แว่นตา​วิเศษ​

ผมตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็ตอนสายของอีกวัน โบกี้ซึ่งสวมใส่เสื้อผ้าเรียบร้อยแล้วกำลังเก็บของใส่กระเป๋า ดูเหมือนว่าเธอจะอาบน้ำเสร็จแล้ว และเสื้อผ้าที่พวกเราตากเอาไว้หลังพัดลมแอร์จะแห้งแล้ว ตอนนี้ผมนอนอยู่บนเตียงแค่คนเดียว และผมได้ยินเสียงฝักบัวจากห้องน้ำ ผมเลยเดาว่าแป้งน่าจะกำลังอาบน้ำอยู่

        "นึกว่าหนุ่มจะหมดแรงตื่นไม่ไหวเสียอีก"

        โบกี้หันมามองผมแล้วพูดหยอกพร้อมกับส่งเสียงหัวเราะคิกคัก ดวงตาของเธอทอประกายระยิบระยับมีความสุขจนทำให้สวยน่ารักกว่าเดิม ผมเลยหันไปยิ้มให้แต่ยังนั่งนิ่งอยู่บนเตียงเพราะยังไม่ตื่นดี

        ผมนั่งหาวด้วยความมึน ๆ สักพักโบกี้ก็ขยับมานั่งข้างผม เธอพิงหน้ากับไหล่ของผมแล้วนั่งนิ่งเงียบไม่ได้พูดอะไร แต่กลิ่นหอมและความน่ารักของโบกี้ทำให้ผมรู้สึกอบอุ่นวาบหวามในหัวใจ เธอทำให้ผมแน่ใจว่าผมไม่ได้ฝันไป ผมกับโบกี้กลายเป็นแฟนกันแล้วจริง ๆ

        "ไหวหรือเปล่า นอนต่อก็ได้นะ เดี๋ยวหนุ่มยังต้องขับรถอีก"

        เรานั่งนิ่งกันอีกสักพัก โบกี้ก็หันมาถามผมด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง ตอนนั้นแป้งเพิ่งอาบน้ำเสร็จพอดี แป้งเดินออกมาจากห้องน้ำในสภาพที่มีแค่ผ้าขนหนูรัดพันไว้ผืนเดียว แป้งหันมามองผมแล้วยิ้มให้วูบหนึ่ง ก่อนจะพูดหยอกผมกับโบกี้

        "เฮ้อ อิจฉา คนมีความรัก เมื่อคืนก็จู๋จี๋กันทั้งคืนจนคนอื่นไม่ได้หลับไม่ได้นอน ตื่นเช้ามาก็ยังจู๋จี๋กันต่ออีก เดี๋ยวเถอะระวังจะโดนมดรุมตอม หวานเกินเหตุ"

        "สมน้ำหน้า ใครใช้ให้แกล้งหลับแอบฟังล่ะ"

        โบกี้หยิบหมอนแล้วปาใส่แป้งด้วยท่าทีเขิน ๆ ส่วนแป้งเองก็กระโดดหลบแล้วส่งเสียงหัวเราะคิกคักน่ารักออกมา สองสาวปะทะคารมกันเล็กน้อยแล้วก็พากันส่งเสียงหัวเราะออกมาพร้อมกัน ผมเลยอดหัวเราะไปด้วยไม่ได้

        ผมนั่งบิดขี้เกียจอีกพักใหญ่ก็ไปอาบน้ำแต่งตัว เพราะท้องเริ่มหิวขึ้นมา ผมไม่ได้กินอะไรมาหลายชั่วโมงแล้ว สองสาวก็คงจะหิวเหมือนกัน พออาบน้ำออกจากห้องพัก เราก็ตรงดิ่งกันไปหาอะไรกินในฟาร์มแถวนั้น เราเที่ยวเล่นไปเรื่อยจนกระทั่งถึงยามเย็น ผมจึงค่อยขับรถกลับบ้าน

        การเดินทางรอบนี้ทำให้ผมสนิทและรู้จักกับสองสาวได้มากขึ้นเยอะ ถึงช่วงแรกผมจะอาศัยข้อมูลว่าพวกเธอชอบอะไรเพื่อเข้าหา แต่พอได้สนิทกันจริง ๆ แล้ว ผมรู้สึกได้ว่านิสัยพื้นฐานของเราสามคนใกล้เคียงกันกว่าที่คิด ผมเลยอดคิดไม่ได้ว่าถ้าหากฝันของผมเป็นจริง ถ้าหากผมได้สองสาวเป็นคนรักแบบเปิดเผยทั้งคู่ ชีวิตของผมจะมีความสุขมากถึงเพียงไหน ... และฝันที่ว่าใช่ว่าจะเป็นจริงไม่ได้ เพราะว่าผมยังมีแว่นวิเศษเป็นตัวช่วยอยู่​

   "เฮ้ย ไอ้หนุ่ม ช่วงนี้ดูเหมือนโบกี้กับแป้งดูสวยเปล่งปลั่งกว่าเดิมยังไงก็ไม่รู้แฮะ เอ็งรู้สึกเหมือนกันหรือเปล่า ก่อนนี้ก็สวยเซ็กซี่สุด ๆ อยู่แล้ว แต่ช่วงหลังนี่สวยเข็ดฟันยิ่งกว่าเดิมอีก โดยเฉพาะโบกี้ที่ยิ่งสวยวันสวยคืนเห็นทีไรกูต้องเหนื่อยทุกที"

        เพื่อนที่นั่งข้างผมยื่นมือมาสะกิดแล้วกระซิบถามเบา ๆ เพราะพวกเรากำลังอยู่ในห้องเรียน ส่วนสายตาของไอ้เพื่อนคนนี้ไม่ได้มองผมเลยสักนิด มันเอาแต่ถลึงตาแอบมองรูปร่างทรวดทรงเนื้อตัวของโบกี้และแป้งที่นั่งอยู่ห่างออกไปด้วยความหื่น

        "เออ สวยขึ้นจริง ๆ สงสัยจะมีความรัก ไม่เคยได้ยินหรือไง ความรักทำให้ผู้หญิงสวยขึ้น"

        ผมละสายตาจากสมุดจดแล้วหันไปพูดยิ้ม ๆ กับเพื่อนพร้อมกับยกมือขึ้นกดกรอบแว่นแนบเข้าหาใบหน้า แว่นที่ว่าก็แว่นวิเศษที่คุณปู่ของผมให้มานั่นล่ะครับไม่ใช่แว่นอะไรที่ไหนหรอก

        ตอนนี้ผมทำเป็นเหมือนไม่รู้เรื่องเพราะตกลงกับโบกี้ไว้แล้ว พวกเราจะยังไม่เปิดเผยเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเราสองคน แต่ผมก็ไม่ขัดมันเรื่องที่ว่าสองสาวโบกี้และแป้งนั้นสวยร้อนแรงขึ้นทุกวัน ผมอยากบอกมันจะแย่ว่าผมนี่แหละเป็นแฟนของโบกี้ แถมยังแอบเป็นกิ๊กกับแป้งเพื่อนสนิทของโบกี้ด้วยอีกต่างหาก ส่วนที่สองสาวสวยวันสวยคืนก็คงเป็นเพราะได้ผมช่วยรดน้ำให้ความชุ่มฉ่ำเป็นประจำนั่นแหละ

        "จริงเหรอวะไอ้หนุ่ม แต่เท่าที่กูรู้ โบกี้เพิ่งเลิกกับรุ่นพี่ ส่วนแป้งก็เพิ่งเลิกกับแฟน หรือทั้งสองคนนี้จะแอบไปมีแฟนนอกมหาวิทยาลัย แม่งน่าอิจฉาว่ะ เป็นกูบ้างไม่ได้หรือไง ถ้าได้โบกี้หรือแป้งเป็นแฟนสักคนนะมึง กูจะจับขังนอนกอดไว้ในบ้านไม่ให้ออกไปไหนเลย"

        "ไอ้เวร คนนะเว้ยไม่ใช่น้องหมา จะจับมัดไว้ที่บ้าน"

        "เออ ก็หวงนี่หว่า เอ็งลองคิดดูนะไอ้หนุ่ม สองสาวนี่มีแต่คนอยากเป็นแฟน โดยเฉพาะโบกี้ ถ้าเอ็งบังเอิญโชคดีได้เป็นแฟน เอ็งจะกล้าปล่อยออกมาให้คนอื่นแย่งเรอะ ถ้าเป็นกูนะกูทำใจไม่ได้ว่ะ กลัวหาย"

        เพื่อนผมมันส่งเสียงตัดพ้อบ่นพึมพำ ท่าทางของมันเหมือนกับว่ามันได้โบกี้กับแป้งเป็นแฟนของมันไปแล้ว ผมเลยส่ายหน้าแล้วแอบหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ จะว่าไปผมก็เข้าใจสิ่งที่มันอยากบอก เพราะผมก็กำลังรู้สึกหึงโบกี้กับแป้ง เพียงแต่ไม่ได้รุนแรงสุดโต่งอะไรแบบนั้น

        โบกี้แฟนผมเป็นดาวคณะที่ผมเรียน หรือถ้าจะเรียกว่าดาวมหาวิทยาลัยก็คงได้ เธอสวยระดับหยาดฟ้ามาดิน แถมยังเซ็กซี่ยั่วน้ำลายจนใครก็ต้องมองเหลียวหลังด้วยสายตาหื่นกาม ส่วนแป้งถึงจะมีเสน่ห์ไม่ร้อนแรงเท่าโบกี้ แต่ก็ห่างกันไม่เยอะ แต่แป้งมีดีที่ขาวเปล่งปลั่งกว่า แถมแป้งยังจะออกแนวดาวยั่วโดยธรรมชาติมากกว่าโบกี้

        ผ่านไปได้สามวันแล้วหลังจากที่เราสามคนกลับจากน้ำตก ถึงแม้ผมกับโบกี้จะยังเก็บความสัมพันธ์ระหว่างเราเป็นความลับ แต่ในแง่ปฏิบัติแล้วหากไม่ได้อยู่ในมหาวิทยาลัย เราสองคนเรียกได้ว่าแทบจะตัวติดกัน นอกเวลาเรียนผมกับโบกี้ขลุกอยู่ด้วยกันเกือบจะตลอดเวลา อารมณ์ประมาณคู่แต่งงานข้าวใหม่ปลามันนั่นล่ะครับ

        ชีวิตผมช่วงนี้เลยเหมือนได้ขึ้นสวรรค์ชั้นเจ็ด แต่ที่ไม่ค่อยดีก็คือแป้ง ผมแทบไม่ได้พูดคุยสนิทสนมกับแป้งเลย ถึงแป้งจะไม่แสดงท่าทีอะไรออกมา เพราะเธอบอกว่าจะคบกับผมแบบแอบ ๆ แต่ผมสังเกตเห็นได้บ่อยครั้งว่าแววตาที่เธอมองมาทางผมนั้นแอบแฝงความหมายอะไรเอาไว้หลายอย่าง แววตาที่แป้งมองผมก็เหมือนแววตาที่โบกี้มองผม

        'ตอนเที่ยงไปเจอกันที่ห้องวิจัยชั้นสามหน่อยนะ อ่านแล้วลบข้อความด้วยล่ะ'

        ระหว่างที่ผมกำลังนั่งคิด โทรศัพท์มือถือของผมก็เด้งข้อความสว่างวาบขึ้นมา ผมก้มลงอ่านข้อความแล้วเงยหน้าขึ้นมองแป้งซึ่งนั่งเยื้องออกไปไม่ห่างมากนัก แป้งเหมือนรู้ว่าผมจะมองไป เธอเลยเอียงคอมองมาทางผมเพื่อส่งสายตาร้อนแรงให้แวบหนึ่ง แล้วรีบหันกลับไปทำท่าเหมือนตั้งใจฟังคำบรรยายของอาจารย์ที่หน้าชั้นเรียนอีกครั้ง

        ผมละสายตาจากแป้งแล้วหันมองโบกี้ที่กำลังมีสมาธิตั้งใจเรียน จากนั้นผมก็ก้มหน้าลงมามองดูข้อความบนโทรศัพท์มือถือที่แป้งส่งมาอีกรอบ ห้องวิจัยชั้นสามที่ว่านั้นเป็นห้องที่รอซ่อมแซมไม่มีใครไปใช้งาน ผมรู้ว่าแป้งกำลังเหงาอยากเจอผม แต่ผมไม่นึกว่าแป้งจะนัดเจอกับผมในช่วงเวลาพักเที่ยง แถมยังนัดเจอกันในมหาวิทยาลัยแบบนี้อีกต่างหาก

        'ได้'

        ผมตอบแบบไม่ต้องใช้สมองคิดให้มากความแล้วรีบลบข้อความทิ้ง ผมไม่แน่ใจว่าแป้งอยากทำอะไรแค่ไหน แต่ผมก็ไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ แถมยังแอบรู้สึกตื่นเต้นแปลก ๆ ไปกับเรื่องราวแบบนี้เสียด้วยซ้ำ แค่นึกเป้ากางเกงของผมก็คับแน่นจนอึดอัดแล้ว

        ข้อความนัดหมายของแป้งทำให้ผมแทบไม่มีสมาธิเรียนต่อ แต่ยังดีที่ใกล้จะพักเที่ยงพอดี ผมเลยไม่ต้องอดทนอดกลั้นอะไรมากมาย นั่งเรียนไปอีกหน่อยเดียวเสียงสัญญาณหมดเวลาก็ดังขึ้น และแผนการของผมก็คือผมจะรีบปลีกตัวไม่ไปกินข้าวกับเพื่อน ๆ แต่จะรีบแยกตัวไปหาแป้งโดยตรงเลย ยังไงกลางวันแบบนี้ผมกับโบกี้ก็ไม่ค่อยได้เจอกันอยู่แล้ว

        "นายหนุ่ม รบกวนช่วยเอาเอกสารพวกนี้ไปไว้ที่ห้องพักอาจารย์ให้ผมด้วยนะครับ พอดีผมมีประชุมอีกตึก กุญแจห้องผมวางไว้บนโต๊ะ เสร็จแล้วฝากไว้กับอาจารย์ห้องข้าง ๆ ก็ได้ ขอบคุณมาก"