เขาให้เธอเป็นายน้อยของบ้านให้เธอเป็น้องชาย เพื่อเตือนใจว่า เขาจะรักเด็กคนนี้ในฐานะอื่นไม่ได้...
ฟีบีหมุนตัวกลับไปมองคนพวกนั้นทุกคนโดนยิ่งทะลุไหล่ขวา ข้างเดียวกับที่เธอาเ็เธอพยายามแกะมืออกเพื่อจะเข้าไปดูพวกเขา แต่คราวน์ก็ไม่ยอมปล่อย
“ซ้อมพวกมันอีกหนึ่งชั่วโมง”เสียงประกาษิศดังกังวานขึ้นอีกครั้ง หนึ่งชั่วโมงพวกเขาโดนซ้อมเท่าๆกับจำนวนเวลาที่เธอออกไปเที่ยวเล่นโดยไร้การคุ้มครองสิ้นสุดเสียงคำสั่งพร้อมกับที่คนของคราวน์เริ่มลงมือปฏิบัติหน้าที่ของตัวเองทันทีประมุขของบ้านสั่งจบก็ยอมสะบัดมือเธอออกแล้วเดินเข้าบ้านไปเขาไม่แม้เหลือบตามองเธอด้วยซ้ำ
ฟีบีจะเข้าไปขอร้องเขาอีกครั้งแต่โดนคาเร็นจับไว้
“อะไรก็ตามที่นายน้อยคิดจะทำขอให้เลิกความคิดนั้นเสียนะคะ เพราะแค่นี้นายท่านก็ยอมคุณมากแล้วถ้าคุณยังทำมากกว่านี้ ก็เหมือนคุณท้าทายอำนาจเขายิ่งคุณดื้อคุณรั้นสุดท้ายแล้วคุณจะช่วยใครไม่ได้เลย” เด็กสาวนิ่งชะงักไปเมื่อคิดแล้วก็ยอมรับในเหตุผลข้อนั้น ร่างเล็กโผเข้ากอดคาเร็นแน่นเธอมองคนพวกนั้นที่กำลังถูกซ้อมด้วยสายตาเ็ป ขอโทษ ขอโทษจริงๆคำขอโทษนับร้อยครั้งดังก้องในใจเธอ
แกร๊ก!
เสียงปิดประตูห้องดังขึ้นพร้อมกับที่เ้าของห้องเดินเข้ามาด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์นัก ทุกอย่างมันขวางหูขวางตาไปหมดร่างสูงเดินไปทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ตัวยาวร่างโปร่งของใครอีกคนเดินเข้ามาพร้อมกับแก้วไวน์สองใบเธอยิ้มมองคนตรงหน้าอย่างถูกใจ ก็แน่ละ นานทีจะเห็นเขาเป็แบบนี้นี่แหละความบันเทิงอีกอย่างของเธอ
เธอยื่นให้เขาพร้อมกับนั่งลงบนตักอีกฝ่ายเธอเบียดตัวเองไปมาเล็กน้อย แล้วเอนตัวลงพิงกับอกแกร่งของอีกฝ่าย
“ใจเด็ดจริงๆเลยนะเด็กคนนั้น เพราะแบบนี้สินะคุณถึงได้สนใจ”
“มันเป็สันดารที่ฉันอยากทำให้หายไป” คราวน์บอกอย่างกราดเกรี้ยวความเดือดดาลเมื่อครู่มันยังอัดแน่นอยู่เต็มอก
“ไม่หรอกฉันดูออกว่าที่จริงแล้ว ลึกๆในใจ คุณพอใจที่เธอเป็แบบนั้น เธอที่ต่างกับคนโลกมืดแบบพวกเราบริสุทธิ์ทั้งกายและใจมันเป็เสน่ห์ที่ทำให้คนอย่างคุณหลงใหลและหวงแหน”
“ฉันโกรธที่เด็กนั่นอ่อนแอยอมตายเพื่อคนอื่นได้ง่ายๆเหมือนคนโง่ที่ไม่รักชีวิตตัวเอง”เด็กนั่นเหรอ เรียกแบบนั้นอยู่ได้ ทั้งๆที่ตัวเองตั้งชื่อว่า “ฟีบี”ให้เองแท้ๆ หญิงสาวได้แต่นึกค่อนขอดในใจ
“เปล่าเลยที่คุณโกรธ เพราะเธอยอมตายเพื่อคนอื่น ที่ไม่ใช่คุณ คุณแค่กำลังริษยาคนพวกนั้น”
“มันมีอะไรให้น่าอิจฉา”เขาเหยียดยิ้มอย่างดูถูก
“เพราะพวกเขาได้รับความสนใจจากเธอในขณะที่คุณไม่”
“เพิ่งรู้ว่าเธอก็สนใจเื่คนอื่น”
“พูดแทงใจดำหน่อยก็เปลี่ยนเื่เลยนะ”
“ก็ไม่ดีรึไงตอนนี้ฉันกำลังสนใจเธอที่อยู่ตรงหน้าฉันมากกว่า”ร่างสูงไล้ปลายนิ้วไปตามโครงหน้าเรียว ริมฝีปากของทั้งคู่ค่อยๆบดเบียดเข้าหากันอย่างเร้าร้อนนิ้วเรียวของเธอลูบไล้ไปตามอกแกร่งขณะที่อีกฝ่ายค่อยแกะปมชุดคลุมอาบน้ำของเธอออกแล้วแหวกมันออกจากกัน
“โอะโอ ถูกเจอเข้าจนได้ อ่อ จริงสิยังไม่ได้แนะนำตัวอย่างเป็ทางการเลย สวัสดี ฉันชื่อเกว็นเน็ต ไม่ต้องใฉันไม่ได้เข้าไปทำอะไรพี่ชายเธอ แต่แบบว่าผู้ใหญ่ก็มีกิจกรรมแบบผู้ใหญ่กันบ้างล่ะนะ”เธอยิ้มเมื่ออีกฝ่ายมองเธออย่างสงสัยมันช่วยไม่ได้ที่ในตอนเช้าตรู่ของอีกวันเธอเดินย่องออกจากห้องของคราวน์อย่างเงียบเชียบถึงแม้เธอจะเหมือนคนสบายๆ แต่ที่จริงก็มีมารยาทอยู่ก็เป็ถึงคุณหนูตระกูลดังในอิตาลี ก็ต้องโดนฝึกมาบ้างล่ะ
แกร็ก!
เสียงเปิดประตูดังขึ้นอีกครั้งเ้าของห้องเดินออกมา เขาเจอคนสองคนยืนอยู่ด้วยกันเกว็นเน็ตยังยิ้มแป้นเหมือนพวกเ้าล่ห์คิดทำเื่ชั่ว อืมดูเหมือนเธอจะเผลอไปสร้างเื่ร้าวฉานในครอบครัวเพื่อนสนิทอย่างคราวน์เสียแล้วสิ
ส่วนฟีบีแค่มองหน้าพี่ชายแล้วมองเกว็นเน็ตอีกครั้ง เธอค้อมตัวเล็กน้อย ก่อนจะแล้วปลีกตัวออกไป
หมับ!
แต่คราววน์ไม่ยอมให้เป็แบบนั้นเขาคว้าข้อมือเล็กไว้ เหลือบมองเกว็นเน็ตเล็กน้อย
“โอเคฉันไปก็ได้” เ้าตัวยักไหล่ก่อนจะเดินกลับห้องตัวเอง
คราวน์ดึงน้องสาวนอกไส้เข้าไปในห้องด้วยกัน
“เป็อะไร”
“เปล่าครับผมไม่ได้เป็อะไร ถ้านายท่านไม่มีอะไรผมขอตัว”
“อย่าเดินหนีฉัน”คราวน์เหวี่ยงคนตัวเล็กไว้บนเตียงแล้วขึ้นคร่อม
“อยากจะคิดอะไรก็เชิญแต่มันไม่มีอะไร”
“เธอคงสำคัญไม่อย่างนั้นนายท่านคงไม่พาเธอเข้าบ้าน” ฟีบีพึมเบาๆแต่คนตัวสูงก็ได้ ยิน คราวน์ใจกระตุกไปนิด เขาไม่เคยเห็นเธอพูดถึงผู้หญิงคนไหนที่เขามีความสัมพันธ์ด้วยแต่ครั้งนี้มันต่างออกไป คนตัวเล็กกำลังสนใจเื่ของเขา
“เธอเป็แค่เพื่อนแค่เพื่อนเท่านั้น ถ้าไม่เชื่อก็แล้วแต่นาย” ร่างสูงบอกอย่างไม่ใส่ใจ
“จะไปฝึกปล่อยผม”
“จะฝึก?ดูสภาพตัวเองก่อนเถอะ”
“นายท่านบอกให้ฝึกทุกวัน”
“อย่ามายั่วโมโหฉันแค่เื่เมื่อคืนก็เกินพอแล้ว”
“..........”
“เมื่อไหร่จะเลิกดื้อด้านสักที”ยิ่งเธอไม่ตอบ เขายิ่งหงุดหงิดไม่รู้ว่าทำไมกับเธอคนนี้เขามักควบคุมอารมร์ตัวเองไม่ได้แขนแกร่งจับเข้าตรงแผลแล้วบีบแน่น เธอแค่มองเขา กัดปากแน่นไม่ยอมส่งเสียงร้องออกมาแต่สีหน้าบ่งบอกชัดเจนว่ากำลังเจ็บ
“อวดดีจริงๆทำแบบนี้มากๆสิ ฉันจะได้จับไอ้ขี้ข้าของเธอมาซ้อมต่ออีกสักชั่วโมง” ร่างสูงก็เืเย็นพอที่จะไม่ยอมปล่อยเหมืนกันจนเืไหลออกมาจากแผลที่ปริ เขามอมันอย่างหัวเสีย สุดท้ายก็ผลักเธอออกห่างตัว
“พวกเขาผิดอะไร”
“เพราะเธอแข็งกระด้างกับฉันฉันบอกให้พวกนั้นดูแล แต่ในเมื่อยิ่งดูแลแล้วยิ่งเป็แบบนี้ ก็ต้องโทษไอ้คนดูแล”
“คุณใจร้ายไม่มีเหตุผล” เธอบริภาษออกออกอย่างอดกลั้นไม่ไหว อีกคนชะงักไปนิด แววตาเขากลับมาเรียบนิ่งเหมืนเดิม
“แค่ตอนนี้เธอยังต่อต้านฉันขนาดนี้แล้วคำสัญญาพวกนั้นมันยังจะมีความหมายเหรอ” คำสัญญาของเธอสัญญาว่าจะอยู่เคียงข้างเขา
“ผะผม ผมขอโทษ” เหมือนเพิ่งรู้ตัว
“ไปให้พ้นหน้าฉัน!” เขาตะคอกเสียงดังคนตัวเล็กเพียงแต่ลุกขึ้น ค้อมให้เขาเหมือนที่เคยทำแล้วเดินออกไป คราวน์มองเืที่เปื้อนอยู่ในมือเืของเด็กคนนั้น ร่างสูงสบถออกมาอย่างหงุดหงิด สองมือกำแน่น
“อื้มสภาพเละกว่าที่คิด”ร่างเพรียวบางของในชุดสีแดงเพลิงของเกว็นเน็ตเดินมาหยุดด้านหลังลูเซียที่กำลังนั่งทำแผลเธอก้มตัวข้ามไหล่อีกฝ่าย ยื่นมือเรียวที่ปลายเล็บถูกตัดแต่งและทาทับด้วยสีแดงไปเกี่ยวคางอีกฝ่ายไว้มองแล้วเหยียดยิ้มให้
“ออกไปซะ!”มือกร่งยื่นมาปัดมืออีกฝ่ายออกจาหน้าตัวเอง
“ทำไมเกลียดขี้หน้าฉันขนาดนั้นเชียว”มือถูกผลักไปแล้ว แต่หน้ายังอยู่ห่างจากคนเจ็บแค่เล็กน้อย ทำลอยหน้าลอยตายั่วโมโหอีกฝ่ายเล่น
“ไม่น่าจะถามในสิ่งที่คุณก็รู้คำตอบดีอยู่แล้ว ว่าคุณมันทั้งสกปรกทั้งน่ารักเกียจขนาดไหน”ลูเซียสบตาเธออย่างแข็งกร้าว
“อย่าลามปามให้มากนักดีกว่านะยังไงซะฉันก็เป็เพื่อนสนิทของคราวน์”เธอกล่าวเตือนยิ้มๆ ไม่ได้รู้สึกสะทกสะท้านกับสายตาอีกฝ่ายแต่อย่างใด
“ผมก็อยากจะรู้ว่าจะสนิทได้สักอีกกี่วัน อีกเดี๋ยวเขาก็เขี่ยคุณทิ้ง” ร่างสูงยิ้มแสยะใส่เหมือนเธอพูดเื่ตลกให้ฟัง
“ด่าได้เจ็บดี ตอนแรกก็ว่าจะช่วยทำแผลให้อยู่หรอกแต่ปากอย่างนี้ปล่อยให้ช้ำในตายเลยน่าจะดีกว่า”
“ก็ไม่ได้้า”
“แล้วใครล่ะที่นาย้านายน้อยฟีบีที่นายเฝ้าทะนุถนอมอย่างกับไข่ในหินน่ะเหรอ .......หืม ไม่ตอบ เบือนหน้าหนีแทงใจดำละสิ.....ท่าทางแบบนี้เก็บไว้ให้มิดล่ะ ท่านคราวน์ของนายรู้เข้าระวังจะหมดลมหายใจโดยไม่รู้ตัวนะ”
“มันไม่ใช่เื่ที่คุณต้องเข้ามายุ่ง”คนที่เคยมีท่าทีนิ่งเฉย เมื่อโดนจี้เข้าถูกจุดก็ร้อนรนบ้างแล้ว
“ไม่ต้องด่าอ้อมค้อมแบบนั้นก็ได้พูดตรงว่า อย่าเสือก ก็ได้ ฉันมันไม่ใช่พวกโลกสวย รับได้อยู่แล้ว” เธอยักไหล่นิดๆราวกับไม่หยี่ระยะต่อคำด่านั้น
“ผมลืมว่าคุณมันเจนโลกมากแค่ไหน”
“อ่าด่าเจ็บจริงๆด้วย ถึงฉันจะไปแคร์กับคำว่าเสือกแต่ด่าผู้หญิงว่าเจนโลกนี่มันเกินไปหน่อยนะ แต่เอาเถอะถือว่าเป็ความผิดครั้งแรกในรอบสามปี จะยอมปล่อยไปก่อนละกัน”ถึงอยู่ใกล้กันขนาดที่ว่าขับรถไม่ถึงชั่วโมงก็ถึงแต่ไม่รู้ว่าเพราะบังเอิญไม่เจอกันหรืออีกฝ่ายจงใจเลี่ยงเธอกันแน่ แต่ก็สามปีแล้วที่ไม่ได้เจอกัน
เมื่อยั่วอารมณ์อีกฝ่ายจนพอใจเกว็นเน็ตก็เดินจากไปแบบไม่ล่ำไม่ลาก็เธอจะมาทักทาย แล้วนี่ก็ทักทายมาพอแล้วขืนเล่นมากไปอีกฝ่ายทนไม่ไหวคว้ามีดพกที่วางอยู่บนโต๊ะเควี้ยงใส่เธอคงไม่พ้นดับอนาถ เอาแค่ให้พอจำกันได้ชนิดที่ลืมไม่ลงคงก็พอ
วันนี้ฟีบีถูกเรียกมาที่สนามซ้อมยิงปืนคราวน์และบอดีการ์ดอีกหลายคนยืนอยู่ที่นั่น รวมถึงเกว็นเน็ตด้วยร่างโปร่งอยู่ในชุดสีแดงที่เธอชื่นชอบเหมือนเคย ร่างระหงส์คลี่ยิ้มเมื่อเห็นฟีบีก่อนจะกวักมือเรียกให้หา ส่วนคราวน์ที่ยืนซ้อมอยู่ใกล้ๆไม่ได้หันมาสนใจน้องสาวแต่อย่างใดมันก็เหมือนทุกทีนั้นแหละ ไม่ได้อยู่ในสายตา
“มาแล้วเหรอหนุ่มน้อย”เกว็นเน็ตเข้ามาประชิดตัวเธอทันที แขนเรียวยกขึ้นเกาะกุมแขนซ้ายของเธอไว้
“โชว์ฝีมือของนายให้ฉันดูหน่อยสิ”
“ครับ”ร่างบางตอบรับอย่างที่ไม่รู้จะพูดอะไร เธอหยิบที่ครอบหูกับถุงมือหนังชั้นดีที่วางอยู่ใกล้ๆมาสวมหยิบปืนมาเช็ค เมื่อเรียบร้อยแล้วก็ตั้งท่า เล็งไปที่เดิฉัน ก่อนจะลั่นไกปืน
ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!
“ว้าวๆคราวน์ดูสิ น้องคุณฝือมือดีชะมัด” เกว็นเน็ตบอกอย่างตื่นเต้น
“ยังต้องพัฒนาอีกมาก”คราวน์ชำเลืองมองเดิฉันของฟีบีเล็กน้อยก่อนจะวิจารณ์ออกมาเ้าของฝีมือก้มหน้าลงเล็กน้อย ใบหน้ายิ้มแย้มเมื่อครู่หายวับไปทันทีคราวน์ไม่เคยชมเธอ ไม่ว่าจะทำดีแค่ไหน ก็ไม่เคยมีคำชม
“ดูพูดเข้าสิอย่างกับฝีมือคุณดีมากอย่างนั้นแหละ เรามาแข่งกันให้มันรู้ดำรู้แดงไปเลย คุณกับฟีบีใครเก่งกว่ากันชอบวิจารณ์คนอื่นอยู่ได้” เกว็นเน็ตที่โมโหกับคำพูดของคราวน์พูดท้าทายขึ้นไอ้ผู้ชายพวกนี้มันยังไงกันนะ ชอบดูถูกผู้หญิงกันจริงๆเลยั้แ่ไอ้มือขวาอวดดีนั้นแล้ว เห็นแล้วมันหงุดหงิดชะมัด
“คุณเกว็นเน็ตครับ”
“พี่เกว็นจ๊ะ”
“เอ่อครับพี่เกว็น ฝีมือผมไม่ดีเองครับ ยังต้องพัฒนาอย่างที่นายท่านบอกจริงๆพี่เกว็นอย่าใส่ใจเลยนะครับ”
“ไม่ได้เื่นี้พี่ยอมไม่ได้จ๊ะ พวกเราต้องกู้ศักดิ์ศรีคืนมา อย่าไปยอม คราวน์ คุณกับฟีบีมาแข่งกันถ้าคุณแพ้ ต้องพูดชมฟีบีและฉันจะมีสิทธิ์เรียกร้องอะไรจากนายก็ได้”
“แล้วถ้าฉันชนะ”
“แน่นอนทุกสิ่งที่คุณ้า จะเป็ของคุณ”
“แต่ฉันไม่มีอะไรที่อยากได้จากเธอ”
“กับฉันน่ะไม่มีแต่กับเด็กคนนี้มั่นใจว่ามี” เกว็นเน็ตยื่นหน้าไปกระซิบท้ายประโยคใกล้หูอีกฝ่ายแล้วผละออกมาอย่างรวดเร็ว เธอยิ้มหวานให้ แน่นอนว่าปลาตัวั์กำลังติดเบ็ดแล้ว
“ก็ได้”ทันทีที่เ้านายรับคำท้า ลูกน้องผู้ซื่อสัตย์ก็เข้ามาจัดเตรียมอุปกรณ์ให้อย่างรู้งาน
ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!
ทันทีที่ทุกอย่างเรียบร้อยคราวน์ก็หยิบปืนขึ้นมาแล้วสาดะุไปที่เดิฉันทันทีแน่นอนว่าคนที่เจนสนามจริงมาแล้วอย่างเขาไม่มีคำว่าพลาด
แปะๆๆๆ
เสียงปรบมือและรอยยิ้มหวานถูกส่งมาจากเพื่อนสนิท
“เอาล่ะเด็กน้อยตาเธอแล้ว อย่าทำให้พี่สาวคนนี้ผิดหวังล่ะ” ฟีบีมองหน้าเธอเล็กน้อยก่อนจะพยายามตั้งสมาธิกับเดิฉันตรงหน้าถึงจะไม่อยากแข่งกับพี่ชาย แต่เธอก็ไม่อยากทำให้พี่สาวใจดีต้องขายหน้าเหมือนกัน
ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!
“วู้ๆๆๆแบบนี้สิน้องรัก” ร่าระหวส์วิ่งเข้ากอดเด็กสาวแน่นเธอรู้อยู่ว่าเด็กน้อยจะไม่ทำให้เธอผิดหวัง
ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!
ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!
ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!
ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!
การแข่งขันยังคงดำเนินไปเรื่อยๆและยังไม่มีใครพลาดแต่แม่สาวใจร้อนี้เีจะดูต่อแล้ว สงสัยเธอคงต้องลงมือทำอะไรสักอย่างเพื่อทำให้เกมส์น่าเบื่อนี่ปิดฉากลงซะที
“ตาคุณแล้วคราวน์จะยอมแพ้ตอนนี้ก็ได้นะ” เ้าตัวไม่ตอบแค่เดินไปหยุดที่ตำแหน่งยกปืนขึ้นเพื่อเตรียมยิงแต่ในจังหวะนั้นเองที่หางตาของเขาเห็นเพื่อนสนิทของตัวเองคว้าน้องสาวนอกไส้มาประชิดตัวแล้วก้มลงหมายจะจรดริ้มฝีบางลงประกบกับคนที่เอาแต่ทำหน้าใ
พรึบ!
ปลายกระบอกปืนถูกหันเข้าใส่เพื่อนสนิทเขายืนมองคนทั้งคู่ด้วยสายตานิ่งๆ มันยิ่งกว่าทุกทีส่วนคนโดนเล็งปลายกระบอกปืนใส่แค่ยกสองมือขึ้นเหมือนยอมจำนน เธอหันมาปั้นหน้ายิ้มเหมือนคนไม่รู้ความผิดของตัวเอง
“เป้าอยู่ทางโน้น”เธอโบ้ยปากไปอีกทาง เมื่อเห็นคราวน์ยังนิ่ง ไม่ตอบสนองอะไรแม่คนหวังดีเลยยื่นมือไปช่วยดันปลายกระบอกปืนให้หันกลับไปในทิศทางเดิมของมัน
“นี่คราวน์ถ้าครั้งนี้มันยังแม่นเหมือนเดิมละก็จากที่แค่เฉียดๆเมื่อกี้มันจะแแ่จนหาอากาศมาแทรกกลางไม่เจอ”แขกของบ้านบอกเพื่อนรักด้วยสีหน้ายิ้มๆ
******พี่เคล้าเขาไม่ค่อยพูด เลยต้องหาคนมารุมยั่วโมโหหน่อย
*****โปรดติดตามตอนต่อไปจ้าาา
5K
