ตอนที่9 หน้าแล้ง
เมื่อเข้าสู่่กลางหน้าแล้งสภาพอากาศก็แห้งแล้งเป็อย่างยิ่ง ซึ่งเหมาะสำหรับการตากเนื้อแห้ง
หน้าแล้งปีนี้แล้งอย่างหนักเช่นที่เผ่างูได้ว่าเอาไว้จะเห็นได้ว่าน้ำในแม่น้ำเหือดหายไปครึ่งหนึ่งแล้ว อีกทั้งในลำธารก็ขาดน้ำหล่อเลี้ยงจากต้นน้ำไปแล้ว
ส่วนน้ำพุใต้ดินเองก็ลดน้อยลงไปอย่างมากเช่นกันแต่ก็ยังเพียงพอให้ภายในเผ่าสามารถใช้อุปโภคบริโภคได้เช่นเคย
เนื่องจากหลายวันมานี้อากาศดีเพศผู้ในเผ่าจึงออกไปล่าสัตว์ เพื่อเตรียมเสบียงเอาไว้ให้เพียงพอ
ในครอบครัวของอาซีมีแค่เพียงอาซีกับอาไน่ฉะนั้นจึงมีอาหารเหลือเฟืออย่างมาก กระนั้นอาไน่ก็ยังพยายามออกไปล่าสัตว์ ส่วนอาซีก็ออกไปเก็บผักผลไม้ทุกวันเพื่อช่วยเหลือเกื้อกูลเหล่าคนชราจำนวนหนึ่งภายในเผ่า
เทียบกับเนื้อสัตว์แล้วอาซีชอบผลไม้ของที่นี่มากกว่า ไม่เพียงมีรสััที่ดีเท่านั้น ยังสามารถช่วยให้อิ่มท้องได้อีกด้วย
อาซีสูดกลิ่นหอมหวานไปเรื่อยๆจนเผลอแยกออกมาจากกลุ่มโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว
กระทั่งค้นพบว่าภายในป่ามีต้นไม้ต้นหนึ่งมีผลสีแดงอยู่เต็มต้นและยังเกลื่อนกลาดอยู่เต็มพื้นอีกด้วย
กลิ่นหอมหวานเ่าั้กำจายมาจากตรงนี้นี่เอง
เธอสูดจมูกฟุดฟิดรู้สึกอยากกิน จึงยื่นมือออกไปเด็ด
‘เพี๊ยะ’
พอถูกตีหลังมือเธอก็หันกลับไปมองพบว่าเป็ิ
“เ้าไม่เห็นหรือว่าตรงนั้นมีแมลงพิษอยู่”
เมื่อเพ่งมองอย่างละเอียดแล้วก็เห็นว่าผลไม้ที่กำลังจะเด็ดออกมามีแมลงพิษตัวน้อยๆ ตัวหนึ่งอยู่ในเนื้อผลไม้จริงๆหากไม่ระวังแล้วโดนกัดละก็ จะทั้งปวดทั้งคัน ใช้เวลาหลายวันกว่าจะหาย
“เ้าสิ่งนี้สามารถกินได้อย่างนั้นหรือ”ิกล่าวถาม
“น่าจะสามารถกินได้ดมแล้วมีกลิ่นของความอร่อยอยู่” อาซีเอ่ย
อาซีมีจมูกที่ดีเยี่ยมเป็พิเศษสามารถดมแยกแยะผลไม้หรือสมุนไพรตามพื้นดินที่สามารถกินได้มากมาย
คนในเผ่าต่างรู้กันดีว่าอาซีชอบกินผลไม้เป็พิเศษแต่ไม่ชอบกินเนื้อสัตว์
“ถ้ามีกลิ่นของความอร่อยก็แสดงว่าสามารถกินได้”ิเด็ดมาพวงหนึ่งส่งให้อาซี
อาซีบีบเปลือกให้แตกออกแล้วกินเข้าไปผลหนึ่ง จากนั้นหลับตาลงลิ้มรส รู้สึกได้ว่าเปลือกบาง เนื้อทั้งฉ่ำทั้งแน่นมีกลิ่นหอมหวนอีกทั้งยังมีรสชาติหวาน
“อร่อย”
“ไม่มีประโยชน์อะไรผลเล็กเกินไปไม่สามารถทำให้อิ่มท้องได้ แถมกินเข้าไปแล้วยังไม่ได้เพิ่มกำลังวังชาอีกด้วย”ิเอ่ย
“กินแค่พอลิ้มรสก็พอได้อยู่เช่นกันเด็ดบางส่วนกลับไปให้พวกนางกินสักหน่อย”
ิเด็ดผลเก็บกลับไปจำนวนหนึ่งเพื่อแบ่งปันให้กับทุกคน
เมื่อเห็นว่ามีผลไม้ชนิดใหม่ทุกคนต่างไปลิ้มลองดูว่าตนเองจะชอบหรือไม่ชอบ ถ้าชอบก็จดจำเอาไว้ภายหลังค่อยเด็ดมาเก็บไว้กินบ้าง
“ข้าเห็นว่าผลไม้ชนิดนี้มีอยู่บนเขาทางฝั่งนั้นทั่วบริเวณแต่ด้านในผลไม้มีแมลงพิษเยอะยิ่งนัก ข้าก็เลยนึกว่ากินไม่ได้”
“แถมรสชาติยังดีมากเลยทีเดียว”
“เพียงแต่ผลเล็กเกินไปสักหน่อยไม่พอยาไส้”
“ถ้าหากตั้งใจออกไปเด็ดผลไม้เหล่านี้เพียงอย่างเดียวจะสิ้นเปลืองเวลาเกินไป”
เนื่องจากไม่อาจสิ้นเปลืองเวลาไปโดยเปล่าประโยชน์ได้ดังนั้นเื่อะไรก็ตามที่เสียเวลาเปล่าก็จะไม่สามารถทำได้
อาซียังคงมีผลไม้กอบหนึ่งในหนังสัตว์ที่ไม่ได้แบ่งไปเนื่องจากเธอชอบกินผลไม้เหล่านี้เยอะๆ สักหน่อย
ทันใดนั้นก็เห็นผลไม้แห้งผลหนึ่งจึงหยิบขึ้นมาดมกลิ่นพบว่าไม่ได้มีกลิ่นที่แปลกอะไร พอลอกเปลือกออกก็เห็นว่ามีเนื้อเป็สีเหลืองอ่อนหนำซ้ำยังมีเนื้อที่แน่นอยู่พอสมควร
พอลองชิมดู อืมมีรสชาติหวานอร่อยที่ต่างออกไป
เมื่อค้นหาในหนังสัตว์ต่อไปยังค้นพบอีกหนึ่งผล รู้สึกอยากกินแต่ก็ไม่อยากกิน
“ิ”
ิกำลังเที่ยวเล่นอยู่กับเพศเมียคนอื่นๆพอได้ยินอาซีเรียกก็รีบมาอย่างเร็วไว เพราะนางคือผู้คุ้มครองของอาซี
เธอหยิบผลไม้แห้งให้ิดู
“นี่คืออะไรหรือสามารถกินได้หรือไม่”
“ผลไม้นี้สามารถเก็บตุนไว้ได้จนถึงอีกฤดูหญ้าหนึ่ง(ฤดูใบไม้ผลิ)”
“อาซีเ้าอย่าหลอกให้ข้าใเล่นนะ”
อาหารโดยส่วนใหญ่ไม่สามารถกักตุนไว้ได้เกินหนึ่งฤดูกาลแม้แต่จำพวกผลไม้ก็ยังสามารถเก็บได้นานสุดแค่เพียงอาทิตย์ขึ้นยี่สิบครั้ง
ถ้าหากสามารถเก็บตุนไว้ได้ถึงฤดูหญ้าหน้าเช่นนั้นก็เป็เื่ที่น่ายินดีอย่างมาก
“แต่ผลมีขนาดเล็กเกินไปต้องลองกลับไปบอกหมอผีดู” ิเอ่ย
“อืม”
ขณะที่บรรดาเพศเมียแบกผลไม้กลับไปก็พบเจอกับการแบ่งส่วนอาหารที่ได้มาในวันนี้ในเผ่าพอดิบพอดี
เห็นว่าอาไน่ยืนอยู่บนสัตว์ร้ายใช้มีดเฉือนแบ่งหนังสัตว์ร้ายครั้งแล้วครั้งเล่า
ก่อนหน้านี้ทุกคนต่างไม่แลเหลียวหนังสัตว์ที่ไม่มีขนเลยแต่ตอนนี้กลับต่างออกไป ไม่ว่าจะมีขนหรือไม่มีขนก็เก็บเอาไว้ทั้งหมด เพราะว่ามีความสำคัญอย่างยิ่งยวด
เธอแหงนหน้าขึ้นมองไปทางอาไน่ที่อยู่้าสุดแล้วโยนผลไม้ลูกใหญ่ผลหนึ่งขึ้นไป “อาไน่ รับไว้”
อาไน่รับผลไม้ไว้แล้วกัดเข้าไปคำหนึ่ง
เพศเมียของเขาชอบกินผลไม้ไม่ชอบกินเนื้อสัตว์เท่าใดนัก แต่พอไม่กินเนื้อสัตว์ก็จะไม่มีกำลังวังชา เื่นี้ทำให้อาไน่เป็ห่วงจริงๆ
อาซีเดินตามทุกๆคนไปส่งอาหารตรงศูนย์กลางชนเผ่าตรงจุดที่เย่ว์อยู่
ระยะนี้เย่ว์ไม่ได้ออกไปเก็บผลไม้ข้างนอกเลยนางต้องพาเพศเมียส่วนใหญ่ในเผ่านำสัตว์ร้ายที่เพศผู้นำกลับมาไปชำแหละ เอาไปตากแดดให้แห้งแล้วเอาไปเก็บไว้ในถ้ำ
บนพื้นที่ว่างของศูนย์กลางเผ่ามีเนื้อสัตว์ร้ายเรียงรายอยู่เต็มไปหมดมีทั้งส่วนที่ตากแห้งดีแล้ว และส่วนที่ยังตากไม่แห้งดี
ที่นี่ไม่มีเหมืองเกลือซึ่งเผ่าเสื้อเองก็ไม่มีอาหารเหลือพอที่จะไปแลก หินเกลือที่สามารถแลกเปลี่ยนมาได้ก็มีอยู่น้อยดังนั้นจึงไม่สามารถทำเนื้อหมักเกลือได้ ทำได้เพียงย่างด้วยแสงแดดเท่านั้น
แสงแดดที่นี่ร้อนแผดเผาอย่างยิ่งอาซีแปลกใจจริงๆ ว่าทำไมถึงไม่มีใครเป็ลมแดดเลย
“พวกเ้ากลับมาแล้วหรืออาซีเ้าค้นพบผลไม้อะไรรึ สามารถกินได้หรือไม่” เย่ว์วุ่นกับงานไปพลางเอ่ยถามไปพลาง
ไม่ว่าใครก็รู้ว่าอาซีชอบกินผลไม้มากกว่ากินเนื้อบรรดาเพศเมียต่างหัวเราะอาซี แต่อาซีก็ไม่ได้ถือสาอะไร
“มีสิ เดี๋ยวจะบอกเ้าตอนกลางคืน”
ตอนที่ได้พบอาไน่อีกครั้งอาไน่ก็พาคนเอาเครื่องในสัตว์ร้ายออกไปจากชนเผ่า
เนื้อของสัตว์ร้ายอร่อยอย่างมากทว่าเครื่องในของสัตว์ร้ายกลับไม่อร่อยเลย
ไม่ใช่ว่าไม่อร่อยแต่คนในเผ่ากินไม่เป็ อีกทั้งเครื่องในสัตว์ร้ายเองก็ไม่มีพลังงาน ในเมื่อกินแล้วไม่มีประโยชน์ก็ไม่กินเสียดีกว่า
มีเนื้อสัตว์ร้ายที่รสชาติดีแล้วจะมีใครอยากกินเครื่องในกัน อาซีเองก็ไม่อยากกินเช่นกัน
“จะเอาพวกนี้ไปไว้ไหนหรือ”อาซีถาม
ก่อนหน้านี้อาซีไม่ได้ตั้งใจสังเกตจึงยังไม่รู้จริงๆ ว่าชนเผ่าจัดการเครื่องในสัตว์ร้ายเหล่านี้อย่างไร
“เอาไปทิ้งในแม่น้ำใหญ่ไม่ทิ้งเอาไว้ในเผ่าเดี๋ยวจะเป็การล่อพวกหนอนแมลงเข้ามา” อาซานกล่าว
อาซีตามออกไปดูด้วยความสงสัยใคร่รู้
“เ้าเดินห่างๆสักหน่อย กลิ่นมันเหม็น” อาไน่กล่าวเตือน
ดมกลิ่นเหม็นคาวมานานขนาดนี้แล้วจะมีอะไรให้รู้สึกไม่ชินอีกหรือ
ในที่สุดอาซีก็รู้สาเหตุแล้วว่าทำไมถึงไม่สามารถลงไปในแม่น้ำใหญ่ได้
พอเห็นว่าอาไน่โยนเครื่องในสัตว์ร้ายลงไปปลากินเนื้อที่อยู่ภายในแม่น้ำก็กระหน่ำดำผุดดำว่าย พออ้าปากก็เห็นว่ามีฟันซี่ถี่อันแหลมคมอยู่เต็มปาก
เพียงแค่กัดคำเดียวก็กลืนเครื่องในที่ใหญ่เท่ากับก้อนหินนั่นลงไปจนเกลี้ยงแล้วยังอ้าปากกลืนเนื้อปลาชนิดอื่นลงไปอีก
มีพลังในการสังหารปานนี้แล้วใครยังจะกล้าลงแม่น้ำใหญ่อีกเล่า
อาจจะเป็เพราะหน้าแล้งปลาในแม่น้ำใหญ่จึงแน่นขนัดอย่างยิ่ง ทำให้ภาพบนผิวแม่น้ำเต็มไปด้วยปลา
ในโลกใบนี้ไม่ใช่แค่คนที่ตัวใหญ่แม้แต่ปลาในแม่น้ำก็ยังตัวใหญ่ด้วยเหมือนกัน
คุณเคยเห็นปลาในแม่น้ำใหญ่ที่เล็กคือเท่ากับฉลามใหญ่คือเท่ากับวาฬหรือเปล่า คงไม่กระมัง
อย่างไรก็ตามอาซีไม่เห็นมาก่อนในชีวิต
ไม่ว่าอาซีจะได้เจออะไรก็ล้วนน่าพรั่นพรึงไปเสียทั้งหมดโลกใบนี้กำลังปรับเปลี่ยนความรู้ความเข้าใจของเธออยู่ตลอดเวลา
แม่น้ำแห่งนี้มีขนาดไม่เล็กเลยกว้างใหญ่ไพศาลยิ่งกว่าแม่น้ำแยงซีหรือแม่น้ำฮวงโหเสียอีก สามารถมองเห็นูเาที่อยู่อีกฝั่งได้แต่ไม่อาจไปถึงฝั่งนั้นได้
“เครื่องในของทุกๆวันทิ้งลงแม่น้ำทั้งหมดใช่หรือไม่”
“ถูกต้อง”
“อย่างนี้ก็ไม่เท่ากับว่าเลี้ยงปลาเหล่านี้ไว้หรอกหรือ”
“ปลาหรือ”
“อ้อ หมายถึงตัวที่อยู่ในแม่น้ำน่ะ”
“ตัวพวกนี้ไม่อร่อยดับกลิ่นคาวไม่ได้ แถมยังจับยากอย่างยิ่ง” อาไน่กล่าว
อาซีรู้สึกเสียเปรียบอยู่บ้างเลี้ยงปลาพวกนี้ทุกๆ วันแล้วยังกินไม่ได้อีก
พวกปลาที่ไม่ต้องลงแรงอะไรก็ได้อาหารกินช่างโชคดีจริงๆ
พออาไน่เห็นว่าน้ำในแม่น้ำลดลงไปอย่างมากก็เป็กังวลว่าจะแล้งหนัก
มีสัตว์ร้ายบนูเามากมายหนีเข้าไปในป่าทึบต้องจับสัตว์ร้ายกลับมาก่อนที่มันจะหนีไป มิเช่นนั้นแล้วหน้าหิมะนี้ก็คงจะผ่านไปได้อย่างยากลำบาก
หวังว่าคนในเผ่าจะไม่ต้องตายไปในหน้าหิมะมากนัก
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่https://www.readawrite.com/a/76f07e529f3c1a75eba98cbfe7f71f72
267
![[จบ] ผมเป็นเจ้าของโรงพยาบาลจิตเวชพิศวง](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1760592837_46326998.webp)
