DAVERSORD : ผมไม่ได้อยากเกิดใหม่เป็นปิศาจ [ RATE R ]

ตอนที่ 18 : ต่อสู้กับโจรป่า

ในป่าทึบที่ผมกับสามสาวกำลังซุ่มมองการต่อสู้บนเนินสูงนั้น ผมเรียกคันธนูออกมาง้างพร้อม ผมกำลังเล็งโจรที่ถือหน้าไม้ที่แอบอยูู่ข้างรถ มันไม่รู้ว่าตำเเหน่งนั้นผมเห็นเป็นเป้านิ่งดีๆ นี่เอง
ฟึบ! ลูกธนูพุ่งออกไปอย่างรวดเร็วปักเข้าที่ช่วงอก โจรหนุ่มแหกปากร้องอย่างเจ็บปวด เเต่ก่อนที่มันจะได้ตะโกนบอกอะไรคนอื่นผมก็จัดให้มันไปอีกลูกจนร่างมันเเน่นิ่งตรึงติดอยู่ข้างรถเกวียนไป
“พวกเธอก็กลับไปได้แล้ว”ผมหันกลับมาบอกสามสาวที่ยังมัวยืนเฉย
“นะ นั่นมัน.. มะ ไม่จริงใช่มั้ย..”เลเซียพูดขึ้นด้วยอาการตื่นกลัว เธอชี้ให้ผมเเละคนอื่นๆ มองตามเธอไป
ก่อนผมจะเห็นว่าในกลุ่มของโจรนั้นมีมอนสเตอร์รูปร่างประหลาด ร่างกายมีสีม่วงคล้ำ รูปร่างเหมือนมนุษย์เปลือยที่ไม่มีอวัยวะบ่งบอกถึงเพศสภาพ หน้าตาก็ไม่มี หัวโล้นเลี่ยน ดูน่าขนลุก ถูกนักเวทคนนึงในพวกมันร่ายเวทอะไรบางอย่างควบคุมอยู่
“นั่นมันดีบุสนี่!”เอลฟาเอ่ย เธอเองก็ตกใจเมื่อเพิ่งสังเกตเห็น
“ทะ ทำไม มันโหดรึไง?”ท่าทีของพวกเธอทำผมกลัวชอบกล
“มอนสเตอร์ตระกูลเดียวกับสไลม์ พวกมันไม่ได้อยู่เเถบนี้หรอก เป็นมอนสเตอร์อันตรายที่กินเนื้อมนุษย์เป็นอาหารเเละชื่นชอบผู้หญิงเป็นพิเศษ”นาเทียร์อธิบาย
“พวกเราไปรอบาร็อคที่รถม้ากันเถอะ”นาเทียร์รีบพูดต่อทันทีพลางผลักสองสาวให้รีบกลับ เลเซียกับเอลฟาพยักหน้าหงึกเเละออกวิ่งอย่างรวดเร็ว
เธอเองก็กลัวไม่ใช่รึไง!? ผมอุทานในใจเมื่อเห็นท่าทีที่เหมือนจะนิ่งสงบเเต่กลับดูรีบร้อนของนาเทียร์
“เดี๋ยวฉันจะจัดการมันเอง!”ผมว่า

ผมค่อยๆ ย่องลงมาเเละจัดการพวกโจรจากด้านหลัง โชคดีที่เพิ่มเเต้มทักษะการใช้ธนู ไม่อย่างนั้นคงไม่สะดวกเท่านี้ เเต่เเล้วเจ้ามอนสเตอร์สีม่วงมันก็จับตำแหน่งผมได้ มันคำรามต่ำก่อนพุ่งเข้ามาหาผมที่ยังอยู่ในป่า โจรตนอื่นตกใจท่าทีของพวกก็ตะโกนขึ้นว่า
“มีพวกมันอยู่ในป่า!”พวกโจรตะโกน บรรดาพ่อค้าที่ยังรอดพากันมองตากันอย่างงุนงง
ผมรีบชักดาวขึ้นมาป้องกันหมัดของมันที่ชกเข้าใส่ เเรงหมัดของมันพอๆ กับเจ้าหมียักษ์ เเต่มันรวดเร็วกว่ามาก มอนสเตอร์ที่ชื่อดีบุสอ้าปากที่จะปรากฏเฉพาะเวลาจะใช้เท่านั้นเเละแผดเสียงคำรามขู่
“ก็เข้ามาสิวะ!”ผมตะโกน วิ่งเข้าหาร่างตรงหน้า ง้างดาบยาวฟันใส่ มันเอี้ยวหลบได้เกือบทุกจังหวะเเต่ก็โดนคมดาบเฉียดไปมาจนเลือดสีดำไหลตามบาดแผล
ผมมองระดับของมันที่ปรากฏ
< ดีบุส(กลาง) ระดับ 20 : มอนสเตอร์ดุร้าย ชอบออกล่ามนุษย์เป็นอาหารเเละรักการข่มขืนเป็นพิเศษ > พออ่านคำอธิบายผมก็เข้าใจว่าทำไมพวกเธอถึงกลัวเจ้านี่ ก็เข้าใจอยู่หรอกว่ามอนสเตอร์มันอันตราย เเต่นี่ดูโคตรอันตรายเลยนี่หว่า
“อั้กก!!”ผมที่ยืนอ่านข้อความอยู่ถูกมันพุ่งเข้ามาเเละชกเข้ากลางลำตัวดังอุ้ก ร่างผมลอยลิ่วไปกระเเทกกับต้นไม้ด้านหลังเเละล้มตึงลงกับพื้น รู้สึกปวดร้าวไปทั้งร่าง
ผมยันตัวลุกขึ้น มองมันที่ดมฟุตฟิตไปมาราวกับหมาดมหาของ ผมใช้จังหวะนี้วิ่งเข้าใส่มันอีกครั้ง
คมดาบผมแทงเข้าตรงช่วงตัว มันตีลังกากลับหลังหลบเเละพุ่งเข้ามาหาพร้อมกับกรงเล็บยาวสีม่วงที่ยื่นออกมาจากมือของมันเมื่อไรไม่รู้
––ฟึ่บ! ––ฟั่บ! เสียงคมเล็บของมันฟันแหวกอากาศ ผมก้มหลบทันเเละฟันสวน มันก็ฉากออกจากระยะดาบได้เสมอ
“ฮึ่ม!”ผมเริ่มเหลืออด ก่อนจะได้ยินเสียงร้องดังมาจากกลุ่มพ่อค้า
ผมตัดสินใจเปลี่ยนเป้าหมาย ตอนนี้ผมต้องจัดการพวกโจรก่อน ถ้าขืนยังดึงดันกับเจ้าดีบุสตรงหน้ากลุ่มพ่อค้าได้ถูกพวกโจรฆ่าหมดเเน่
“ไว้มาเล่นด้วยนะ!”ผมเรียกคันธนูออกมา ง้างลูกธนูสองลูกพร้อมกันเเละยิงใส่ร่างสีม่วงน่าเกลียดตรงหน้า ใช้จังหวะที่มันร้องคำรามอย่างเจ็บปวดวิ่งตัดออกมาจากป่าเเละเข้าปะทะกับพวกโจร
ดาบยาวในมือผมฟันเข้ากลางหลังของโจรตรงหน้า มันร้องอ้ากเเละหันกลับมามองด้วยสายตาโกรธเเค้นระคนตกใจว่าผมเป็นใคร เเน่นอนว่าผมเอาผ้าคาดครึ่งหน้าเอาไว้จนเหลือเเค่ตาเรียบร้อย
“เเกเป็นใครวะ!”โจรร่างบึ้กถามอย่างกราดเกรี้ยวและวิ่งเข้ามาหาผม ในมือถือดาบเเละโล่ นักรบที่พ่อค้าจ้างมาคุ้มกันหยุดดูการต่อสู้ตรงหน้า ที่แน่นอนว่าจบเร็วจนน่าทึ่งเลยล่ะ
ผมฟันดาบใส่โล่ของมันดังเคร้ง! รีบหมุนตัวหลบคมดาบของมันที่ฟันใส่ในเวลาต่อมา ก่อนแทงเข้าช่องว่างระหว่างชุดเกราะเหล็กเเละถีบร่างมันออกห่าง เเต่ยังไม่ทันจะเเทงซ้ำก็ต้องรีบกระโจนออกข้างเมื่อนักเวทของมันร่ายเวทไฟพุ่งมาทางผม
ซึ่งผมเดาผิดไปนิด มันดันร่ายมาเป็นชุด ทำให้กว่าผมจะยันตัวลุกขึ้นก็ไม่ทันซะเเล้ว ผมยกดาบยาวขึ้นกันอย่างเลี่ยงไม่ได้ ––ตูม!!
ความรู้สึกแสบร้อนปะทะใส่ร่าง ร่างผมถูกเเรงระเบิดพุ่งไถลออกมาไกลนอนแอ่กอยู่ข้างรถเกวียนของกลุ่มพ่อค้า รู้สึกเนื้อตัวถลอกปลอกเปิดไปหมด
“ไม่เป็นไรใช่มั้ยไอ้หนุ่ม!?”ชายชราเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง
“ยังไหวครับ พวกมันเหลือเเค่ไม่กี่คนเเล้ว พวกลุงยังปลอดภัยกันดีใช่ไหม?”ผมถาม ใช้ดาบยันตัวเองลุกขึ้น รู้สึกตัวเองสะบักสะบอมใช่เล่น
“บาดเจ็บสาหัสสามคน ตอนนี้ยังหาทางหนีพวกมันไม่ได้เลย”ชายชราว่า
“เดี๋ยวผมจะจัดการเจ้าบึ้กนั่นเอง ลุงกับทหารรับจ้างเตรียมตัวไปต่อได้เลย ผมจะถ่วงเวลามันไว้ให้”ผมบอก ก็ไม่รู้หรอกว่าจะทำได้ไหม เพราะเหมือนมันยังเหลืออยู่สามคนที่ยืนจังก้าขวางทางอยู่ ส่วนพวกที่ดักหลังขบวนตายกันไปหมดเเล้ว
ผมได้เเต่หวังว่าพวกมันจะไม่ได้รอกำลังเสริม เพราะพวกมันดูยื้อเวลามากกว่าจะรีบเผด็จศึก เเต่ผมก็ไม่มีเวทหรือสกิลจะถ่วงเวลาได้เลยนี่สิ อืม เอาไงดีทีนี้
“ผมบอกไปคือไปเลยนะ”ผมบอกชายชราเเละคนอื่นๆ ที่มองด้วยความสงสัยว่าทำไมไอ้หมอนี่มันถึงมาช่วย ทหารของทางการก็ไม่ใช่
เเต่ผมไม่สนหรอก ผมวิ่งเข้าไปพร้อมดาบยาว ทำท่าจะทะยานเข้าไปหาเจ้าบึกในชุดเกราะใหญ่ เเต่ก็ถีบเท้าเปลี่ยนทิศพุ่งเข้าหานักดาบตรงกลางที่ยืนตัวสั่นเทิ้ม ผมก้มหลบคมดาบที่มันฟันตัดอากาศ เเทงสึบเข้าทะลุท้อง กระชากดาบออกเเละถีบร่างมันใส่เจ้านักเวทที่อยู่เเถวหลังสุด
เจ้านักเวทฉากหลบพร้อมกับเริ่มร่ายเวท มันฉีกยิ้มราวกับผมไม่มีทางทำอะไรมันได้ เเต่มันคิดผิดเเล้ว ผมขว้างดาบยาวออกไปดื้อๆ เป็นสิ่งที่เหนือความคาดหมายของทุกคนอย่างสิ้นเชิง พร้อมกับตะโกนว่า
“ไปได้เเล้ว!”เสียงม้าร้องเเละเริ่มควบบดกีบเท้ากับพื้นถนนขรุขระดังอยู่ด้านหลัง ขบวนรถเกวียนสามคันเริ่มวิ่งฝ่าออกไป ผมได้ยินเสียงตะโกนขอบคุณยกใหญ่จากพวกพ่อค้า โชคดีจริงๆ ที่ช่วยทัน เพราะผมเห็นในรถมีเด็กด้วย
โจรในชุดเกราะใหญ่รีบถอยหลบเข้าข้างป่าอย่างจำยอมเพราะทำอะไรไม่ได้ ส่วนนักเวทน่ะเหรอ มันกำลังสำลักเลือกค่อกเเค่กอยู่บนพื้นเมื่อดาบผมเเทงเข้ากลางอกมันเต็มเปา
“ทำบ้าอะไรลงไปรู้ตัวไหม!? ไอ้บ้านั่นเป็นคนเดียวที่ร่ายเวทคุมขังดีบุสได้นะโว้ย!”เจ้าร่างบึกตะโกนอย่างไม่เชื่อสายตาว่านักเวททีมตนกำลังจะตายในไม่ช้า ผมมองสลับไปยังนักเวทที่ยิ้มอย่างผู้มีชัยส่งท้ายก่อนที่ตัวเองจะล้มตึงลงไปกับพื้น
“ชิบหายเเล้วไง ว่าเเต่มันหายไปไหนเเล้ววะเนี่ย!?”ผมบอกตัวเอง เพิ่งสังเกตว่าตั้งเเต่ผมออกมาบนถนน เจ้าดีบุสมันก็หายจ้อยไปเเล้ว

(จบตอน)

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 18 : ต่อสู้กับโจรป่า

นิยายแนะนำ

DAVERSORD : ผมไม่ได้อยากเกิดใหม่เป็นปิศาจ [ RATE R ]

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 18 : ต่อสู้กับโจรป่า

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้