ความเ็ปจากการถูกทรมานไม่อาจบดบังเปลวเพลิงแห่งความแค้นที่ลุกโชนอยู่ในใจของ หลี่เฟิ่ง ได้แม้ร่างกายจะอ่อนล้าจากการถูกทารุณกรรมตลอดหลายชั่วยามในห้องสอบสวนของจวนเ้าเมืองแต่จิตใจของเขายังคงแน่วแน่และมุ่งมั่นยิ่งกว่าเดิม เมื่อได้ยินคำว่า "พันธมิตรไร้เงา" หลุดออกมาจากปากของเ้าเมืองความจริงที่ว่าเมืองหลงเหลียงแห่งนี้ถูกควบคุมโดยศัตรูที่เขาออกตามหามาตลอดทำให้ความโกรธแค้นแปรเปลี่ยนเป็พลังอันมหาศาล
"ข้าจะต้องรอดออกไปจากที่นี่และเปิดโปงความจริงให้ได้!" หลี่เฟิ่งสาบานในใจ
เมื่อเ้าเมืองเห็นว่าหลี่เฟิ่งยังคงปากแข็งไม่ยอมปริปากพูดอะไร ก็ออกคำสั่งให้ทหารยามนำตัวไปขังไว้ในคุกใต้ดินที่มืดมิดและสกปรกหลี่เฟิ่งถูกโยนเข้าไปในห้องขังแคบๆ ที่มีแต่ความชื้นและกลิ่นอับชื้นเขาล้มลงไปกองกับพื้นอย่างหมดแรง ร่างกายของเขาฟกช้ำไปทั่ว
"ฮึ่ม!ปล่อยให้มันเน่าตายอยู่ในนี้แหละ!" เสียงทหารยามะโจากด้านนอก ก่อนที่ประตูเหล็กจะถูกปิดลงอย่างรุนแรงเสียงกุญแจกระทบกันดัง "แก๊กๆ" แล้วความเงียบงันก็เข้าปกคลุม
หลี่เฟิ่งพยายามขยับตัวเขาััได้ถึงมีดสั้นปริศนาที่ยังคงซ่อนอยู่ในอกเสื้อของเขาอย่างปลอดภัยนั่นคือความหวังเดียวของเขา
เขาเริ่มโคจรลมปราณอย่างช้าๆพยายามรักษาาแและฟื้นฟูเรี่ยวแรงพลังงานจากมีดสั้นปริศนาไหลเวียนเข้าสู่ร่างกายของเขา ทำให้ความเ็ปบรรเทาลงและเรี่ยวแรงเริ่มกลับคืนมาอย่างน่าอัศจรรย์
เวลาผ่านไปช้าๆไม่รู้ว่านานแค่ไหน เสียงฝีเท้าบางเบาก็ดังขึ้นมาจากทางเดินในคุกใต้ดินหลี่เฟิ่งลืมตาขึ้น เขาเห็นเงาร่างผอมบางร่างหนึ่งกำลังเดินเข้ามาใกล้ห้องขังของเขาอย่างเงียบเชียบ
"เ้าหนู...ตื่นได้แล้ว" เสียงกระซิบแ่เบาเล็ดลอดเข้ามาจากช่องว่างระหว่างซี่กรงเหล็ก
หลี่เฟิ่งลุกขึ้นนั่งอย่างระมัดระวังเขาเห็นชายชราคนหนึ่งกำลังยืนอยู่หน้าห้องขัง ชายชราคนนั้นแต่งกายด้วยเสื้อผ้าเก่าๆทรุดโทรม ใบหน้าซูบผอม แต่ดวงตาของเขากลับฉายแววเฉลียวฉลาดและใจดี
"ท่าน...ท่านเป็ใครขอรับ?" หลี่เฟิ่งเอ่ยถามด้วยความระแวง
"ข้าเป็เพียงนักโทษคนหนึ่งที่ถูกขังอยู่ที่นี่มานานแล้ว"ชายชราตอบ "เ้าหนู... เ้าไม่ควรมาที่นี่เลยนะ เ้าเมืองผู้นั้นเป็คนโเี้นัก"
"ข้าทราบขอรับ"หลี่เฟิ่งตอบ
"ข้าได้ยินเื่ราวของเ้าแล้วเ้าคือเด็กหนุ่มผู้กล้าหาญที่กล้าต่อกรกับอำนาจของเถ้าแก่หวัง" ชายชรากล่าว"แต่เ้าไม่ควรรีบร้อนนัก หากเ้าเมืองรู้ว่าเ้ามีฝีมือเ้าจะยิ่งเป็อันตราย"
"แต่ข้าต้องทำขอรับ"หลี่เฟิ่งกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น"ข้าจะต้องเปิดโปงความจริงเื้ัพันธมิตรไร้เงาให้ได้"
ชายชราถอนหายใจแ่เบา"ดูท่าเ้าจะไม่ฟังคำเตือนของข้าเสียแล้ว" เขาชี้ไปที่ประตูเหล็ก"คืนนี้พวกมันจะส่ง นักฆ่า มาจัดการเ้า จงระวังตัวให้ดี"
"นักฆ่างั้นรึ?"หลี่เฟิ่งขมวดคิ้ว"พวกมันคิดจะปิดปากข้าอย่างนั้นหรือ?"
"ถูกต้อง"ชายชราพยักหน้า"พวกมันไม่้าให้เื่ราวของเ้าแพร่ออกไปมากกว่านี้"
ชายชราจ้องมองหลี่เฟิ่งอย่างลึกซึ้ง"มีทางเดียวที่เ้าจะรอดได้... จงใช้มีดสั้นของเ้าให้เต็มที่และจงวิ่งหนีไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้"
พูดจบชายชราก็หันหลังเดินจากไปอย่างเงียบเชียบ ราวกับเงาที่จางหายไปในความมืดหลี่เฟิ่งมองตามร่างของชายชราด้วยความประหลาดใจ เขาไม่รู้ว่าชายชราผู้นั้นเป็ใครและทำไมถึงมาเตือนเขา
แต่คำเตือนเื่ นักฆ่า ทำให้หลี่เฟิ่งต้องเตรียมพร้อมเขานั่งโคจรลมปราณต่อ พยายามฟื้นฟูพลังงานให้ได้มากที่สุดและนึกถึงกระบวนท่ามีดสั้นและวิชาตัวเบาทุกกระบวนที่ ไป๋เฟิง สอน
เวลาผ่านไปช้าๆความเงียบสงบในคุกใต้ดินทำให้ความรู้สึกวิตกกังวลเพิ่มขึ้นเป็ทวีคูณหลี่เฟิ่งััได้ถึงบรรยากาศที่เปลี่ยนไป ความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านเข้ามาไม่ใช่ความเย็นจากอากาศ แต่เป็ความเย็นะเืของ เงาซ่อนเร้นแห่งอันตราย
แล้วจู่ๆก็มีเสียงดัง "คลิ๊ก!" แ่เบามาจากประตูห้องขังของเขา
หลี่เฟิ่งลืมตาขึ้นทันทีเขาเห็นเงาร่างสูงโปร่งก้าวเข้ามาในห้องขังอย่างเงียบเชียบนักฆ่าผู้นั้นสวมชุดสีดำสนิท ใบหน้าถูกปิดบังด้วยผ้าสีดำมีเพียงดวงตาคู่คมกริบที่เปล่งประกายเย็นเยียบราวกับงูพิษในมือของเขากำมีดสั้นสีดำสนิทเล่มหนึ่ง
"เ้าคงเป็เด็กที่ก่อความวุ่นวายในเมืองสินะ"เสียงทุ้มต่ำของนักฆ่าเอ่ยขึ้น"น่าเสียดายที่เ้าต้องมาจบชีวิตลงที่นี่"
นักฆ่าไม่พูดพร่ำทำเพลงอีกต่อไปเขาะโเข้าใส่หลี่เฟิ่งอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบมีดสั้นในมือของเขาพุ่งตรงเข้าใส่ลำคอของหลี่เฟิ่งอย่างแม่นยำ
การต่อสู้ที่ดุเดือด:
หลี่เฟิ่งไม่ได้คาดคิดว่านักฆ่าจะโจมตีได้รวดเร็วถึงเพียงนี้เขาหลบคมมีดได้อย่างหวุดหวิด โดยใช้ วิชาตัวเบา ที่เรียนมา พลิ้วตัวหลบไปด้านข้างทำให้ปลายมีดของนักฆ่าฟันผ่านไปในอากาศอย่างเฉียดฉิว
"อืมม์...ดูท่าเ้าจะมีฝีมืออยู่บ้างนี่" นักฆ่าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยไม่มีความรู้สึกใดๆ ในน้ำเสียงนั้น
หลี่เฟิ่งไม่ตอบเขาพยายามรักษาระยะห่างจากนักฆ่าเขาััได้ถึงพลังงานที่แข็งแกร่งอย่างน่ากลัวจากนักฆ่าผู้นั้นวิชาของนักฆ่ารวดเร็วดุจสายฟ้า และการเคลื่อนไหวก็ไร้เสียงราวกับภูตผี
"ฉัวะ! ฉัวะ!"
นักฆ่าพุ่งเข้าโจมตีหลี่เฟิ่งอีกครั้งมีดสั้นในมือตวัดออกไปอย่างรวดเร็ว สร้างประกายแสงสีดำในความมืดของห้องขังหลี่เฟิ่งต้องใช้ วิชาตัวเบา อย่างเต็มที่เพื่อหลบหลีกการโจมตีอันรวดเร็วเ่าั้เขาะโหลบ ปีนป่ายกำแพง และพลิ้วตัวไปมาในห้องขังแคบๆ ได้อย่างคล่องแคล่ว
หลี่เฟิ่งยังไม่มีโอกาสได้ชัก มีดสั้นปริศนา ของเขาออกมาเลยเพราะนักฆ่าโจมตีเขาอย่างไม่ให้มีช่องว่างให้หายใจ
"แกจะหลบได้นานแค่ไหนกันเชียว!"นักฆ่าะโ เสียงของเขาเย็นเยียบและเต็มไปด้วยความมั่นใจ
หลี่เฟิ่งรู้ดีว่าเขาไม่สามารถหลบหลีกไปได้ตลอดเขาต้องหาจังหวะสวนกลับให้ได้
เขานึกถึงคำสอนของไป๋เฟิง"จงใช้ไหวพริบให้มากกว่ากำลัง"
ในจังหวะที่นักฆ่าพุ่งเข้าโจมตีอีกครั้งหลี่เฟิ่งตัดสินใจใช้ไหวพริบของเขา เขารีบก้มตัวลงแล้วใช้เท้าเตะไปที่พื้นดินที่เปียกชื้นในห้องขังอย่างแรงทำให้โคลนและน้ำสกปรกกระเด็นขึ้นไปกระแทกหน้านักฆ่า
"อั้ก!"นักฆ่าร้องออกมาด้วยความใ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยโคลนและน้ำสกปรกทำให้การมองเห็นถูกบดบังไปชั่วขณะ
หลี่เฟิ่งฉวยโอกาสนั้นทันที!เขาะโเข้าไปใกล้ตัวนักฆ่า แล้วชัก มีดสั้นปริศนาออกมาจากอกเสื้ออย่างรวดเร็วแสงสีเงินวูบวาบในความมืด
เขาใช้ กระบวนท่ามีดสั้น ท่า "เงาพริบตา" ที่เรียนรู้มาอย่างเต็มที่มีดสั้นในมือตวัดออกไปอย่างรวดเร็วและแม่นยำ ไม่ได้พุ่งเป้าไปที่จุดตายแต่พุ่งเป้าไปที่แขนข้างที่นักฆ่าใช้ถือมีด
"ฉึบ!"
เสียงมีดสั้นกระทบกับเนื้อหนังดังขึ้นอย่างชัดเจนนักฆ่าร้องออกมาด้วยความเ็ป เขาล้มลงไปกองกับพื้น มือที่เคยถือมีดสั้นสีดำสนิทบัดนี้มีาแกรีดลึก เืสีแดงสดไหลซึมออกมาอย่างไม่ขาดสายมีดสั้นสีดำหลุดออกจากมือของเขาไปแล้ว
หลี่เฟิ่งยืนหอบหายใจเล็กน้อยเขาเหนื่อยล้าอย่างมากจากการต่อสู้ แต่ในใจของเขากลับเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจเขาทำสำเร็จ! เขาเอาชนะนักฆ่าได้!
นักฆ่าเงยหน้าขึ้นมองหลี่เฟิ่งดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความใและความเจ็บแค้นเขาไม่เคยคิดว่าเด็กหนุ่มผอมบางตรงหน้าจะมีฝีมือร้ายกาจถึงเพียงนี้และสามารถสร้างาแให้กับเขาได้สำเร็จ!
"แก...แกเป็ใครกันแน่!" นักฆ่าะโถามด้วยน้ำเสียงที่เ็ปและสั่นเครือ
หลี่เฟิ่งไม่ตอบเขาก้าวเข้าไปหาศพของนักฆ่าอย่างช้าๆมีดสั้นปริศนาในมือของเขาส่องประกายเย็นเยียบในความมืด
"บอกข้ามา...ใครคือผู้อยู่เื้ัพันธมิตรไร้เงา!"หลี่เฟิ่งเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็น
นักฆ่าส่ายหน้าอย่างอ่อนแรง"ข้า... ข้าไม่รู้... ข้ารู้แค่ว่า... พวกเราทำงานภายใต้คำสั่งของ ผู้นำเงา..."
"ผู้นำเงางั้นรึ..."หลี่เฟิ่งพึมพำกับตัวเอง
ในจังหวะนั้นเองก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นมาจากทางเดินในคุกใต้ดินอีกครั้งหลี่เฟิ่งรู้ดีว่าต้องมีคนมาเพิ่ม และเขาจะต้องรีบหนีออกจากที่นี่ให้ได้
เขาตัดสินใจที่จะไม่สังหารนักฆ่าผู้นั้นเขาเชื่อว่านักฆ่าคนนี้อาจจะให้ข้อมูลเพิ่มเติมได้ในภายหลัง
หลี่เฟิ่งรีบหันไปสำรวจผนังห้องขังเขาเห็นรอยร้าวเล็กๆ ที่เกิดจากการต่อสู้เมื่อครู่เขาใช้มีดสั้นปริศนาของเขาฟันลงไปที่รอยร้าวนั้นอย่างรุนแรงพลังงานจากมีดสั้นที่รวมเข้ากับลมปราณของเขา ทำให้รอยร้าวขยายตัวออกอย่างรวดเร็ว
"โครม!"
ผนังห้องขังพังทลายลงทำให้เกิดช่องว่างขนาดใหญ่ที่หลี่เฟิ่งสามารถเล็ดลอดออกไปได้
เสียงฝีเท้าของทหารยามดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆหลี่เฟิ่งไม่รอช้า เขารีบก้าวผ่านช่องว่างที่ผนังแล้ววิ่งหนีออกจากคุกใต้ดินไปในความมืดของอุโมงค์ลับที่เชื่อมต่อไปยังด้านนอกจวนเ้าเมือง
823
