(อ่านฟรี)​ แผลงรัก นายรูมเมต [Black Cupid]

อ‍ลันในสูทเนี๊ยบยืนอยู่ภายในห้องน้ำมองมาทางผมด้วยสายตาเย็นชาที่คาดเดาไม่ออกเขายืนรอผมด้วยท่าทีที่ทำให้ผมรู้สึกเย็นวาบในใจความรู้สึกนั้นมันย้อนกลับมาเหมือนเดิม ความกลัว ความเกลียดและ...ความคิดถึงที่ผมไม่เข้าใจว่ามาจากไหน มันตีกันในหัวของผมจนแทบแยกไม่ออก

ผลั่ก! ทว่าก่อนที่ผมจะทันได้ขยับตัวหรือพูดอะไร

จู่ๆ มีมือของใครบางคนผลักผมเข้ามาด้านในแล้วจากนั้นประตูทางเข้าก็ถูกปิดลงพร้อมกับมีเสียงพูดตามหลังมาว่า

“ห้องน้ำกำลังปิดปรับปรุงขออภัยในความไม่สะดวก เชิญเดินไปอีกฝั่งตรงมุมตึกนะครับ…”

ในตอนนี้เองผมก็รู้ได้ทันทีว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นฝีมือของอลันคนชั่วนั่นคงเห็นผมเข้าแล้ว…

อ‍ลันยกยิ้มให้ผมอย่างอบอุ่น ก่อนจะเดินเข้ามาแล้วฉุดลากผมแล้วพาไปยังห้องเล็กห้องหนึ่งที่อยู่มุมในสุดของห้องน้ำเขาล็อกประตูทันที แล้วหันมามองผมด้วยสายตาที่ไม่เคยเปลี่ยนไปเลยตั้งแต่ครั้งสุดท้ายที่เราพบกัน

ผมพยายามขัดขืน แต่ผมก็ฉลาดพอที่จะไม่ส่งเสียงโวยวายเพราะรู้ดีว่าอ‍ลันมีอำนาจมากแค่ไหนเขาคือผู้ลงทุนรายใหญ่ของ ซีรีส์เรื่องนี้... ดังนั้น ผมจึงไม่อยากมีปัญหา

“ทีม...นึกไม่ถึงว่านายก็อยากเป็นนักแสดง?”

หลังจากความเงียบอันแสนอึดอัดได้ผ่านพ้นไปในที่สุดเสียงของอ‍ลันก็ดังก้องอยู่ในหัวของผม เสียงนั้นฟังดูราบเรียบแต่กลับทำให้ผมรู้สึกหนาวเหน็บไปถึงกระดูก

“หึ!” ผมกระแทกเสียงออกมาเบาๆพลางก่นด่าในใจ

‘คนอย่างมึงจะไปรู้อะไร...เพราะมึงไม่เคยสนใจคำพูดของกูตั้งแต่แรก ในสายตาของมึงมีแต่ไอ้เตอยู่ตลอดเวลา’ ในขณะที่คิดผมก็จ้องใบหน้าของอลันอย่างเยาะเย้ย อลันคงมองออกว่าผมกำลังด่าเขาอยู่ในใจจึงจ้องตาผมไม่กะพริบ

สายตาของเขาจ้องตรงมาที่ผมราวกับเจ้าป่าที่มองดูเหยื่อมันน่ากลัวมากจนผมต้องหันหน้าหนี ความรู้สึกอัดแน่นและสับสนกำลังเพิ่มพูนในใจมากขึ้นเรื่อยๆโดยที่ผมไม่รู้ตัว

สีหน้าเยาะเย้ยของผมคงแสดงออกชัดเกินไป จึงทำให้หมอนั่นเริ่มโมโหร่างสูงก้าวเข้ามาใกล้จนแทบชิด ก่อนจะโน้มตัวลงมาข้างๆส่งกลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคยแตะจมูกกลิ่นนั้นทำให้ผมรู้สึกเหมือนถูกดึงกลับไปในวันที่เคยใกล้ชิดกันมันยิ่งทำให้หัวใจผมเต้นแรง ร่างกายตื่นตัวขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

อ‍ลันเอื้อมมือมาจับต้นแขนผมเบาๆแต่ก็แน่นพอที่จะไม่ให้ผมหลุดออกไป เขาโน้มตัวลงมาซุกไซ้ตรงซอกคอของผมกลิ่นหอมอ่อนๆ ของเขาแทรกซึมเข้ามาในความรู้สึกจนทำให้ผมสั่นสะท้านไปทั้งตัว

“นายคิดถึงฉันบ้างหรือเปล่า?” เสียงของอ‍ลันกระซิบข้างหู มันทั้งหวานและเย็นเยียบในเวลาเดียวกันความรู้สึกแปลกประหลาดที่ไม่ควรมีมันปะทุขึ้นมาในใจของผม

“พอ...พอเถอะ!”ผมพูดเสียงสั่น พยายามขยับตัวหนี แต่อ‍ลันกลับยิ่งแนบชิดเข้ามามากขึ้นใบหน้าของเขายังคงซุกอยู่ตรงซอกคอผม มือของเขาขยับไปแตะที่เอวร่างกายของผมแข็งทื่อ ไม่รู้จะหนีไปไหนความรู้สึกขยะแขยงผสมกับความสับสนในใจทำให้ผมหายใจไม่ออกผมรู้สึกว่าอากาศในห้องแคบๆ นี้ยิ่งทำให้ผมอึดอัด

“ทีม...นายยังคงอ่อนแอเหมือนเดิมเลยนะ”

อ‍ลันพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ทำให้ผมขนลุกความเยาะเย้ยในน้ำเสียงของเขายิ่งทำให้ผมรู้สึกถูกดูหมิ่นแต่สิ่งที่แย่กว่านั้นคือความรู้สึกที่ผมมีต่อตัวเอง ผมควรจะผลักเขาออกไปควรจะเกลียดเขา แต่มันมีบางอย่างในใจที่ทำให้ผมลังเล

ทำไมผมถึงยังรู้สึกแบบนี้?

ผมพยายามผลักเขาออกอีกครั้ง แต่ก็ไร้เรี่ยวแรงน้ำตาเริ่มคลอเบ้าโดยไม่รู้ตัว “หยุดเถอะอลัน...ได้โปรดหยุด…”ผมพูดเสียงสั่น น้ำเสียงของผมมันฟังดูอ่อนแออย่างเห็นได้ชัด แต่อ‍ลันไม่สนใจเขายังคงซุกไซ้ซอกคอของผมเหมือนไม่กลัวว่ามีใครจะเข้ามาเห็น

“นายไม่มีวันหนีพ้นจากฉันหรอก ทีม”

อ‍ลันกระซิบข้างหูสัมผัสจากริมฝีปากของเขาทำให้ผมสะดุ้ง ผมกัดฟันแน่นพยายามข่มความรู้สึกที่ปะทุขึ้นในใจ มือของผมพยายามดันอกเขาออกแต่เรี่ยวแรงกลับไม่มีพอที่จะทำให้อ‍ลันขยับตัวออกไป

บรรยากาศภายในห้องน้ำตอนนั้นทั้งอึดอัดและสับสนผมรู้สึกเหมือนถูกกดดันจนแทบหายใจไม่ออก แม้ว่าความเกลียดที่ผมมีต่ออ‍ลันจะเต็มไปทั้งหัวใจแต่ความทรงจำและความอ่อนแอที่เคยมีต่อเขายังวนเวียนอยู่ในใจลึกๆผมรู้สึกเหมือนติดอยู่ในกรงของความรู้สึกที่ไม่สามารถหลุดพ้นได้

“พอเถอะ...อ‍ลัน” ผมพูดเสียงเบาแต่ในครั้งนี้ผมพยายามรวบรวมแรงทั้งหมดที่มี ผลักเขาออกไปด้วยแรงสุดท้าย อ‍ลันชะงักไปชั่วขณะเขาหันมามองหน้าผม สายตาเย็นชาของเขาทำให้ผมรู้ว่าผมไม่มีทางหนีจากเขาไปได้ง่ายๆแต่นี่คือสิ่งที่ผมต้องทำ

“ที่ผ่านมาฉันไม่เคยคิดเลยว่าสิ่งนี้คือความฝันของนาย...ไม่งั้นฉันคง….”อ‍ลันพูดค้างๆ คาๆสายตาเขาดูเหม่อลอยไปครู่หนึ่งก่อนกลับมามองผมเหมือนเดิม

“อ‍ลัน…ในฐานะผู้จัดรายใหญ่นายจะทำอะไรก็ได้...แต่เราไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว”

ผมพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวกว่าที่คิดแต่ในใจกลับยังคงสับสน อีกทั้งยังกลัวว่าอ‍ลันจะใช้อำนาจในมือปัดผมออกจากการมีส่วนร่วมในการแคสติ้งบท

“เอาเถอะ…ฉันหวังว่านายจะผ่านมันไปได้อย่างราบรื่น อย่าทำให้เงินของฉันที่ลงไปต้องสูญเปล่า”

คำพูดของอ‍ลันเต็มไปด้วยความเยาะเย้ยสายตาของเขายังจับจ้องมาที่ผม มันทำให้ผมรู้สึกขยะแขยงแต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ามีบางส่วนในใจยังคงถูกดึงดูดไปหาความอบอุ่นที่เคยได้รับจากเขา

การสนทนาสั้นๆในห้องน้ำจบลงเมื่อผมขอตัวออกมา แม้ว่าจะรู้สึกขยะแขยงในคำพูดของอลันแต่ผมก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่าผมยังรู้สึกถึงเขาอยู่บ้างโดยเฉพาะตอนที่อยู่ใกล้กันในห้องน้ำกลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคยของเขาทำให้ผมสับสนในตัวเอง ผมควรจะเกลียดเขาสิเกลียดคนที่ทำร้ายผม แล้วทำไมผมถึงรู้สึกแบบนี้ไปได้...ผมไม่เข้าใจตัวเองเลยจริงๆ

หลายวันหลังจากนั้น

อลันไม่ได้มาดูการซ้อมด้วยตัวเองเหมือนวันแรกซึ่งถือว่าดีมาก เพราะผมไม่ต้องคอยระแวงว่าเขากำลังทำอะไรหรือคิดอะไรอยู่การไม่มีอลันคอยจับตามองทำให้สมาธิของผมดีขึ้นอย่างชัดเจน

ในที่สุดการอบรมการแสดงก็ดำเนินมาถึงวันสุดท้าย ซึ่งเป็นวันเดียวกับการคัดตัวนักแสดงบรรยากาศเต็มไปด้วยความเคร่งเครียดและจริงจังผู้เข้าร่วมทุกคนต่างตั้งใจเพื่อคว้าโอกาสนั้น ผมเองก็เช่นกันผมพยายามละทิ้งความสับสนในใจและมุ่งมั่นอย่างเต็มที่

แน่นอนว่าวันนี้เป็นวันสำคัญอลันและผู้จัดรายอื่นๆจึงต้องมาร่วมดูการคัดเลือกรอบสุดท้ายนี้ด้วยสายตาของเขาสร้างความกดดันจนผมแทบไม่เป็นตัวของตัวเองผมพยายามหลบหน้าเขาเท่าที่จะทำได้ แต่บางครั้งก็หลีกเลี่ยงไม่ได้

การแคสติ้งครั้งนี้ถือเป็นอีกก้าวสำคัญในชีวิตความฝันที่จะได้เป็นนักแสดงในซีรีส์เรื่องใหญ่กำลังอยู่ใกล้แค่เอื้อมบทที่ผมได้รับคือบทสารภาพรักต่อหน้าผู้ชายอีกคนซึ่งเป็นฉากสำคัญของซีรีส์วายเรื่องนี้ และเพราะว่าผมเป็นเกย์อยู่แล้วด้วยมันจึงไม่ทำให้ผมรู้สึกเขินอายจนเกินไปเมื่อต้องแสดงกับผู้ชายอีกคน