หลังจากเลิกงานหลิวหยางไม่ได้กลับบ้านทันที เขาแวะทานอาหารจานด่วนข้างทางไปร้านตัดผม โกนหนวด แล้วไปที่ห้างเพื่อสั่งซื้อ GameTank พนักงานสาวสวยนั้นตอนรับหลิวหยางอย่างดีเมื่อได้รับใบเสร็จรับเงินและนัดรับของในวันพรุ่งนี้ตอนบ่ายแล้วหลิวหยางก็เดินไปที่แผนกเสื้อผ้า
หลิวหยางนั้นใช้ความกล้าอยู่พักหนึ่งเพื่อที่จะเข้าสู่ร้านเสื้อผ้าเพราะเขากลัวจะถูกทำให้อับอายด้วยการแต่งตัวของเขาเกือบห้าปีแล้วที่เขาไม่ได้เข้าร้านเสื้อผ้าหน้าของหลิวหยางนั้นค่อนข้างยับยู่ยี้ด้วยความวิตกกังวล
“ยินดีต้อนรับ” พนักงานสาวหน้าประตูกล่าวทักทายด้วยรอยยิ้ม
“ข้าจะขอดูเสื้อผ้าสักพักหนึ่ง” หลิวหยางพยักหน้า และเดินดูรอบ ๆแล้วกลับมาเดินดูหนังสือแฟชั่นแบบต่าง ๆเขาไม่ถนัดเลยเื่การแต่งตัวมันทำให้เขารู้สึกตาลายเป็อย่างมากพนักงานหลายคนนั้นมองหลิวหยางด้วยแววตาดูถูก พูดได้ว่ามีเพียงสาวพนักงานต้อนรับหน้าประตูเท่านั้นที่เป็มิตรสุด
“ดูสิ ผู้ชายคนหนึ่งหุ่นดีมาก กล้ามใหญ่มีพุงนิด ๆ แม้หน้าตาดูธรรมดาแต่ข้าชอบ”
“เ้าชอบหุ่นหมีสินะดูผิวที่หยาบกล้านนั่นสิ ข้าว่าเหมือนแรงงานอพยพคงไม่มีเงินซื้อของเ้าคิดอะไรของเ้า ชอบของแปลกเหรอ ซื้อกินสักคืนสิถ้าเ้าชอบถ้ามันเห็นเงินอาจจะเอาก็ได้” พนักงานในร้านนั้นชุปชิบเบาๆแต่หลิวหยางนั้นก็แอบได้ยิน ทำให้เขาหน้าย่นยิ่งกว่าเดิม
หลิวหยางดูราคาของเสื้อผ้านั้นมีั้แ่ หมื่น ถึงห้าหมื่นเครดิตถ้าเป็แต่ก่อนเขาคงไม่คิดจะซื้อ ในที่สุดหลิวหยางก็ตัดสินใจออกจากร้านเพราะทนสายตาของพนักงานไม่ได้แล้วคล้ายหลายคนว่างเกินไปแอบนินทาเขาด้วยถึงไม่ได้ยินแต่มองผ่านเห็นแววตาเขาก็พอจะรู้ได้
“ไม่ทราบ้าเสื้อผ้าแบบไหนข้าจะได้ช่วยเหลือแม้ไม่ซื้อก็ตาม” หญิงสาวหน้าประตูนั้นเห็นหลิวหยางคล้ายไม่พอใจกับพนักงานนางก็รู้สึกสงสาร
“คือ เอาแบบเรียบง่าย แต่ดูดีเสื้อผ้าไม่เอาแฟนซีเกินเกิน คือให้ดูภูมิฐานแล้วก็เหมาะกับข้า”
“งั้นเชิญทางนี้”
หญิงสาวเดินไปหยิบเสื้อกางเกงชุดหนึ่งให้กับหลิวหยางแล้วให้ลองใส่ เสื้อนั้นเป็ชุดสูทสีฟ้าอ่อน กางเกงเป็สีกากีเบาและรองเท้าหนังสีกากีเข้มคู่หนึ่งหลิวหยางทดลองใส่แล้วส่องกระจกก็รู้สึกพอใจอย่างมาก เสื้อสีอ่อนๆนั้นตัดกับผิวเข้มๆ ของเขาเมื่อเทียบกับการเก่งตัวก่อนหน้านี้นั้นแทบจะต่างกันอย่างมาก
“เอาชุดนี้” จางเฉินยิ้มอย่างพอใจ
“จริงถ้าได้นาฬิกาด้วยสักเรือนจะเข้าชุดมากข้าเลือกมาให้ลองใส่ดูแล้ว”
“เ้าชื่ออะไร” หลิวหยางใส่นาฬิกาดูแล้วรู้สึกพอใจอย่างมาก
“หวังลี่ ”
“ขอบคุณ เ้าช่วยคิดราคาให้ด้วย” หลิวหยางนั้นคำนวณคร่าวๆ เกินสองแสนเครดิตซึ่งเกือบเท่า ๆ กับเงินเดือนของเขาสี่ห้าเดือนในงานก่อสร้างหลิวหยางหยิบบัตรธนาคารออกมาอย่างใจเย็นแม้ในใจของเขาจะสั่นไหวเพราะไม่เคยใช่จ่ายเงินขนาดนี้มาก่อน
ใบหน้าของหวังลี่นั้นเต็มไปด้วยความสุขเพราะเธอขายเสื้อผ้าชั้นดีซึ่งมีค่าคอมมิชชั่นสูงมาก
เมื่อหลิวหยางเดินออกจากร้านแล้ว พนักงานคนหนึ่งก็เดินมาหาหวังหลี่ “ข้าแนะนำนะถึงชายคนนั้นไม่หล่อแต่ทัศนคติในการจ่ายเงินดูเหมือนไม่ขาดเงิน เ้าน่าจะลองจีบดูเหมือนเ้าจะสนใจเขา”
“ไม่เลย แค่ลูกค้า”
ความจริงแล้วหลิวหยางนั้นเ็ปกับการจ่ายเงินมาก หลังจากกลับบ้านเขาก็จัดแจ้งเอาเสื้อผ้าไปซักแล้วโทรลางานเพื่อรอรับถังเกมส์ เนื่องจากไม่ได้เข้าเกมส์ในคืนนี้เขาจึงเข้าอินเตอร์เน็ทเพื่อศึกษาเกี่ยวกับเกมส์ต่อไป
ห้องใต้ดินแห่งหนึ่ง มีผู้คนใส่ชุดนักวิทยาศาสตร์จำนวนมาก กำลังจองมองจอคอมพิวเตอร์ที่ส่งผ่านข้อมูลสู่ลูกแก้วขนาดใหญ่ลูกแก้วนั้นตรงกลางเป็รูปต้นไม้เล็ก ๆ ต้นหนึ่ง ด้านล่างเป็ดิน้าเป็ก้อนเมฆ บรรยากาสโดยรอบนั้นมีสายฟ้าสีม่วงวิ่งไปวิ่งมาในพื้นที่ลูกแก้ว
“การนำเข้าข้อมูลครั้งนี้น่าจะเป็ครั้งสุดท้ายแล้วโลกเกมส์นั้นก่อตัวและสร้างกฎของตัวเองแล้ว จากนี้ไปแม้ผู้เล่นจะรายงานอะไรเข้ามาเราก็ไม่สามารถทำอะไรได้แล้ว" ” นักวิทยาศาสตร์อายุห้าสิบพูดพร้อมกับคีย์ข้อมูลต่าง ๆ ไปด้วย
“คงทำได้แค่นี้แล้วละ ข้าไม่เข้าใจเลย หลังจากที่ได้ลูกแก้วขนาดใหญ่นี้มาไม่ว่าทำยังไงก็ไม่สามารถหาความลับเกี่ยวกับมันได้เลย แม้มองเห็นเป็เพียงลูกแล้วขนาดใหญ่เท่ารถยนหนึ่งคันคล้ายจะเปราะบางแต่กลับไม่สามารถเจาะทะลุได้แม้แต่อาวุธระดับสูงสุดที่เรามี แต่พอสร้างโลกเกมส์กลับทำได้”
“ฮา ฮา ข้าจำได้ครั้งนั้นพวกเราพยายามยิ่งไฟฟ้าเข้าไปแล้วส่งผ่านข้อมูลเพื่อทำความเข้าใจมัน มันไม่ตอบสนองอะไรเลยไม่ว่าจะอัพโหลดข้อมูลอะไร หรือพยายามดึงข้อมูลออกมา ข้าก็เลยเอาเกมส์ที่ข้าทำเล่นๆ โยนเข้าไป”
“ข้าว่ามันไม่ปลอดภัยเลยนี่คล้ายเอามนุษย์จำนวนมากมาทดลองเพื่อหาวิธีใช้งานมัน”
“อืม ที่เหลือนักวิทยาศาสตร์ทั้งหมดทำได้แค่ติดตามฟอรั่มไม่สามารถทำอะไรได้เลย พวกเราทำได้แค่ตั้งชื่อมันว่า ต้นไม้โลก เพราะมันสร้างโลกเกมส์ขึ้นมาได้แต่เอาเข้าจริงๆ ข้ากลัวมันอาจเป็ปีศาจร้ายทำลายโลกก็ได้ ข้าไม่เข้าใจจริงๆ"
“เสียดายระบบประมวลผลของมัน นี่สร้างโลกขนาดใหญ่แล้วคนเล่นมากมายขนาดนี้ยังสามารถทำได้ ถ้าเอามาทำอะไรอย่างอื่นคงมีประโยชน์มาก”
“ช่างเถอะ ตอนนี้เราก็แทบเรียกได้ว่าสิ้นสุดงานวิจัยเกี่ยวกับมันแล้วเกือบห้าสิบปี กลายเป็เครื่องเล่นเด็กไปซะได้”
“ข้ากลัวจะมีอันตรายแอบแฝงนะสิ อาจถึงขั้นมนุษย์ศูนย์พันธุ์กันได้เลย”
“เกือบสิบปีที่เราทดสอบในหลาย ๆ ด้าน ก็ไม่เจออะไรหวังว่าจะไม่มีอะไรร้ายแรง เพราะเสียเงินกับงานวิจัยไปเป็จำนวนมากจนฐานปฏิบัติการณ์รับสภาพไม่ไหวเลยต้องทำแบบนี้ส่วนหนึ่งก็เพื่อช่วยค้นหาความลับเกี่ยวกับมัน อีกส่วนหนึ่งก็เพื่อรายได้”
“การเชื่อมต่อธนาคารโลกค่อนข้างสมบูรณ์ หลังจากหมดรายได้จากการขายเครื่องเล่นก็จะเป็รายได้จากอัตราแลกเปลี่ยนเหรียญในเกมส์กับธนาคาร”
“ครั้งล่าสุดมันก็ปิดตัวอัพเดทเอง เหมือนมันด่าเ้าเลยว่าทำข้อมูลมาไม่ดีฮา ฮา”
“ระดับสมองแบบนี้ น่ากลัวจริง ๆ ข้าไม่รู้อนาคตจะเป็ยังไง แต่ที่แน่ ๆ เท่าที่ข้าดูมันเลือกข้อมูลและปฏิเสธข้อมูลบางส่วนด้วยข้าก็เลยเอาทุกเกมส์ที่มีอยู่มาส่งให้มันเลือกซะเลยตอนนี้เราไม่มีเกมส์อะไรให้มันอีกแล้ว”
“ไว้อัพเดทเสร็จเราก็ต้องเข้าไปเล่นกันอีก เป็งานที่ปวดหัวจริง ๆก่อนเปิดใช้งานทั่วโลกมันก็ดันรีเซ็ททั้งหมด ข้าต้องไปนั่งเก็บเลเวลใหม่อีก”
“เอาละ ทำงาน ทำงาน”
ระหว่างส่งผ่านข้อมูล ต้นใหม่โลกในลูกแก้วนั้นก็เติบโตขึ้นเล็กน้อย สายฟ้าทิ่วิ่งไปมาก็มีจำนวนมากขึ้นและมีขนาดใหญ่ขึ้น โดยที่นักวิทยาศาสตร์เ่าั้ไม่รู้ตัวเลย
568
![[Friend Zone] เพื่อนกันจริงดิ](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1592974670_46248616.webp)
