิ่งของเหล่านี้เพื่อ อัญเชิญทาสแห่งความมืดมิด" ไอรีนโยนเครื่องเซ่นที่เตรียมมา ลงไปบนกองเพลิงที่เบื้องหน้า "อัญเชิญนักรบโครงกระดูก"
นักรบโครงกระดูกความสูงราว 150 เิเหนึ่งตน ปรากฏขึ้นบนกองเพลิงที่เพิ่งจะมอดดับไป ทั่วทั้งร่างของนักรบโครงกระดูกทำจากกระดูกสีขาวหม่น ดวงตากลมโบ๋ ไม่มีอาภรณ์ใดปกปิดร่างที่ไร้ซึ่งเืเนื้อของมัน ในมือถืออาวุธเป็มีดสั้น ซึ่งก็ทำจากกระดูกเช่นกัน
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า" ไอรีนหัวเราะร่า "แกเสร็จแน่ แม้เวทธาตุมืดจะใช้ไม่ได้ผลกับสัตว์อสูรธาตุมืด แต่เวทอัญเชิญละ" เพราะหล่อนคิดเอาเองว่าจงลั่วคือสัตว์อสูรธาตุมืด จึงเลือกที่จะใช้เวทอัญเชิญแทน "นักรบโครงกระดูก จัดการมัน"
สมาชิกคนอื่น ๆ มองดูนักรบโครงกระดูก ที่ค่อย ๆ เดินตรงไปยังจงลั่วด้วยความหวัง
"บ้าไปกันใหญ่แล้ว" จงลั่วสบถ เขาหลือบมองไปยังมิติปิดที่อยู่ห่างออกไปทางด้านหลังเกือบสิบเมตร "เ้าโครงกระดูกนี่มันถือมีดมาด้วย"
...เมื่อดูจากความเร็วที่มันเดินมา คงไม่ใช่ปัญหาถ้าเราจะหลบ แต่หากเราหันหลังคงไม่ดีแน่
เมื่อจงลั่วตัดสินใจ เขาก็พุ่งเข้าใส่เ้าโครงกระดูกทันที เมื่อจงลั่วเข้ามาในระยะโจมตีของมัน นักรบโครงกระดูกก็วาดมีดสั้นในแนวขวาง แต่จงลั่วเลือกที่จะล้มตัวลง แล้วไถลลงต่ำรอดผ่านมีดที่จู่โจมเข้ามา เมื่อเข้าได้ระยะโจมตี จงลั่วจึงเลือกที่จะโจมตีส่วนขาของมัน ศอกของจงลั่วกระแทกเข้ากับกระดูกขวาของมันจนหัก โครงกระดูกล้มลงกับพื้น แต่ยังคงพยายามใช้สองแขนกระเสือกกระสนเข้าใส่จงลั่ว
"กร๊อบบบ" กระโหลกขาวของนักรบโครงกระดูกถูกจงลั่วเหยียบจนแหลก ก่อนที่มันจะสลายไป จงลั่วหันมามองทางกลุ่มเด็กสาว "ยัยเด็กบ้า!!!" จงลั่วะโบอก แต่ดูเหมือนจะไม่มีใครสนใจ
"หนอย เราอยู่ของเราเงียบ ๆ แต่ดันมาหาเื่กันก่อนแบบนี้ต้องสั่งสอนให้เข็ด"
"แย่ละ" ไอรีนกัดฟันกรอด "วีวี่เจนโจมตีคู่"
ทั้งสองพยักหน้ารับ ก่อนที่เวทแสงของเจนจะส่งให้จงลั่วเรืองแสงขึ้นอีกครั้ง ส่วนเวทลมของวีวี่ก็ดูจะทำได้แค่พัดให้เสื้อผ้าของจงลั่วกระพือไปมาเท่านั้น ไอรีนที่มองดูอยู่ข้างหลังเริ่มที่จะเสียขวัญ แม้หล่อนจะถือเป็นักเวทศาสตร์มืดปีสอง ที่ถือว่ามีพลังไม่เลวแต่วิชาที่หล่อนถนัดล้วนเป็เวทโจมตี หาใช่เวทอัญเชิญทำให้หล่อนอัญเชิญได้แค่โครงกระดูกระดับต่ำสุด และความหวังเดียวที่หล่อนมีก็คือเจนเพื่อนสนิท ที่เชี่ยวชาญเวทแสงในระดับหนึ่งในสามของปีสอง แต่ดูเหมือนมันจะไม่แข็งแกร่งพอจะสู้กับบอสพรายน้ำ
"วาวา สกัดมันไว้อย่าให้มันลงน้ำ"
วาวาที่ถือมีดสั้น พุ่งตรงเข้าใส่จงลั่ว ก่อนจะใช้มีดสั้นหวดซ้ายทีขวาที จนทำให้เสื้อของจงลั่วถูกฟันขาด
"หนอย...เล่นมีดมันอันตรายนะ" จงลั่วพูดขึ้นด้วยความเดือดดาล ก่อนที่เข้าจะพุ่งเข้ากอดวาวา "เล่นของมีคมมันไม่ดี"
"ช่วยด้วย พี่ไอรีน พี่เจน"สายตาของหล่อนดูตื่นกลัวสุดขีด "วีวี่ พายุ" วาวาใทำมีดสั้นหลุดมือ ก่อนจะล้มลงโดยมีจงลั่วนอนทับอยู่้า
"แย่ละ"ไอรีนเห็นท่าไม่ดีรีบกระโจนลงมาทันที "โจมตี โจมตี!!!" หล่อนะโสั่ง
วีวี่มองดูวาวาแฝดตัวเองถูกอสูรร้ายจับไว้ แม้ขาจะสั่นแต่หล่อนก็พยายามตั้งสมาธิร่ายเวทลมที่รุนแรงที่สุดของตัวเองออกไป "ลมพายุ" สายลมแรงพัดออกจากไม้เท้า ซัดกระแทกน้ำในบ่อจนกระจายขึ้นมา กลายเป็คลื่นขนาดใหญ่เข้าใส่ทั้งจงลั่วและวาวา แรงทำลายถูกน้ำลดทอนไปจนหมด แต่แรงจากกระแสน้ำก็พัดพาเสื้อผ้าของจงลั่วให้ปลิดปลิวไปด้วยเช่นกัน
"เวรแล้ว" จงลั่วมองตามเสื้อผ้าที่ถูกน้ำพัดไปกองที่มุมของห้องอาบน้ำ ก่อนจะหันกลับมามองเด็กสาวซึ่งตัวเปียกน้ำ จนชุดที่ซ่อนอยู่ด้านในเกราะอ่อน แแ่ไปกับลำตัว เผยให้เห็นสัดส่วนของสาวรุ่นอย่างใกล้ชิด
วาวาที่เนื้อตัวเปียกปอน เห็นมือของจงลั่วยันอยู่ที่พื้นด้านข้าง ในเมื่ออาวุธคู่กายของหล่อนหลุดมือไปแล้ว หล่อนจึงใช้ปากงับเข้าที่ข้อมือขาวซีดของจงลั่ว
"โอ๊ยยยยย" จงลั่วร้องลั่น กระชากมือกลับก่อนจะ ใช้มืออีกข้างสอดเข้าไปรัดร่างของเด็กสาว แต่มือเ้ากรรม ดันสอดเข้าไปด้านในของเกราะอ่อน เนื่องจากเกิดช่องว่างเพราะชุดของเด็กสาวตอนนี้แนบเรียบไปกับลำตัว ความนุ่มนิ่มที่ััได้ผลักดันให้เืของจงลั่วสูบฉีดขึ้นจนถึงขีดสุด
"กรี๊ดดดดด!!!!" เด็กสาวะโลั่น "ช่วยด้วยมันเอากระบองมาใช้แล้ว"
"แย่แล้ว...บอสจะใช้ท่าใหญ่"ไอรีนแสดงสีหน้าวิตกกังวลวิ่งตรงเข้าใส่จงลั่วในทันที
1K
![Fate Agent เจตอารักษ์ [END]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1289ffd87c02678da8131b35def30eca.webp)
![[จบ] การกลับมาของสุดยอดนักฆ่าในตำนาน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1761101918_90677315.webp)