ภายในหุบเขาิญญา ผู้บำเพ็ญเพียรจำนวนนับไม่ถ้วนยืนอยู่บนแท่นสูง ต่างพากันมุงดูเด็กสาวที่ถูกิญญาร้ายอัปลักษณ์ล้อมรอบอยู่ที่ก้นหุบเขา ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม
"์ นั่นคืออวิ๋นหรั่นเยว่หรือ? เหตุใดจึงกลายเป็สภาพเช่นนี้?"
"ได้ยินว่าลับหลังนางทำตัวสำมะเลเทเมาอย่างยิ่ง ถึงขั้นเลี้ยงชายบำเรอจนตั้งครรภ์... พอแม่ทัพอวิ๋นล่วงรู้เข้าจึงกำจัดสายเืชั่วทิ้ง โยนนางลงมาในหุบเขาิญญา!"
"นึกไม่ถึงว่าเทพธิดาผู้สูงส่งจะมีสันดานต่ำทรามเช่นนี้ น่าสะอิดสะเอียนยิ่งนัก!"
องค์รัชทายาทได้ยินเข้าจึงเสด็จมา เมื่อทอดพระเนตรเห็นอวิ๋นหรั่นเยว่ที่อยู่ด้านล่าง ก็ทรงด่าทอด้วยความโกรธเกรี้ยว "นางคนแพศยา! วัน ๆ ทำเป็วางท่าบริสุทธิ์ต่อหน้าข้าที่แท้กลับต่ำช้าถึงเพียงนี้!"
อวิ๋นเสวี่ยเวยยกมุมปากขึ้น พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานว่า "ท่านพี่รัชทายาทอย่าทรงกริ้วเลยเพคะ โชคดีที่ค้นพบเร็วมิเช่นนั้นในภายหน้าคงทำให้ราชวงศ์ต้องเสื่อมเสียชื่อเสียง"
รัชทายาทกุมมือนางไว้ และจ้องมองกันด้วยความรักลึกซึ้ง
...
อวิ๋นหรั่นเยว่ถูกิญญาร้ายล้อมรอบ มืออันเย็นเฉียบหลายคู่ััโดนร่างกายของนาง ให้ความรู้สึกเหนียวเหนอะหนะอย่างน่าประหลาด
นางรู้สึกสะอิดสะเอียนจนทนไม่ไหว คิดว่าไม่อาจปล่อยให้พวกมันัันางต่อไปได้ ยิ่งไปกว่านั้นบนหัวยังมีผู้คนคอยดูเื่สนุกของนางอยู่
ในขณะที่เหล่าิญญาพุ่งเข้าหาด้วยความโลภ นางจึงรีบโคจรพลัง ดวงตาที่ว่างเปล่าปรากฏแสงสีแดงจาง ๆ
นางควบคุมิญญาตัวที่อยู่ใกล้ที่สุดแล้วปีนขึ้นไปบนหลังของมัน ก่อนจะพุ่งฝ่าวงล้อมออกไปอย่างรวดเร็วปานสายฟ้า ิญญาเ่าั้พุ่งพลาดเป้าจึงรีบหันหัวกลับมาไล่ตามทิศทางที่นางไปทันที
"เกิดอะไรขึ้น เหตุใดิญญาเหล่านี้ถึงวิ่งตามไปหมด?"
"อวิ๋นหรั่นเยว่หายไปที่ใดแล้ว?"
ผู้คนที่อยู่้าเมื่อเห็นภาพนี้ ต่างก็แสดงสีหน้าประหลาดใจ จำนวนิญญาที่ลอยมีมากเกินไปจนหนาแน่นเต็มท้องฟ้า ทำให้พวกเขามองไม่เห็นว่าอวิ๋นหรั่นเยว่หายไปที่ใด
อวิ๋นเสวี่ยเวยเกิดลางสังหรณ์ไม่ดีในใจ แต่เมื่อคิดอีกทีอวิ๋นหรั่นเยว่กลายเป็คนไร้ค่าไปแล้ว ทั้งยังถูกกรอกยาพิษ ไม่มีทางที่จะเกิดเื่ผิดพลาดได้อีก อีกทั้งทิศทางนั้นคือแดนต้องห้ามของหุบเขาิญญา
อวิ๋นหรั่นเยว่ควบคุมิญญาให้พุ่งทะยานไปด้วยความเร็วสูง นางมองเห็นทางรอดรำไรและพบว่ามีสถานที่แห่งหนึ่ง ที่มีกลิ่นอายสะอาดบริสุทธิ์ไม่มีไอเย็นสีดำอันชั่วร้าย แต่นึกไม่ถึงว่าเบื้องหน้ากลับเป็เหวลึกหมื่นจั้ง
ิญญาทุกตัวต่างจ้องมองนางอย่างหิวกระหาย นางไม่มีทางถอยกลับได้อีก แต่ในดวงตาสีเืนั้นกลับมองเห็นหนทางรอดรำไร
"ท่านป้าคนนี้แม้แต่ลาวาก็ยังกล้าะโ เหวลึกแค่นี้จะนับเป็อะไรได้!" สีหน้าของนางเด็ดเดี่ยว มุมปากยกยิ้ม ทันใดนั้นก็ะโลงสู่เหวลึกหมื่นจั้งราวกับผีเสื้อปีกหักที่ร่วงหล่น
ตู้ม!
เสียงน้ำสาดกระจาย อวิ๋นหรั่นเยว่จมลงสู่ก้นแม่น้ำอันเย็นเฉียบ อวัยวะภายในราวกับเคลื่อนผิดตำแหน่ง ร่างกายไร้ซึ่งเรี่ยวแรง นางคิดว่าตนเองกำลังจะตายอีกครั้ง แต่ทันใดนั้นร่างกายก็แผ่ไอเย็นออกมา น้ำรอบกายกลายเป็น้ำแข็งและเกล็ดหิมะ
หนาวเหลือเกิน... หนาวเหลือเกิน...
ทุกอณูในร่างกายราวกับกำลังกรีดร้องเพื่อโหยหาความอบอุ่น แต่ที่นี่คือเหวลึกมีเพียงน้ำเย็นจัดที่หนาวเหน็บเท่านั้น ทันใดนั้นมือของอวิ๋นหรั่นเยว่เหมือนจะััโดนบางอย่าง...
ร่างกายที่กำยำแข็งแกร่งเช่นนี้... ดูเหมือนจะเป็คน!
นางใช้วิชาเนตรมองเห็นลาง ๆ ว่าในน้ำมีบุรุษผู้หนึ่งถูกโซ่เหล็กพันธนาการมือและเท้าไว้ เขามีรูปร่างสูงใหญ่ ยามนี้เขาก้มศีรษะลงต่ำ เส้นผมสยายจนมองไม่เห็นใบหน้าแต่หัวใจที่หน้าอกยังคงเต้นอย่างช้า ๆ
น้ำรอบกายเขาดูเหมือนจะมีอุณหภูมิสูงกว่าที่อื่น สัญชาตญาณทำให้อวิ๋นหรั่นเยว่รีบโผเข้าหาบุรุษผู้นั้นทันที
บุรุษในน้ำลืมตาขึ้น ดวงตาคมลึกราวกับน้ำแข็งที่ทิ่มแทงถึงกระดูก เขาจ้องมองใบหน้าอัปลักษณ์ที่มีรูเืสามรู แล้วชะงักไปครู่หนึ่ง ในใจบังเกิดความโกรธเกรี้ยวอย่างรุนแรง
เขาเก็บตัวบำเพ็ญเพียรในสถานที่ซึ่งมีพลังหยินเข้มข้นที่สุดแห่งนี้ เพื่อกดพิษในร่างกาย และนี่ใกล้จะถึงวันที่ทะลวงด่านแล้ว แต่ตอนนี้กลับมีนางสตรีอัปลักษณ์ที่ไหนไม่รู้ช่างใจกล้าบ้าบิ่นถึงขั้นกล้ามาล่วงเกินร่างกายของเขา
ทว่าคำพูดยังไม่ทันหลุดจากปาก หญิงสาวที่ััได้ถึงแหล่งความร้อนก็ส่งริมฝีปากนุ่มนวลเข้ามาประกบอย่างกะทันหัน เขาร่างกายแข็งทื่อ ทันใดนั้นสติก็พร่าเลือน ร่างของเขากลับเข้าไปอยู่ในมิตินิมิต... ที่เต็มไปด้วยหิมะและน้ำแข็ง
มันคือพื้นที่มิตินิมิตของหญิงผู้นั้น!
แต่จุดกึ่งกลางระหว่างคิ้วของนางมิใช่ว่างเปล่าไปแล้วหรือ? หรือว่านางจะสร้างพื้นที่ขึ้นมาใหม่กัน
เขาไม่มีกะจิตกะใจจะคิดสิ่งใด ในเมื่อพลังบำเพ็ญดั้งเดิมยังถูกสะกดไว้ ยังไม่ถึงวันที่คลายผนึก จึงทำได้เพียงปล่อยให้สตรีอัปลักษณ์ผู้นี้อาศัยไออุ่นจากร่างกายเขาตามใจชอบ แถมยิ่งทำยิ่งเกินไปขึ้นเรื่อย ๆ อีก
สตรีบ้าผู้นี้!
...
ช่างเป็ความอัปยศอดสูอย่างยิ่ง หลงเยี่ยเยี่ยนสาบานว่าเมื่อพลังบำเพ็ญของเขาถูกคลายผนึกจะต้องสับสตรีไร้ยางอายผู้นี้ให้เป็ชิ้นเล็กชิ้นน้อย!
ทว่ายังไม่ทันถึงวันนั้นร่างแยกของเขาที่อยู่ไกลถึงแคว้นศักดิ์สิทธิ์จิ่วโยวกลับถูกลอบโจมตีจนกระตุ้นอาคมผนึก ร่างจริงของเขาจึงถูกเคลื่อนย้ายกลับไปในทันที และหลอมรวมเป็หนึ่งเดียวกับร่างแยก
เมื่อลืมตาขึ้นรอบกายคือตำหนักอันเย็นเยียบ หญิงสาวที่อัปลักษณ์ที่สุดคนนั้นหายไปแล้ว...
ในขณะนี้ทั่วทั้งแคว้นศักดิ์สิทธิ์จิ่วโยวต่างััได้ถึงแรงกดดันและความโกรธเกรี้ยวที่ทรงพลังอย่างยิ่ง บนพื้นเืไหลนองเป็สาย ทั้งหมดคือศพของยอดฝีมือจากหลายสำนักที่มาลอบโจมตีเขา
ในเวลาเดียวกันบนท้องฟ้าของแคว้นศักดิ์สิทธิ์จิ่วโยวปรากฏเงาร่างเลือนลางของหงส์เพลิง แสงเจิดจรัสโชติ่ นี่คือสัญญาณของการฟักตัวของสัตว์เทพ!
"ขอแสดงความยินดีกับฝ่าา สัตว์เทพหงส์เพลิงในนิมิตแต่กำเนิดของพระองค์ในที่สุดก็ได้กะเทาะเปลือกออกมาสู่โลกกว้างแล้ว!"
สัตว์เทพนิมิตของหลงเยี่ยเยี่ยนคือสัตว์เทพหงส์เพลิง ซึ่งหลายปีมานี้ไม่สามารถฟักออกมาได้ และในวันนี้เมื่อร่างจริงของเขากลับมา เปลือกไข่จึงแตกออกและพลังก็เพิ่มพูนขึ้นอย่างมาก
ทว่ายามนี้ทุกคนกลับเห็นว่าสีหน้าของจักรพรรดิย่ำแย่ถึงขีดสุด ไม่มีความยินดีแม้แต่น้อย นั่นก็เพราะทันทีที่หงส์เพลิงน้อยผู้สง่างามและงดงามตัวนั้นอ้าปากพูด สิ่งแรกที่พูดคือ...
"นายท่าน แล้วนายหญิงเล่า? นายหญิงอยู่ที่ไหน?"
"สตรีอัปลักษณ์ผู้นั้นไม่ใช่นายหญิงของเ้า!"
"แต่นายท่าน ข้าถูกฟักออกมาโดยนายหญิงนะเ้าคะ!"
ใบหน้าที่หล่อเหลาไร้ที่ติของหลงเยี่ยเยี่ยนเริ่มบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ เขาอดไม่ได้ที่จะขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน
สตรีผู้นั้นไม่รู้ว่าใช้เล่ห์กลอะไร ถึงขั้นทำให้หงส์เพลิงโบราณของเขาฟักออกมาได้! มีแต่ต้องตามหาสตรีบ้าผู้นี้ให้เจอให้ได้!
...
อวิ๋นหรั่นเยว่พบว่าบุรุษในพื้นที่ของนางหายไปแล้ว ยามนี้เหลือเพียงโซ่เหล็กที่ทำจากเหล็กเหมันต์เร้นลับ เขาดูไม่เหมือนคนที่ถูกกักขังไว้ที่นี่ แต่เหมือนตั้งใจมาเพื่อทะลวงขีดจำกัดและกดพิษในร่างกายมากกว่า
น่าเสียดายที่ต้องมาเจอนางจนถูกนางขัดจังหวะ ไม่รู้ว่าธาตุไฟเข้าแทรกหรือไม่
"ขอโทษจริง ๆ นะพี่ชาย หวังว่าคงไม่ได้ทำให้ท่านต้องฝังใจจนเกินไป..."
ก็ร่างกายของนางมีไอเย็นรุนแรงเกินไป จึงจำเป็ต้องทำเื่อุกอาจเช่นนั้น อีกทั้งใบหน้าตอนนี้ของนางก็ดูไม่ได้เลย... หากวันหน้าเขาเกิดหวาดกลัวผู้หญิงขึ้นมา นางคงจะรู้สึกผิดบาปยิ่งนัก
แต่ตอนนี้ช่างมันเถอะ เพราะนางตระหนักได้ว่าตนเองได้ข้ามภพมายังโลกแห่งนี้ ในหัวมีความทรงจำของเ้าของร่างเดิมมากมายรวมถึงความแค้นที่ถาโถมอย่างไม่หยุดหย่อน
ช่างเป็ผู้น่าสงสารยิ่งนัก ถูกบิดามารดาแท้ ๆ และพี่สาวปฏิบัติเช่นนี้ และเมื่อดูตอนนี้แล้วจะใช่บุตรสาวในไส้จริงหรือไม่ก็ยังไม่แน่ชัด วางใจเถอะ ความแค้นนี้ ข้าจะชำระแทนเ้าเอง!
ใบหน้าของนางฉายแววดุร้าย จากนั้นนางก็แสดงสีหน้าประหลาดใจ "เอ๊ะ? ไข่เทพใบนี้ทะลุมิติมากับข้าด้วยหรือ?"
อวิ๋นหรั่นเยว่ใช้วิชาเนตรมองเห็นไข่สีเขียวใบหนึ่งในพื้นที่มิตินิมิต ซึ่งก็คือไข่เทพที่นางกอดไว้ตอนะโลงไปในลาวาในชาติที่แล้ว
พื้นที่หิมะและน้ำแข็งแห่งนี้ ดูเหมือนจะเป็สิ่งที่ไข่เทพนำมาด้วย ดังนั้นพื้นที่มิตินิมิตที่ถูกอวิ๋นเสวี่ยเวยทำลายไป จึงกลับคืนมาอีกครั้ง
แกร๊ก!
ทันใดนั้น เปลือกไข่ก็ส่งเสียงแตกออก!
2K
