และทีมของโบนิตาจิวเวอรี่จึงได้วันหยุดสี่วันเพื่อชดเชยกับ่เวลาที่ทำงานอย่างบ้าคลั่ง
ชั้นสองของร้านที่เธอนั่งเปิดเพลงบอสซ่าคลอเบา ๆเข้ากับบรรยากาศการตกแต่งของร้าน พลอยขวัญชื่นชอบร้านอาหารที่เธอเลือกมากมองไปทางไหนก็สบายตา อาหารก็อร่อยถูกปาก เพลงก็เพราะยิ่งทำให้บรรยากาศดีเข้าไปอีก
หญิงสาวคิดเอาไว้หลังจากที่ย่อยจากของคาวแล้วของหวานคืนนี้ต้องเป็ค็อกเทลหวานๆ ถึงจะเข้ากับเพลงเพราะ ๆ นี่แหละคือความสุดยอดในการพักผ่อนคืนนี้
บรรยากาศของบาร์ชั้นล่างตอนนี้หนาตาขึ้นกว่าตอนที่เธอเข้ามาตอนแรกร่างบางมองหาที่นั่งว่าง เดินไปยังหน้าบาร์เครื่องดื่มหญิงสาวในชุดเดรสขาวตกเป็เป้าสายตาของบรรดาลูกค้าหนุ่มในร้าน
เธอเดินไปนั่งลงหน้าเคาน์เตอร์บาร์สั่งเครื่องดื่มกับบาร์เทนเดอร์เป็ค็อกเทลสีหวานมาจิ๊บเบา ๆดื่มด่ำกับบรรยากาศที่มีดนตรีเพราะ ๆ คลออยู่แต่ความเพลิดเพลินที่ได้รับก่อนหน้าหายไปเมื่อมีคนมาขัดขึ้น
“สวัสดีครับ มานั่งดื่มคนเดียวเหรอครับ”
เสียงเอ่ยทักจากคนข้าง ๆ ทำให้พลอยขวัญถอนหายใจอย่างเบื่อหน่ายออกมาไม่ได้ตอบคำถามของเขา
“ผมเห็นคุณมาสักพักแล้วให้ผมเลี้ยงเครื่องดื่มสักแก้วนะครับ”
“ไม่เป็ไรค่ะ” พลอยขวัญหันไปตอบคนช่างตื้อหน้านิ่ง
“คุณ...ชื่ออะไรครับ ขอเบอร์หน่อยได้ไหม?” คน้าสานสัมพันธ์เขยิบเข้ามาใกล้เธอ
พลอยขวัญเงยหน้ากลอกตาขึ้นเพื่อสงบสติก่อนจะหันไปทางคนที่กำลังคุมคามเธอ
“ไม่สะดวกค่ะ” เธอตอบด้วยท่าทางนิ่งอีกครั้งทำท่าจะลุกหนี
แต่ผู้ชายคนนั้นกลับไม่ยอมลดละความพยายามยื่นมือมาคว้าข้อมือของพลอยขวัญอย่างไม่รู้จักเกรงใจ
เธอสะบัดหน้าหันไปด้วยความไม่พอใจ แต่ก่อนที่เธอจะพูดอะไรมืออีกคู่หนึ่งก็คว้ามือของผู้ชายคนนั้นไว้ก่อนจะบิดมันออกจากข้อมือของเธออย่างรวดเร็ว
“เหี้ยอะไรวะ!” เสียงสบถหลุดออกมาท่ามกลางความเจ็บแปลบชายที่โดนเล่นงานหน้าเหยเกทันที
พลอยขวัญหันขวับไปมองชายหนุ่มร่างสูงที่เข้ามาแทรกกลางระหว่างเธอกับที่พยายามก่อกวนเธอ
“อย่ามายุ่งกับเธอ” เสียงของเขาราบเรียบแต่แฝงด้วยความน่าเกรงขาม พอ ๆ กับสายตาคมที่มองอีกฝ่ายอย่างไม่สบอารมณ์
“ปะ…ปล่อย”ชายที่รูปร่างเสียเปรียบพูดอย่างยากลำบากเมื่อข้อมือยังบิดอยู่ในมือของคนมาใหม่
ทันทีที่ชายหนุ่มปล่อยมือ เขาก็ผลักอีกฝ่ายถอยห่างออกไปชายเตี้ยกว่าชะงัก มองหน้าคนตรงหน้าอย่างกลัว ๆก่อนจะรีบวิ่งกลับไปที่โต๊ะที่กลุ่มเพื่อนยืนรอดูสถานการณ์อยู่แล้วออกจากร้านไปทันที ปล่อยให้เพื่อนที่มาด้วยกันเป็คนเคลียร์ค่าเครื่องดื่มแทน ไอ้ขี้ขลาด
“คุณไม่เป็ไรใช่ไหม?” ร่างสูงหันมาถามเธอน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่ฟังแล้วอุ่นใจอย่างประหลาด
“ไม่ค่ะ ขอบคุณที่ช่วยนะคะ”เธอเอ่ยพร้อมพยักหน้าอย่างจริงใจ
เขาเพียงพยักหน้ารับแล้วทิ้งตัวนั่งลงข้างเธอก่อนจะสั่งเครื่องดื่มกับบาร์เทนเดอร์
“ไม่มีอะไรแล้ว นั่งต่อเถอะ” เขาพูดเสียงทุ้มนุ่มพร้อมหันมาส่งสายตาอ่อนโยนให้เธอ
ตอนนั้นเองที่พลอยขวัญเริ่มรู้สึกตัวว่าความรู้สึกสุนทรีย์ที่เกือบหายไปเริ่มกลับคืนมาอีกครั้ง
ชายหนุ่มตรงหน้า ญาณาธิป เขายิ้มเล็ก ๆ ที่มุมปากเขาเห็นเธอั้แ่ที่เขาเปิดประตูเข้ามาเพราะจำได้แม่นว่าเพิ่งเจอกับเธอไปเมื่อ่เย็นที่ริมหาด
แต่อยู่ ๆ ก็มีร่างของผู้ชายเดินเข้ามาบดยังสายตาเขาจากเธอผู้ชายแปลกหน้าเดินตรงมาทางเธอ และเขารู้ทันทีว่าเธอคงไม่เต็มใจให้ใครมารบกวน
ขายาวก้าวเดินตรงเข้ามาโดยไม่ลังเลและนั่นก็คือสิ่งที่ทำให้เขาได้มานั่งข้างเธอในตอนนี้
“แก้วนั้นฉันเลี้ยงเองค่ะถือว่าขอบคุณที่คุณช่วยฉันไว้เมื่อกี้”พลอยขวัญพูดพร้อมดันแก้วเครื่องดื่มไปตรงหน้าเขา
“ตามที่คุณสะดวกเลย” เขาตอบพร้อมรอยยิ้มบาง ๆที่ทำให้เธอใจสั่นนิด ๆ
พลอยขวัญยิ้มตอบกลับเธอรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้ไม่มีท่าทีคุกคามเหมือนคนก่อนหน้าเลยแม้แต่น้อยความรู้สึกไว้วางใจจึงก่อ
231K
