บทที่ 3 ยินดีต้อนรับสู่เขาต้าเหลียง
เสิ่นตัวอวี๋แสร้งทำเป็คร่ำครวญพร้อมกับเอามือลูบจมูก
"ฉันยังไม่ร้องเลย เธอจะร้องทำไม? เธอบอกเองไม่ใช่เหรอว่าต้องรู้จักแบ่งปัน?
ฉันมีไข่ต้มใบชาแค่นี้ คงแบ่งไม่ได้หรอก แต่เธอมีของตั้งเยอะแยะ แบ่งให้คนอื่นบ้าง เธอคงไม่เสียดายใช่ไหม?"
ป้าที่นั่งข้างๆ รีบเอื้อมมือหยิบหมั่นโถวไปทันที "โอ้โห! หมั่นโถวนี่! พอดีเลย ฉันหิวอยู่พอดี ขอบใจมากนะสาวน้อย!"
เมื่อป้าคนนั้นพูด คนอื่น ๆ ก็รีบเอื้อมมือมาแย่งของกิน เฉินเชี่ยนเชี่ยนคว้าคูปองแลกอาหารและธนบัตรสิบหยวนไว้แน่น พลางะโด่า
"นังบ้า! คอยดูเถอะฉันจะฆ่าแก!"
เสิ่นตัวอวี๋มองหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาเยาะเย้ย "ยุวปัญญาชน พูดจาหยาบคายแบบนี้ได้ยังไงกัน? เราต้องพูดกันด้วยเหตุผลสิ!"
คนในตู้รถไฟเริ่มซุบซิบนินทา "ของคนอื่นต้องเอาออกมาแบ่ง แต่ของตัวเองกลับหวง แบบนี้ไม่ยุติธรรมเลยนะ สาวน้อยคนนี้ทำตัวแปลก ๆ"
"นั่นสิ! ถ้าเป็ฉัน มีของเยอะขนาดนี้ คงไม่ไปขอไข่ต้มใบชาคนอื่นหรอก อยากกินฟรีชัด ๆ"
"เด็กสาวคนนี้ไม่มีมารยาทเอาเสียเลย!"
ทุกคนพูดกันอย่างออกรส เฉินเชี่ยนเชี่ยนน้ำตาไหลพราก ได้แต่ก้มหน้าร้องไห้โฮ
เสิ่นตัวอวี๋ไม่สนใจเธอ เธอหลับตาลงทันที พอตื่นขึ้นก็หยิบไข่ต้มใบชาลูกหนึ่งยื่นให้ป้าข้าง ๆ พร้อมกับพูดว่า "ป้าช่วยจองที่ให้ฉันหน่อยนะคะ ฉันจะไปเข้าห้องน้ำ"
ป้าคนนั้นรับคำอย่างเต็มใจ เสิ่นตัวอวี๋กลับมาจากห้องน้ำก็นอนต่อ ไม่นานฟ้าก็มืด
ในตู้รถไฟมีเพียงแสงไฟสลัว หลายคนหลับไปแล้ว แต่เสิ่นตัวอวี๋กอดกระเป๋าเดินทางใบเล็กของตัวเองไว้แน่นแล้วทำเป็หลับ
ทันใดนั้น ก็รู้สึกว่ามีมือเอื้อมมาจากด้านข้าง เสิ่นตัวอวี๋รีบพลิกตัว กระแอมออกมาหนึ่งครั้ง คนคนนั้นก็รีบชักมือกลับ
ชายคนนั้นคือคนที่เคยนั่งฝั่งตรงข้ามกับเธอ แต่เสิ่นตัวอวี๋ไม่อยากยุ่งเื่ชาวบ้าน
คนพวกนี้ทำงานกันเป็กลุ่ม เธอเป็แค่ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนเดียว สู้ไม่ไหวหรอก
เธอไม่อยากหาเื่ใส่ตัว พอรุ่งเช้าเสิ่นตัวอวี๋ชงนมผงดื่มหนึ่งแก้ว แล้วตักแบ่งให้ป้าข้างๆด้วย "นี่นมผงที่เอามาจากบ้าน เหลือนิดหน่อย ป้าลองชิมดูนะคะ..."
"เงินฉัน! คูปองแลกอาหารฉันหายไป! แกขโมยเงินกับคูปองแลกอาหารของฉันไปใช่ไหม?" ทันใดนั้น เฉินเชี่ยนเชี่ยนก็ตวาดใส่เสิ่นตัวอวี๋ ดวงตาแดงก่ำ
เสิ่นตัวอวี๋หัวเราะเยาะ "เมื่อคืน ฉันกับป้านั่งอยู่เฉยๆ ไม่ได้ขยับไปไหน อย่ามาใส่ร้ายคนอื่นมั่ว ๆ แบบนี้สิ"
ป้าข้างๆพูดเสริม "เงินกับคูปองเธอหาย เธอกลับมาโทษเราเนี่ยนะ?"
เฉินเชี่ยนเชี่ยนร้องไห้โฮ "เป็แกแน่ๆ ต้องเป็แกแน่ๆ ฮือๆๆ..."
ชายที่นั่งข้างๆ เฉินเชี่ยนเชี่ยนขมวดคิ้ว "เมื่อคืนเธอไม่ได้ขยับไปไหนจริงๆ พวกเราก็ไม่ได้ขยับ เงินเธอหายก็หาสาเหตุเอาเองสิ อย่ามาใส่ร้ายคนอื่น"
เสิ่นตัวอวี๋รีบพูด "ขอบคุณค่ะ ขอบคุณค่ะ ผู้หญิงคนนี้คงมีปัญหาทางสมอง ชอบโวยวายเดหมือนคนบ้าสติแตก น่ารำคาญจริงๆ"
เฉินเชี่ยนเชี่ยนไปตามพนักงานรถไฟมา แต่พนักงานก็ไม่สนใจจะจัดการเื่นี้ พวกเขาก็ไม่อยากมีปัญหา สุดท้ายเื่ก็เงียบไป
ในที่สุด สองวันหนึ่งคืนอันแสนยาวนานก็จบลง เธอหิ้วกระเป๋าเดินทางสองใบลงจากรถไฟสีเขียว เห็นคนมากมายรออยู่ที่ชานชาลา
มีหัวหน้ากลุ่มหนึ่งพูดขึ้น "ยินดีต้อนรับสู่เขาต้าเหลียง ผมขอต้อนรับทุกคนในนามของชาวต้าเหลียง เอาล่ะ ผมจะเริ่มแจกจ่ายงาน ใครที่ถูกเรียกชื่อให้มายืนฝั่งนี้..."
ทุกอย่างเหมือนกับชาติที่แล้วไม่มีผิด เสิ่นตัวอวี๋หิ้วกระเป๋าเดินทางยืนรออยู่ด้านข้าง ได้ยินเสียงประกาศ "ผู้ที่ถูกส่งไปหมู่บ้านหมั่นโถว ได้แก่ เสิ่นตัวอวี๋ เฉินเชี่ยนเชี่ยน และตู้คัง..."
เสิ่นตัวอวี๋เดินไปหาหัวหน้าหมู่บ้านหมู่บ้านหมั่นโถว หัวหน้าหมู่บ้านยิ้มแย้มต้อนรับ "ยินดีต้อนรับทุกคนสู่ต้าเหลียง..."
เสิ่นตัวอวี๋รู้สึกอบอุ่นใจที่ได้พบหัวหน้าหมู่บ้านหมู่บ้านหมั่นโถว
"ขอบคุณหัวหน้าหมู่บ้านที่มาต้อนรับ พวกเรายินดีมากที่ได้มาที่เขาต้าเหลียงค่ะ"
เฉินเชี่ยนเชี่ยนร้องออกมาทันที "นี่แก! ต้องอยู่หมู่บ้านเดียวกับแกอีกแล้วเหรอ ซวยจริงๆ"
เสิ่นตัวอวี๋ตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจ "ซวยเหมือนกัน"
เฉินเชี่ยนเชี่ยนกัดฟันกรอด "ยัยบ้า! รอไปถึงหมู่บ้านก่อนเถอะ ฉันจะฉีกแกเป็ชิ้นๆ แน่"
ตอนนี้ เฉินเชี่ยนเชี่ยนแทบอยากจะพุ่งเข้าไปกัดเสิ่นตัวอวี๋สองสามคำ
เสิ่นตัวอวี๋น้ำตาคลอเบ้า มองเฉินเชี่ยนเชี่ยนพลางพูด
"ถึงฉันจะไม่แบ่งของกินให้เธอ เธอก็ไม่ควรทำแบบนี้กับฉัน ฉันมีไข่ต้มใบชาแค่ไม่กี่ลูก จะให้ฉันยกให้เธอหมดได้ยังไง ฮือๆๆ..."
หัวหน้าหมู่บ้านมองเฉินเชี่ยนเชี่ยนด้วยสีหน้าแปลกใจ "พวกเธอเป็สหายกัน ไม่ควรทะเลาะกันนะ"
เฉินเชี่ยนเชี่ยนโกรธจนหน้าแดงก่ำ "แกไอ้แก่! ไม่ใช่เื่ของแกสักหน่อย! เนื้อตัวเปื้อนโคลนสกปรก ไอ้บ้านนอก! อย่ามายุ่ง!!"
ตอนนี้เฉินเชี่ยนเชี่ยนเหมือนะเิเวลา ใครแตะก็ะเิ
เสิ่นตัวอวี๋เกือบจะหลุดขำออกมา ชาติที่แล้วเฉินเชี่ยนเชี่ยนยังรู้จักเสแสร้งบ้าง แต่ชาตินี้เธอเหมือนหมาบ้า น่าเบื่อจริงๆ
เสิ่นตัวอวี๋หน้าแดงก่ำ ะโเสียงดัง
"เฉินเชี่ยนเชี่ยน! เธอพูดกับหัวหน้าหมู่บ้านแบบนี้ได้ยังไง? ถ้าไม่มีชาวนา พวกเราจะมีอะไรกิน? มีอะไรดื่ม?
พวกเรายุวปัญญาชนที่มาทำงานในชนบทควรเรียนรู้ความอดทนและความอ่อนน้อมถ่อมตนของพวกเขา พวกเขาเรียบง่าย ซื่อสัตย์ เหมือนผืนดินที่เราเหยียบอยู่ พวกเขาเป็ผู้ที่อยู่เื้ัความสำเร็จโดยไม่หวังสิ่งตอบแทน
นี่แหละคือจิติญญาของชาวนา เป็สิ่งที่พวกเราทุกคนควรเรียนรู้”
ผู้คนมากมายที่สถานีรถไฟต่างฟังพวกเธอทะเลาะกัน หัวหน้าหมู่บ้านก็ปรบมือขึ้นทันที ดวงตาแดงก่ำด้วยความตื้นตัน
“พูดได้ดีมาก เด็กน้อยคนนี้ความคิดอ่านไม่ธรรมดา!
เหล่ากู้! เด็กคนนี้ดีมากนะ ดูแลเธอให้ดีล่ะ!”
หัวหน้าหมู่บ้านหมู่บ้านหมั่นโถวพยักหน้า "วางใจได้! ฉันจัดการเอง"
"เสิ่นตัวอวี๋! เสิ่นตัวอวี๋! เป็เธอจริงๆด้วย!"
เสิ่นตัวอวี๋ใแล้วหันไปมองชายที่โบกมือเรียก ลู่จวินยิ้มและโบกมือให้เธอ "บังเอิญจริงๆ!"
บังเอิญ? ชาติที่แล้ว่เวลานี้ลู่จวินไม่ได้สนใจเธอเลย
เสิ่นตัวอวี๋ยกยิ้มมุมปาก "บังเอิญ? จริงด้วยบังเอิญจริงๆ"
ลู่จวินหัวเราะ "รู้สึกว่าไม่ได้เจอกันแค่ไม่กี่เดือน เธอก็เปลี่ยนไปเยอะมาก ฉันเกือบจำไม่ได้แล้ว"
เสิ่นตัวอวี๋ในอดีตไว้ผมยาว แต่งตัวมอซอ ตัวเหม็น เพราะที่บ้านมีงานเยอะ ไม่มีเวลาอาบน้ำ ลู่จวินจึงดูถูกเธอ ไม่เคยคิดจะคุยด้วย
เสิ่นตัวอวี๋ไม่อยากสนใจเขา เฉินเชี่ยนเชี่ยนมองลู่จวินตาค้าง ผู้ชายคนนี้หล่อเหลาถูกใจเธอมาก
เธอรีบเบียดเสิ่นตัวอวี๋ออกไปแล้วพูดว่า "สวัสดีค่ะสหาย คุณถูกส่งไปหมู่บ้านไหนคะ? ฉันถูกส่งไปหมู่บ้านหมั่นโถวค่ะ"
ลู่จวินยิ้ม "ฉันถูกส่งไปหมู่บ้านอู่หลี่ถุนนะ ตัวอวี๋ ว่างๆ ฉันจะไปหาเธอนะ"
เสิ่นตัวอวี๋พูดด้วยน้ำเสียงเ็า "เราไม่สนิทกัน ต่อไปอย่าติดต่อกันอีกเลยจะดีกว่า"
เธออยากจะพุ่งเข้าไปข่วนหน้าเขา อยากจะเอามีดแทงเขา อยากจะควักไตสองข้าง ควักหัวใจเขาออกมาให้ตายทั้งเป็
เมื่อนึกถึงชาติที่แล้ว เธอก็ตัวสั่นเทา มองลู่จวินอย่างเ็า ก่อนจะหันหลังกลับอย่างไม่ใยดี
ชาตินี้เธอจะไม่ปล่อยให้ไอ้สารเลวนี่ลอยนวล เธอจะทำให้เขาต้องทนทุกข์ทรมาน ตกนรกทั้งเป็
ลู่จวินมองแผ่นหลังของเสิ่นตัวอวี๋ด้วยความงุนงง นี่ใช่เสิ่นตัวอวี๋ที่เขารู้จักจริง ๆ เหรอ?
ทำไมเขารู้สึกว่าเสิ่นตัวอวี๋คนนี้เปลี่ยนไปราวกับเป็คนละคน? แต่เสิ่นตัวอวี๋ที่แต่งตัวสวยแบบนี้ กลับมีเสน่ห์ดึงดูดใจอย่างประหลาด ทำให้ใจเขาสั่นไหวอย่างบอกไม่ถูก
527K
![[จบ] ฉันมีพี่ชาย 7 คน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1670481521_1917697.webp)
