เหนื่อยใจชะมัด อยู่ ๆ ก็กลายเป็นคนรักของท่านประธาน!

บทที่ 42 ถูกทิ้งไว้ข้างถนน

        จวีซือหนานถูกคำพูดของเขาทำให้นิ่งอึ้งไป แม้ว่าเธอจะรู้ว่าเขาพูดไปเพราะความโกรธ แต่เธอก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงต้องกระทำ และพูดแบบนั้นออกมา

        ผู้ชายคนนี้เปลี่ยนใจเร็วยิ่งกว่าพลิกหน้าหนังสือซะอีก

        ปึ้ก!

        จวีซือหนานรู้สึกว่าร่างกายของเธอเอนไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว และเมื่อเธอเอนตัวกลับมา รถก็จอดลงอย่างกะทันหัน

        “คุณ…”

        “ลงจากรถไปซะ” ยังไม่ทันจะพูดจบ เสียงเย็นชาของกงเจ๋ออวี้ก็ดังมาจากด้านข้าง

        มองดูสีหน้าโกรธเกรี้ยวของเขาแล้ว จวีซือหนานก็รู้สึกว่าเขาช่างไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย!

        “ลงก็ได้!”

        เธอผลักประตูรถออก ก่อนจะกระโดดลงมาโดยไม่ลังเล

        สิ้นเสียงคำรามของเครื่องยนต์ ไฟท้ายของรถสุดหรูของกงเจ๋ออวี้ก็หายลับไปในความมืด

        “คนคนนี้นี่มัน…”

        จวีซือหนานขมวดคิ้วด้วยความโกรธ เตะก้อนหินเล็ก ๆ ข้างทางอย่างแรง

        เธอยืนรอที่ริมถนนนานกว่าสิบนาที แต่กลับไม่มีรถสักคันวิ่งผ่านมา ถึงจะเป็นฤดูร้อนแต่ลมยามค่ำคืนก็ทำให้เธอรู้สึกหนาวขึ้นมาได้

        จวีซือหนานถูมือไปมา เมื่อเห็นว่ายังไม่มีรถวิ่งมา เธอจึงถอนหายใจอย่างจนปัญญา ได้แต่เดินไปทางอะพาร์ตเมนต์ด้วยลำแข้งของตัวเอง

        หนึ่งชั่วโมงกว่าต่อมา จวีซือหนานก็เดินมาถึงที่พัก เธอก้มลงนวดขาที่ปวดเมื่อยแล้วเดินเข้าลิฟต์

        ติ๊ง!

        ประตูลิฟต์เปิดออก จวีซือหนานเพิ่งจะก้าวออกมา ก็เห็นผู้ชายคนหนึ่งนอนอยู่ตรงทางเดิน เธอถือกุญแจด้วยมือสั่นเทา หญิงสาวตกใจมาก รีบถอยไปสองก้าว ก่อนจะยื่นมือไปจับผนังด้านหลัง

        เมื่อได้ยินเสียงลิฟต์ดังขึ้น ชายที่นอนอยู่บนพื้นจึงชะโงกหน้าขึ้นมาเล็กน้อย เสียงแหบพร่าเอ่ยเรียกว่าเบา ๆ “จวีซือหนาน…”

        “หานเกาอี้?”

        เมื่อเห็นหน้าชายคนนั้นอย่างชัดเจน ดวงตากลมโตพลันเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ เธอมองคนที่นอนอยู่บนพื้นด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย ก่อนจะเดินไปข้างหน้าสองก้าว และพบว่าเขาเหมือนจะเมาอยู่

        “มาทำอะไรที่นี่?”

        จวีซือหนานถามด้วยสีหน้าเย็นชา

        หานเกาอี้ค้ำผนังลุกขึ้นยืน เขาเดินโซเซไปหาเธอ ก่อนจะพูดอู้อี้ออกไป “เธอกลับมาแล้ว…”

        จวีซือหนานขมวดคิ้วแน่น มองเขาด้วยความรังเกียจ ไม่อยากจะสนใจเขาเลยสักนิด จึงเดินตรงไปที่ประตู เสียบกุญแจเข้าในลูกบิด

        ประตูเพิ่งจะเปิดออกเล็กน้อย หานเกาอี้กลับยื่นมือคว้าเธอเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขนทันที “ฉันคิดถึงเธอ…”

        “นายจะทำอะไร ปล่อยฉันนะ!”

        จวีซือหนานตกใจ ได้ยินคำพูดของเขาแล้วยิ่งขมวดคิ้วแน่นขึ้น เธอผลักหานเกาอี้ออกอย่างแรง แล้วตะคอกใส่เขาด้วยท่าทางโมโห

        แต่หานเกาอี้ไม่ยอมแพ้ แขนยาวยื่นมาโอบกอดเธออีกครั้ง “ฉันคิดถึงเธอ… เรากลับไปคบกันเหมือนเดิมได้ไหม?”

        “ไม่มีวัน”

        จวีซือหนานขมวดคิ้วอย่างหนัก เธอพยายามดิ้นรนอย่างสุดกำลัง แต่เขากลับกอดรัดเธอแน่นขึ้น หญิงสาวจึงเงยหน้าขึ้นมองด้วยความโกรธแค้น “นายฝันไปเถอะ! หานเกาอี้ อย่ามาทำให้ฉันรู้สึกขยะแขยงที่นี่ รีบปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ!”

        “ทำไมล่ะ?” คิ้วของหานเกาอี้ขมวดเข้าหากันด้วยความเจ็บปวด “เธอรู้ไหมว่าช่วงนี้ฉันใช้ชีวิตยังไง เธอไม่คิดจะขอร้องให้ฉันกลับไปบ้างเลยเหรอ”

        หานเกาอี้เอ่ยข้างหูของจวีซือหนาน ลมหายใจร้อนผ่าวปนกับกลิ่นแอลกอฮอล์ปะทะใบหน้าของเธอ ทำให้ความรู้สึกรังเกียจในใจของจวีซือหนานยิ่งลึกซึ้งขึ้นไปเรื่อย ๆ

        “นายจะใช้ชีวิตยังไงก็ไม่เกี่ยวกับฉัน ปล่อยฉันนะ!” จวีซือหนานตาแดงก่ำ ใช้แรงทั้งหมดที่มีดิ้นออกจากอ้อมกอดของเขา เธอถอยหลังสองก้าวแล้วหันไปจ้องมองหานเกาอี้ด้วยความเกรี้ยวโกรธ “หานเกาอี้ นายนอกใจฉันก่อน แต่ยังอยากให้ฉันมาขอร้องนายอีกเหรอ นายทำให้คนรู้สึกขยะแขยงได้ขนาดนี้ได้ยังไงกัน!”

        อยู่ด้วยกันมาตั้งนาน จวีซือหนานเพิ่งรู้ว่าชายตรงหน้าเป็นคนน่ารังเกียจขนาดนี้!

        หานเกาอี้เซถอยหลังสองก้าวพิงกำแพงพยายามยืนให้มั่นคง เขามองไปที่จวีซือหนานด้วยดวงตาแดงก่ำของความไม่พอใจ “เธอเพิ่งไปเดตกับกงเจ๋ออวี้มาสินะ เธอคบกับเขาก็เพื่อเงินไม่ใช่เหรอ มานอนกับฉันสิ!” เขาชี้เข้าที่หัวใจของตัวเอง “นอนกับฉันคืนหนึ่ง ฉันจะให้ห้าแสนหยวน!”