(จบ)เกิดใหม่มาเป็นภรรยาสุดฮอต80

บทที่ 37 มีคนอยากยอมรับผิดแทนกู้หนิง

เก๋อกงอานเป็นนายตำรวจร่างกายสูงใหญ่ มีรอยแผลเป็นพาดยาวอยู่บนใบหน้า ซึ่งทำให้เขาดูน่ากลัว สิ้นเสียงคำพูดของเขา ห้อง 404 ก็ตกอยู่ในความเงียบทันที

จ้าวกุ้ยฮวานั่งตัวตรงด้วยความตกตะลึง เธอดึงสายน้ำเกลือออกจากแขนและร้องด้วยความตื่นตระหนกว่า "สหาย คุณมาหาผิดคนหรือเปล่า? หลานสาวฉันเป็นคนดี เธอไม่เคยไปยุ่งเกี่ยวกับพวกอันธพาลพวกนั้นเลย"

เก๋อกงอานหันมามองที่กู้หนิง "คุณป้าครับ เรามาหาถูกคนแล้ว เราจะไม่ปล่อยให้คนชั่วลอยนวลเด็ดขาด คุณป้าไม่ต้องกังวล"

ในตอนนี้ กู้หนิงมีความเยือกเย็นตามปกติของเธอ หญิงสาวเดินไปขอให้พยาบาลมาเจาะสายน้ำเกลือคุณย่าใหม่ และไม่ลืมที่จะปลอบโยนหญิงชรา "คุณย่าคะ ตำรวจเขาแค่เรียกตัวหนูไปสอบปากคำเองค่ะ เดี๋ยวหนูก็ได้กลับมาแล้ว คุณย่าไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ"

จ้าวกุ้ยฮวายังคงเป็นห่วงอยู่ดี แต่ก็หันมาโบกมือบ๊ายบายอย่างสบายใจ ก่อนที่จะเดินตามเก๋อกงอานออกไปจากห้องพัก หญิงสาวมีความสงบมากจนเก๋อกงอานต้องหันกลับมามองหลายครั้ง

กู้หนิงยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย และปล่อยให้อีกฝ่ายจ้องมองต่อไป

ทันทีที่พวกเขาออกมาจากห้องพักคนไข้ พวกเขาก็ได้พบเจอกับกู้เหยาซึ่งมาที่นี่เพื่อส่งอาหารและเปลี่ยนเสื้อผ้า เมื่อเธอเห็นเก๋อกงอานอยู่ในชุดเครื่องแบบตำรวจยืนอยู่ข้างกู้หนิงกู้เหยาก็อดดีใจขึ้นมาไม่ได้ "จะไปไหนกันเหรอคะ?" เธอถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ทันทีที่มาถึงโรงพยาบาล กู้เหยาก็ได้ข่าวเรื่องที่พี่สาวของเธอเป็นผู้ต้องสงสัย กู้เหยารู้สึกอยากให้ตำรวจพาตัวกู้หนิงจากไปโดยไม่ต้องกลับมาอีกเลย!

กู้หนิงยกยิ้ม "เธอตาบอดหรือไง?"

"เธอ..." กู้เหยายกมือขึ้น อยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กู้หนิงก็เดินชนเธออย่างแรง และไม่ต้องการพูดคุยกับเธออีกแม้แต่น้อย เก๋อกงอานจ้องมองภาพเหตุการณ์นี้ด้วยความสนใจ

พวกเขาเดินไปข้างหน้า กู้เหยาถือถุงใส่เสื้อผ้าเดินสวนเข้าไปในห้องพักคนไข้ จ้าวกุ้ยฮวานึกว่ากู้หนิงกลับมาแล้ว จึงหันมามองด้วยความแปลกใจ แต่เมื่อเห็นว่าคนที่เข้ามาเป็นกู้เหยา หญิงชราก็หุบยิ้มทันที "เธอมาทำอะไร?"

กู้เหยาได้แต่สบถอยู่ในใจ คุณย่าของเธอลำเอียงมากเกินไปแล้ว แต่เธอก็ยังข่มใจตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานว่า "วันนี้คุณแม่รู้สึกไม่ค่อยสบายค่ะ หนูก็เลยเอาอาหารกับเสื้อผ้ามาส่งแทน"

"ไสหัวไปซะ" จ้าวกุ้ยฮวาพูดด้วยน้ำเสียงห่างเหิน "แกส่งจดหมายสำนึกผิดให้คณะกรรมการปฏิวัติแล้วหรือยัง?" เป็นเพราะเหตุการณ์นี้เองที่ทำให้จ้าวกุ้ยฮวาโมโหจนต้องเข้าโรงพยาบาล ดังนั้น เธอจึงยังรู้สึกโกรธกู้เหยาอยู่

"คุณย่าคะ หนูส่งไปแล้ว ไม่ต้องห่วงนะ คณะกรรมการปฏิวัติบอกหนูว่าเรื่องนี้ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับตระกูลกู้" กู้เหยาพูดออกมาอย่างลังเล

จ้าวกุ้ยฮวาตอบด้วยความรังเกียจ "แกจะพูดอะไรก็ได้ อย่าให้มาเดือดร้อนคนอื่นทีหลังก็แล้วกัน"

กู้เหยากัดฟันพยายามข่มอารมณ์เอาไว้ "ตอนนี้หนูเป็นห่วงพี่หนูมากกว่า พี่หนูถูกตำรวจลากตัวไปแล้ว" เธอกลัวว่าจ้าวกุ้ยฮวาจะเกลียดตัวเองมากขึ้น จึงรีบพูดต่อไปว่า "ระหว่างทางมาที่นี่ หนูได้ยินคนพูดกันให้แซ่ดไปหมด ทุกคนเชื่อว่าพี่หนูเป็นคนทำ เพราะไม่กี่วันก่อน มีคนได้ยินตั้งหลายคนว่าพี่หนูขู่อาฆาตจะทำให้หลางหงเหว่ยสูญพันธุ์"

จ้าวกุ้ยฮวาหัวใจกระตุกวูบ พูดว่า "อย่ามาเหลวไหล พี่แกไม่กล้าดูคนเชือดไก่ด้วยซ้ำ แล้วจะมาทำเรื่องแบบนี้ได้ไง อย่าให้ฉันได้ยินแกพูดแบบนี้อีกนะ ไม่งั้นโดนดีแน่..."

กู้เหยาได้แต่นิ่งเงียบด้วยความจำใจ เพราะเธอเข้าใจดีว่าตอนนี้ตนเองถูกทุกคนเกลียดชังหมดแล้ว เพราะอะไรกันนะ ทำไมทุกคนถึงเข้าข้างกู้หนิงกันไปหมด?

...

ในห้องพักคนไข้ชั้นสอง

หลางจิ่งซานได้ยินเรื่องที่พี่นางฟ้าถูกตำรวจควบคุมตัวไป เขาเดินกลับไปกลับมาในห้องพักและหันกลับมาพูดกับน้องสาวว่า "อิ๋งอิ๋ง พี่นางฟ้าช่วยพวกเรามาแล้วหลายครั้ง ครั้งนี้พวกเราไปช่วยเธอกันบ้างดีไหม?"

อิ๋งอิ๋งไม่เข้าใจความหมายของพี่ชายเลย เธอปรบมือและพูดด้วยความตื่นเต้น "ไปช่วยพี่นางฟ้ากัน"

เมื่อจ้องมองไปที่อิ๋งอิ๋ง หลางจิ่งซานก็รู้สึกเศร้าขึ้นมาเล็กน้อย เขาหันไปมองมารดาที่นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียงและพึมพำออกมาว่า "แม่ครับ แม่คงไม่โทษผมหรอกใช่ไหม?" เขากำลังจะไปสารภาพผิดและขอให้อิ๋งอิ๋งเป็นพยาน นอกจากจะเป็นการทำลายชีวิตของตัวเองแล้ว การช่วยเหลือพี่นางฟ้าในครั้งนี้ ยังเป็นการทำลายภาพลักษณ์ของอิ๋งอิ๋งอีกด้วย แต่เขาก็ต้องการจะช่วยเหลือพี่นางฟ้าอยู่ดี

เด็กหนุ่มเพียงแต่สงสารมารดาก็เท่านั้น

มารดาของเขาที่อยู่บนเตียง พลันลืมตาขึ้นมาและพูดเบา ๆ ว่า "เสี่ยวซาน ไปเถอะ" แม้ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอจะนอนไม่ได้สติเป็นส่วนใหญ่ แต่ก็ยังรับทราบถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นอยู่บ้าง เธอรู้ดีว่าพี่นางฟ้าคนนั้นเป็นคนคอยช่วยเหลือหลางจิ่งซานกับอิ๋งอิ๋งมาโดยตลอด

พวกเขาเป็นหนี้บุญคุณพี่นางฟ้าคนนั้น

"ตระกูลหลางของพวกเราตอบแทนบุญคุณเสมอ" หญิงสาวพยายามพูดออกมา ก่อนที่จะหมดสติไปอีกครั้ง

หลางจิ่งซานกอดอิ๋งอิ๋ง คุกเข่าลงบนพื้น โขกศีรษะคำนับมารดาสามครั้ง ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องพักไปโดยไม่เหลียวมองกลับมาอีกเลย

...

บนห้องพักชั้นห้าของโรงพยาบาล

โจวเหวินเยี่ยนได้ยินข่าวที่โด่งดังทางด้านนอก เขาพยายามแอบฟังอยู่นาน สีหน้าของเขาแปลกประหลาดเล็กน้อย หลางหงเหว่ยยังคงคิดอะไรบางอย่างตอนที่วิ่งกลับเข้าไปในห้องพัก และบอกให้ผู้เฒ่าโจวรับฟัง "คุณปู่ครับ กู้หนิงถูกคุณอาเก๋อพาตัวไปแล้ว"

ผู้เฒ่าโจวขมวดคิ้ว เรื่องนี้ไม่ใช่ว่าโจวจื้อหย่วนจัดการไปแล้วเหรอ?

โจวเหวินเยี่ยนนึกว่าชายชราไม่เข้าใจ จึงอธิบายเพิ่มเติม "เธอเป็นผู้ต้องสงสัยหลักครับ ก่อนหน้านี้ มีคนเคยเห็นว่าเธอพยายามจะเหยียบความเป็นชายของหลางหงเหว่ยมาแล้ว" หลังจากหยุดชะงักเล็กน้อย ชายหนุ่มก็พูดด้วยความกลัว "ดีนะเนี่ยที่ผมถอนหมั้นมาก่อน กู้หนิงเป็นผู้หญิงที่น่ากลัวเหลือเกิน นึกดูแล้วก็ต้องขอบคุณเธอนะครับที่เมื่อก่อนไม่ได้ทำอะไรโหดร้ายแบบนั้นกับผม"

ทันทีที่เขาพูดจบ โจวจื้อหย่วนก็หันมามองด้วยแววตาเย็นชา และพูดว่า "หุบปาก" หลังจากนั้น โจวจื้อหย่วนก็หายตัวไปเหมือนเขาเป็นสายลมวูบหนึ่ง

...

ในห้องสอบสวนชั่วคราวที่จัดตั้งขึ้นในห้องใต้ดินของโรงพยาบาล ภายในห้องมีแหล่งให้แสงสว่างเพียงอย่างเดียวคือหลอดไฟหนึ่งดวงบนเพดาน บรรยากาศอึมครึม ไม่มีชีวิตชีวา มันเพียงพอที่จะทำให้ผู้คนอึดอัดจนตายได้

เก๋อกงอานสอบปากคำผู้คนหลายสิบคนตลอดเช้านี้ กู้หนิงไม่ใช่คนแรก และเธอจะไม่ใช่คนสุดท้าย แต่เธอเป็นคนที่มีความสงบสุขุมมากที่สุด

เมื่อเข้ามาในห้องแล้ว หญิงสาวก็เดินไปนั่งบนเก้าอี้ด้วยสีหน้าเยือกเย็น ไม่พูดอะไรออกมาสักคำ

เก๋อกงอานยิ่งประหลาดใจมากกว่าเดิม เช้านี้เขาสอบปากคำผู้คนจำนวนมาก บางคนร้องห่มร้องไห้ บางคนตะโกนโวยวาย บางคนยอมให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี บางคนก็ไม่ยอมให้ความร่วมมือ แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ผู้ต้องสงสัยให้ความร่วมมือมากที่สุด นายตำรวจหนุ่มเดินไปนั่งฝั่งตรงข้ามของเธอและถามว่า "คุณกู้หนิงใช่ไหมครับ?"

กู้หนิงพยักหน้า ตอบเบา ๆ ว่า "ใช่แล้วค่ะ..."

"ก่อนหน้านี้ คุณเคยพูดในที่สาธารณะใช่ไหมว่าอยากจะทำให้หลางหงเหว่ยสูญพันธุ์?"

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ หญิงสาวก็แสดงสีหน้าตื่นเต้นขึ้นมาทันที "ใช่แล้วค่ะ! หลางหงเหว่ยเป็นคนโรคจิต มันพยายามจะลวนลามอิ๋งอิ๋ง อิ๋งอิ๋งเป็นเด็กอายุยังไม่ถึงสี่ขวบเลยนะคะ ถ้ามีคนทำให้มันสูญพันธุ์ไปได้ นั่นก็เป็นเรื่องที่เหมาะสมที่สุด ถ้าฉันรู้จักคน ๆ นั้น ฉันก็อยากจะขอบคุณเขาจริง ๆ "

สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความตื่นเต้นดีใจ เก๋อกงอานเลิกคิ้วขึ้นสูงแล้วถามต่อไป "ช่วงเวลาระหว่างเที่ยงคืนถึงตีสองของเมื่อคืนนี้ คุณอยู่ที่ไหนครับ?" คนร้ายตัวจริงจะต้องแสดงพิรุธออกมาอย่างแน่นอน

กู้หนิงทำท่าพยายามทบทวนความทรงจำ "ประมาณเที่ยงคืน ฉันได้ยินว่าเกิดเรื่องขึ้นกับตระกูลหลางที่ชั้นล่าง ชั้นก็เลยลงไปดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น..." เธอหยุดพูดครู่หนึ่ง "หลังจากลงไปดูแล้ว ฉันก็กลับขึ้นมาพักผ่อนที่ชั้นสี่ นอกจากนั้นก็ไม่รู้อะไรอีกแล้วค่ะ" กู้หนิงตอบด้วยน้ำเสียงจริงใจมากที่สุด

มีแต่คนร้ายตัวจริงเท่านั้นถึงจะจดจำเวลาได้อย่างแม่นยำ

นี่คือคำตอบที่สมบูรณ์แบบ เก๋อกงอานยิ่งประหลาดใจมากกว่าเดิม เขาหมุนปากกาในมือเล่น "แต่มีคนบอกว่าเห็นคุณเดินอยู่นอกหน้าต่างตอนประมาณตีหนึ่ง คุณไปทำอะไรที่ชั้นสองครับ"

กู้หนิงแสดงท่าทางตกใจเล็กน้อย "เป็นไปได้ยังไงกันคะ? ถ้าเป็นตอนตีหนึ่ง ก็หลังจากเกิดเรื่องกับตระกูลหลางได้ไม่นาน ตอนนั้นทุกคนน่าจะกลับเข้าห้องพักกันหมดแล้วนะ คน ๆ นั้นจำผิดหรือเปล่าคะ" หลังจากหยุดเล็กน้อย เธอก็พูดด้วยความประหม่าว่า "สหาย ถ้าคุณไม่เชื่อฉัน ฉันขอให้เรียกตัวพยานคนนั้นมายืนยันต่อหน้าฉันได้เลย"

จังหวะที่เก๋อกงอานกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ลูกน้องคนหนึ่งก็เดินเข้ามากระซิบข้างหูเขา นายตำรวจหนุ่มประหลาดใจเล็กน้อย หันมาจ้องมองกู้หนิงอยู่สามวินาที แล้วหัวเราะในลำคอ "ผมเป็นตำรวจมาตั้งหลายปี แต่นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่มีคนอยากจะยอมรับผิดเป็นคนร้ายขนาดนี้"

"แถมมากันสองคนซะด้วย..."