ตอนเช้าผมตื่นขึ้นมาก่อนนาฬิกาปลุกนิดหน่อยเมื่อคืนกลัวนอนไม่หลับ แต่ห่า กูหลับไปตอนไหนไม่รู้ รู้แต่ว่าลืมชาร์ตมือถือไอ้เต้มันอาบน้ำแล้วครับ
“มึงนี่พัฒนานะเนี่ย ตื่นเองได้แถมก่อนนาฬิกาปลุกด้วย”
“เออ ก็กูหล่อ”
“ไม่ค่อยหลงตัวเองเลยนะมึง ไปอาบน้ำได้แล้ว”
วันนี้วันจันทร์ ผมว่าตอนเย็นจะเริ่มไปซ้อมบอลซักหน่อยเหลืออีกสิบกว่าวันจะแข่งแล้วเดี๋ยวตามคนอื่นไม่ทัน
วันนี้อาจารย์เลิกคลาสเร็วผม 3 คน เลยมาที่สนามเร็วหน่อยมาก็เจอรุ่นพี่ในทีมเริ่มวอร์มกันแล้ว ผมเดินไปหาพี่แทน
“ไอ้น้องมีน มึงมาแล้วเหรอ”
“ผมว่าจะมาซ้อมอ่ะพี่ เดี๋ยวไม่ทันแข่ง”
“มึงไหวเหรอ ยังไม่ได้เอาเฝือกออกเลย”
“ไม่ค่อยเจ็บมากแล้วพี่ ผมเล่นได้”
“เออ ลองดูถ้าเจ็บมึงต้องหยุดนะ”
“ได้พี่ ขอบคุณครับ แล้ว เอ่อไอ้พี่ปืนอ่ะ”
ผมยังไม่เห็นมันเลยผมไม่ได้อยากเจอมันนะ อย่าเข้าใจผิด
“อ๋อ วันนี้มันไม่เข้า เห็นว่ามีธุระที่บ้านน่ะ”
“อ่อครับ”
วุ้ย เซงเลย เอ้ยไม่ใช่นะ
หลังจากนั้นเราก็ซ้อมกันไปเรื่อยผมไม่ค่อยเจ็บนิ้วแล้วนะ คิดว่าโอเคไม่เป็ไร หลังจากนั้นก็กลับหอวันนี้ผมกับไอ้เต้มารถไอ้ดีนพอมันแวะส่งพวกผมที่หน้าหอ พวกผมก็เลยแวะกินข้าวที่ร้านหน้าหอก่อนขึ้นห้องจากนั้นก็อาบน้ำ นอนเล่นเกม
Rrrrrrrrrrr
TheGun
ไอเตี้ย
MarchMeen
ว่า
TheGun
ลงมาข้างล่างหน่อย
MarchMeen
ห๊ะ ทำไมอ่ะ?
TheGun
เร็วๆ
MarchMeen
เออๆ แป๊บ
ไอ้พี่ปืนให้กูลงมาข้างล่างหอเพื่อ ? แล้วผมก็หายสงสัย เมื่อลงมาถึงชั้น 1 พี่มันยืนหล่ออยู่ข้างๆรถมัน พี่มันมาทำไมวะ
“พี่มึงมีอะไร”
“ได้ยินว่าวันนี้มึงไปซ้อมบอล”
“อ๋อ ใช่ ก็กูกลัวไม่ทันแข่งไง”
“ไอ้เตี้ย แล้วมึงไม่เจ็บมือรึไง”
ห่าเสียงเข้มเชียว พี่มึงเป็พ่อกูรึไง
“ไม่ค่อยเจ็บแล้ว แล้วพี่มึงมานี่มีอะไรเปล่า”
“จะมาด่ามึงไง ถ้าเป็หนักกว่าเดิมจะทำไง”
“ก็ตัดทิ้งไง”
“ไอ้เตี้ย ไม่ตลก”
จะกินหัวกูอีก
“เออๆ กูขอโทษ ไม่เจ็บแล้วจริงๆ”
“ก็ดีแล้ว”
พี่มันเปิดประตูท้ายรถหยิบถุงออกมา 2 ถุง เป็ถุงไก่ทอดเ้าดัง 1 ถุง ส่วนอีกถุงอะไรไม่รู้อ่ะ
“กูซื้อมาเอาไปแบ่งกับไอ้เต้”
มันยื่นถุงไก่ทอด มาให้
“ส่วนอันนี้กูให้มึง”
พี่มันยื่นอีกถุงมาให้ผมเปิดดู เชร็ด เป็เสื้อบอลทสีเทาที่ผมอยากได้โคตร
“กูไม่เอาหรอก มันหายากมากไม่ใช่เหรอ”
“มันไซส์มึง มึงไม่เอาก็ไม่มีใครใส่ได้แล้ว”
“แต่มันก็แพงอยู่ดี กูรับไม่ได้หรอก”
“งั้นกูคงต้องเอาไปทิ้ง”
หูย เสียดายอ่ะ
“พี่มึงให้กูจริงๆเหรอ ให้ทำไมอ่ะมันแพงนะเนี่ย”
“ก็มึงน่ารักเลยให้”
อ๋อยใจกูจะะเิ
“กะ…กูบอกแล้วนะว่ากูไม่น่ารักอ่ะ”
เขินสัด
“ขึ้นไปได้แล้ว เดี๋ยวยุงกัด”
“อืม ขอบคุณนะ”
ผมเดินขึ้นห้องรู้สึกว่าหน้าตัวเองบานเท่าจานดาวเทียม ยิ้มจนปากจะฉีก อิอิ ไอ้พี่ปืนน่ารักอ่ะเฮ้ย ไม่ใช่นะ
“เป็ไรไอ้มีน หน้ามึงบานเต็มประตูเลย”
ผมหุบยิ้มแทบไม่ทันเมื่อไอ้เต้พูดขึ้นห่า ขัดความสุขกูจัง
“เปล๊า เอ้าไก่ทอด ลุงรหัสมึงเอามาให้”
“ห๊ะ พี่ปืนมาเหรอ ทำไมเขาไม่โทรหากูวะ”
“แล้วนั่นถุงอะไร”
“ไม่มี๊”
“เอามาดู ไอ้มีน”
“บอกว่าไม่มีไง”
แล้วมันก็มาแย่งไปดูเลยครับไอ้นิสัยเสีย
“เฮ้ย นี่มันเสื้อที่มึงอยากได้นี่”
“เอ่อ…คือ”
“ไซส์มึงนี่”
“เล่ามาเลย ไอ้มีน”
แล้วผมก็ต้องเล่าให้มันฟังว่าได้เสื้อมายังไงซักกูจนขาวแล้ว สัด
“พี่มันต้องชอบมึงแน่ๆ กูสงสัยมานานแล้ว”
“ไม่จริงหรอก”
ตื่นเต้นสัดหัวใจกูเต้นแรงจนจะเบิดแล้วเนี่ย
“มึงจำวันที่กูอัพเฟสตอนที่เราชนะบอลแมทแรกได้มั้ย”
“เออ แล้วไง”
“ที่พี่มันบอกให้กู่อ่านแชทอะ พี่มันแชทมาขอรูปมึงกับกู”
“เฮ้ย บ้าดิ แล้วมึงทำไง”
“กูก็ให้ไปไง 2 รูป”
“สัด”
“หน้ามึงแดงมาก เขินดิ”
“ฆรวย กูไม่ได้เขิน กูไปนอนแล้ว”
“แล้วมึงไม่แดกไก่ทอดเหรอ”
“ไม่แดกแล้ว”
“สัดมีน ประหลาดนะมึง มึงพลาดของกินได้ไง”
ผมก็ไม่ได้ตอบอะไรมันอีกอายสัด เอาผ้านวมคลุมหัวเลย เฮ้อ หายใจไม่ออก
ชีวิตของผมก็ดำเนินไปตามปกติไปเรียน ซ้อมบอล แดก เล่นเกม นอน แต่ที่เพิ่มมาอีกเื่ก็คือ ไอ้พี่ปืนมันมักโทรมาวันที่ผมไม่ได้ไปซ้อมบอล วันนี้ก็เช่นกัน ผมตื่นสายแต่ที่ตื่นไม่ได้ตื่นเอง ไอ้พี่ปืนโทรมาปลุก ห่า วันหยุดกู
“โหล ใครวะ กูจะนอน…”
[กูเอง…]
ใครวะ กูอ่ะใคร! ตอบ!
“กูวางล่ะนะ”
กูจะหลับ
[ปืน…]
“หืม ไอ้พื่ปืน มีไรอ่ะ โทรมมาแต่เช้า”
[เช้าอะไร นี่มันจะเที่ยงแล้ว มึงไม่หิวเหรอ]
“จริงดิ ว่าแล้วก็หิวนิดๆ”
[ไปกินข้าวเป็เพื่อนกูหน่อย]
พี่มึงไม่มีปัญญาไปกินคนเดียวรึไง
“กินอะไร ที่ไหน”
“แล้วแต่มึง”
“เออๆ อาบน้ำก่อน”
“เดี๋ยวกูไปรับ”
ไอ้เต้มันบอกจะไปห้องไอ้ดีน หายไปั้แ่เช้าแล้วแล้วกูก็รีบลุกไปอาบน้ำแต่งตัวอย่างไวเลย ไม่ได้อยากเจอมันหรอก แต่หิวไงใส่เสื้อบอลที่พี่มันให้มาด้ย หล่อฉิบหายเลยกู
พอลงมาด้านล่าง พี่มันรออยู่ที่รถแล้ว หล่อฉิบหายกว่ากูอีกพี่มันใส่เสื้อยืดสีดำ กางเกงขาดๆสไตล์พี่มัน ออร่าออกมาก กูไม่อยากเดินกับมันเลยอ่ะหมองฉิบหาย
“ขึ้นรถ”
พี่มัน… มันเปิดประตูรถให้กูด้วย เขินว่ะ
เราไม่ได้พูดอะไรกันระหว่างที่นั่งมาในรถเรานั่งกันเงียบๆ แต่สถานการณ์ไม่ได้อึดอัดนะ มันรู้สึกดีมากกว่า
พี่มันพาผมไปห้างที่เราเคยไปซื้อของและกินชาบูด้วยกัน
“มึงอยากกินอะไร”
“แล้วพี่มึงอะ”
“แล้วแต่มึง กูอะไรก็ได้”
“กินราเมนได้มั้ย กูอยากกินอ่ะ”
“เอาดิ”
แล้วเราก็เข้าร้านราเมนผมสั่งราเมน แล้วก็ของกินเล่น เทมปุระ ปลาหมึกทอด เกี๊ยวซ่า คาราเกะส่วนพี่มันสั่งข้าวกับปลาซาบะย่าง เรานั่งกินกันไปเรื่อยๆ แต่ฟาดเรียบ
“มึงจะไปเล่นเกมอีกรึเปล่า”
พี่มันถามหลังจากจ่ายเงินค่าของกินแล้ว
“พี่มึงอยากทำอะไร กูให้เลือกเพราะกูเลือกร้านของกินแล้ว”
“งั้นไปดูหนังกัน”
“งั้นก็ได้”
จริงๆผมก็ไม่ได้ชอบดูหนังหรอกนะ แต่ให้สิทธิพี่มันเลือกแล้ว ก็ต้องตามนั้นเราเลือกหนังแอคชั่น จริงๆผมก็ดูหนังนะ แต่ไม่ชอบดูในโรงหนังเท่านั้นเอง หลังจากดูหนังจบก็เป็เวลา 4 โมงเย็น พี่มันพาแวะคาเฟ่ทุ่งนา เดินชิลล์ๆ แล้วหาอะไรกินตอนเย็นต่อสรุปวันนี้แดกทั้งวัน
“วันหลังกูชวนมึงออกมาแบบนี้ได้อีกรึแปล่า”
ปกติพี่มึงถามความเห็นกูก่อนเหรอไม่เคยอ่ะ
“ทีวันนี้ ไม่เห็นถามกูเลย”
“อืม โทษที กูไม่อยากให้มึงอึดอัด”
มันขอโทษวุ้ย
“ได้ ถ้าพี่มึงเลี้ยงกูอ่ะนะ”
“อืม ได้สิ วันนี้มึงใส่เสื้อแล้วหล่อนะ”
โหยมันชมกูหล่อ ปกติชมกูน่ารัก
“ชมอย่างนี้ค่อยคุยกันได้หน่อย”
“อืม…พรุ่งนี้มึงต้องไปหาหมอไม่ใช่เหรอ”
“อืมช่าย หมอนัดดูเฝือก กูว่าจะขอให้หมอเอาออกเวลาแข่งบอลจะได้ไม่ลำบาก”
“ถ้ายังไม่หาย มึงยังไม่ต้องเอาออกแล้วถ้าแข่งไม่ได้ก็ไม่ต้องลง”
“กูจะแข่ง”
“อย่าดื้อ เดี๋ยวกูตีเลย”
“พี่มึงเป็พ่อกูรึไง”
“กูก็ไม่ได้อยากเป็พ่อมึงกูอยากเป็อย่างอื่นมากกว่า”
“…”
ผมไม่กล้าถามต่อว่าพี่มันอยากเป็อะไรกลัวคำตอบจะทำให้กูะเิตายซะก่อน
หลังจากนั้นพี่มันก็พาผมมาส่งที่หอไอ้เต้กลับมาแล้ว
“วันนี้มึงไปไหนมา”
“ทำไม กูต้องรายงานมึงด้วยเหรอ”
“น่าสงสัย ใส่เสื้อตัวนี้ด้วย”
“เื่ของกู”
“กูเห็นมึงกับพี่ปืนเดินเข้าโรงหนัง”
ฉิบหายละมันเห็น
“ไหนมึงไม่ชอบเข้าโรงหนัง”
“ก็พี่มันเลี้ยง”
กูจะปิดต่อก็คงไม่ทันแล้ว
“มึงเป็คนยอมอะไรง่ายๆ ขนาดนั้นเหรอ”
“ก็มันให้กูเลือกร้านของกิน กูก็เลยตามใจมันเื่หนัง”
“มึงกับพี่เขาคบกันเหรอ”
“ห๊ะ ไม่ใช่ แม่ง มึงเอาอะไรมาพูด”
“ก็มึงไปกับพี่เขาบ่อยๆไง”
“พอเลย ไม่ต้องมาซักกู แล้วมึงไปไหนมามั่ง”
“ไปแดกชาบู แล้วก็ไปดูหนังทำเปลี่ยนเื่นะมึงอ่ะ”
“เออน่า เื่ของกู”
~~~~~~มั่นใจในฉันสิเชื่อในฉันสิ จะบุกน้ำหรือลุยไฟ…~~~~~~
///////////////Part ปืน/////////////
ดูเหมือนว่าพี่ไอ้เตี้ยมันจะรู้ว่าผมคิดยังไงกับน้องมันมันเรียกผมไปถามเื่ไอ้เตี้ย มันบอกว่ามันพอดูออก ถามผมว่าจะเอายังไง
“ไอ้รุ่นพี่มึงคิดยังไงกับน้องกู”
ผมมองหน้ามัน สายตามันไม่ได้แสดงอารมณ์โกรธหรือโมโหแสดงว่ามันอยากคุยกับผมด้วยเหตุผล ก็ถือว่าเป็ผู้ใหญ่ที่มีความคิดคนนึง
“ผมชอบมัน”
“มึงรู้รึเปล่าว่าน้องกูมันเป็คนยังไง”
“ก็พอรู้”
“แต่กูยังไม่รู้จักมึงเลย”
“…”
“ถ้ามึงทำอะไรให้น้องกูต้องเจ็บ กูไม่เอามึงไว้แน่”
“ครับ”
“จะไม่ถามเหรอว่ากูจะให้มันคบกับมึงรึเปล่า”
“ผมว่าไอ้เตี้ยมัน่าจะให้คำตอบผมได้เองว่ามันจะคบกับผมรึเปล่า”
แล้วมันก็จ้องหน้าผมผมไม่ได้หลบสายตา ก็ไม่มีอะไรที่จะต้องกลัว
“เออ กูก็ไม่เคยบังคับอะไรมันได้อยู่แล้วแต่ก็อย่างที่กูพูด ถ้ามึงทำมันเจ็บกูไม่ปล่อยมึงไว้แน่”
แล้วมันก็เดินไปหาไอ้เตี้ยผมก็ดูออก ถ้าผมทำน้องมันเจ็บ ผมก็คงต้องแลกด้วยชีวิตจริงๆนั่นแหละแต่ก็ไม่ต้องกลัวอะไร เพราะผมจะไม่ปล่อยให้มันเกินขึ้นแน่นอน ว่าแต่น้องมึงเถอะชอบกูบ้างรึยังหรอก
หลังจากกลับมาจากบ้านไอ้เตี้ยผมก็ยังไม่เข้ามหาวิทยาลัย แต่โทรไปหามันบ้าง แต่ไม่ได้คุยอะไรมากยังไม่รู้ว่าสำหรับมันแล้ว ผมใช่หรือไม่ใช่ แต่สำหรับผมมันใช่แน่ๆ ผมมั่นใจ
วันนี้ไอ้แทนไลน์มาบอกว่าไอ้เตี้ยมาซ้อมบอลผมติดงานที้บ้านจึงไม่ได้เข้าไปซ้อม นิ้วมือมันยังไม่หายเลย เสือกอวดเก่งจะไปซ้อมวันนี้ผมว่าจะเข้าไปดูมันที่หอซักหน่อยผมเลยซื้อไก่ทอดที่มันชอบกินกับเสื้อบอลที่ผมสั่งจองแล้วเพิ่งได้ของไปให้มันจะจีบใครซักคนนี้ต้องลงทุนขนาดนี้เลยเหรอ เฮ้อ แล้วก็ไม่รู้ว่าเขาจะชอบตอบรึเปล่า
ตอนแรกมันจะไม่รับเสื้อ แต่พอบอกจะเอาไปทิ้งมันเลยยอมรับไป แต่มันหน้าบานเลยนะ คงชอบมาก ผมเห็นมันหน้าแดงเวลาผมชมมันว่านักรัก น่ารักจริงๆ น่ารักฉิบหาย
วันหยุดผมโทรไปชวนมันกินข้าวไปดูหนังแล้วก็พาเดินคาเฟ่ทุ่งนา อันนี้กูไม่ได้คิดเองเลย กูเกิลช่วยไว้แท้ๆหลังจากเดินเที่ยวก็หาอะไรกินอีก แดกทั้งวันแต่ดูเหมือนไอ้เตี้ยจะชอบมากเป็พิเศษวันนี้มันใส่เสื้อบอล ผมลองชมว่ามันหล่อแทนที่จะชมว่าน่ารัก ดูมันพอใจมากอะหน้าแดงเลยหวังว่าความสัมพันธ์ของผมกับมันจะพัฒนาขึ้นนะ สาธุ…
////////////End ปืน //////////////
92
