มนต์ดำ อาถรรพ์ อารมณ์ (ฉบับเซ็นเซอร์)

………………………….

      เช้าวันใหม่เริ่มต้นขึ้น  สังเกตได้จากเสียงนกกระจิบร้องนอกหน้าต่าง  และแสงแดดอ่อนที่ลอดผ่านมุ้งลวด  ซึ่งนั่นก็ทำให้ร่างอวบที่เปลือยเปล่าของคุณนายสาวเริ่มสั่นไหวบนเตียง 

“ อื้อ……” ดวงตางอนขยับถี่รัว  ก่อนจะเผยอเปิดาๆ  และพอกระจกแห่งหัวใจจับโฟกัสภาพโดยสมบูรณ์  เธอก็พบว่าสถานที่ที่สิงสถิตในตอนนี้ก็คือ……ห้องนอนของตนเอง 

“ ฮ้า…..นี่ชั้นมาอยู่ที่นี่ได้ไง ” ศรีสมรพยายามทบทวนความจำ  เธอรู้สึกคอแห้งผากเป็นที่สุด  คล้ายเพิ่งผ่านการเดินทางจากทะเลทรายมาหมาดๆ  และพอเริ่มยันกายลุกขึ้นนั่ง  ความเมื่อยขบก็แพร่กระจายไปทั่วกาย 

“ ว่าแต่ชั้นไปทำอะไรมา  ทำไมถึงได้ปวดร้าวไปทั้งตัวแบบนี้  อย่างกับเพิ่งถูกฝูงหมาในขย้ำมาทั้งคืนเลย ”

            แน่นอนว่าเหตุที่เป็นเช่นนี้  เพราะศรีสมรกำลังช็อก  ซึ่งก็ควรจะเป็นแบบนั้น  เนื่องจากเธอต้องเผชิญศึกรักที่โคตรจะหนักมาทั้งคืน  จึงใช้เวลาอยู่นานพอดูกว่าที่เจ้าหล่อนจะจดจำเรื่องราวได้ 

“ ใช่แล้ว  ที่เราง่อยรับประทานแบบนี้  เพราะโดนนพจัดหนักเมื่อคืน  ว่าแต่ตอนนี้  เขาไปไหนซะล่ะ ” ศรีสมรมองหาชู้รัก  แต่ไม่ว่าหันหน้าไปทางใด  ก็พบแต่ความเปลี่ยวเหงาของห้องกว้าง  และเครื่องเรือนราคาแพง 

“ อืม…..นพน่าจะออกไปก่อนที่เราตื่น ” และนี่คือคำตอบที่คุณนายสาวให้กับตนเอง  ก่อนจะพยายามยันกายลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบาก  เพื่อเดินไปหาน้ำดื่มในตู้เย็น  และพอมีของเหลวไหลผ่านลำคอ  ก็ช่วยให้สลายความแห้งผากได้บางส่วน  หัวสมองพลันแจ่มใสขึ้นเป็นกอง  เลยตรึกตรองได้มากกว่าเดิม 

“ ดีขึ้นมานิดนึง  ว่าแต่อาการแบบนี้ดูคล้ายตอนที่เราแฮงค์เหล้าเลย  ท่าทางศึกรักเมื่อวานคงจะหนักกว่าที่คิด  วันนี้ต้องนอนพักให้หายเมื่อยล้า  แต่ก่อนอื่น  ไปอาบน้ำดีกว่า ”

………………………..

             ศรีสมรใช้เวลาชำระล้างร่างกายอยู่นานพอดู  เพราะรู้สึกเหนียวตัวสะสมมาตั้งแต่วานซืน  ปิดท้ายด้วยการแช่น้ำจนหลับคาอ่างอีกเกือบชั่วโมง  หลังจากเสร็จสิ้นทุกกระบวนการ  คุณนายสาวก็รู้สึกกระปรี้กระเปร่า 

“ อืม…..แช่น้ำนานซะจนหลับ  เล่นเอาตาสว่างเลย ” คุณนายสาวบิดกายโชว์หน้ากระจกบานใหญ่อยู่ครู่หนึ่ง  ก่อนจะหยิบผ้าขนหนูขึ้นมาคลุมร่างเปลือยที่อวบอัด  ส่วนผืนเล็กก็เอามาเช็ดเส้นผมยาวสลวยที่เปียกชื้น  และในจังหวะที่เจ้าหล่อนก้าวเท้าออกจากห้องน้ำ  โสตประสาทก็แว่วเสียงประหลาด 

“ แอ๊ด…ปัง…..”

              ไม่ต้องเป็นผู้หยั่งรู้ดินฟ้า  ก็ควรทราบว่านั่นคือ…เสียงเปิดปิดประตู  ดังนั้นคำถามที่เข้าสู่สมองของคุณนายสาวในลำดับถัดไปก็คือ…….คนที่เข้ามาในห้องนั้นเป็นใคร 

“ เอ……ใครเข้ามานะ  หรือจะเป็นนพ  เขาลืมของเหรอ  ถึงได้ย้อนกลับมา ”

              สาวสวยเตรียมออกไปต้อนรับ  แต่ความรอบคอบก็เตือนให้คำนึงถึงประเด็นอื่นที่น่าสะพรึงยิ่งกว่า 

“ แล้วถ้าคนที่เข้ามาไม่ใช่นพ  แต่เป็นคนอื่นล่ะ  ดีไม่ดี  อาจเป็นพวกขโมย ”

               เมื่อคิดได้ดังนี้  สองเท้าของสาวสวยก็แปรเปลี่ยนเป็นย่องเงียบ  ชนิดที่ไม่ยอมให้มีเสียงเล็ดลอดออกมาซักเดซิเบล  โสตประสาทและจักษุคอยจับกระแสของบุคคลผู้มาเยือนอยู่ตลอด  มือขวาคว้ากล่องโฟมล้างหน้าที่วางอยู่ใกล้ๆ   

“ ไม่ได้การ  เห็นทีต้องย่องออกไปดู  เผื่อความปลอดภัย  ต้องมีอะไรติดไม้ติดมือไปด้วย  จะได้ใช้ขว้างมันตอนที่โจรร้ายโผล่เข้ามา ”

               หลังจากได้อาวุธลับที่น่าสมเพช  คุณนายสาวก็ก้าวมาถึงห้องโถง  ทันใดนั้น  เสียงหอบกระเส่าของบุรุษหนุ่มก็ดังขึ้น 

“ แฮ่ก  แฮ่ก  แฮ่ก  ฟู้ด….ทำไมถึงหอมปานนี้  ถ้าได้เลียแบบจังๆ  รสชาติจะหวานตามที่คาดหรือเปล่านะ ”

               ทั้งถ้อยวาจาและเสียงที่ได้ยิน  ล้วนทำให้คุณนายสาวคิดดีไม่ได้เลย  แล้วนั่นย่อมไม่ใช่นพ  คู่ขาหนุ่มของเธออย่างแน่นอน  เพราะกระแสดังกล่าวดูห้าวใหญ่และทุ้มกว่า 

“ นะ….นั่นใครกันน่ะ  แถมเสียงยังฟังดูโรคจิตอีกต่างหาก  ไม่ได้การ  แค่ขวดโฟมอาจไม่พอรับมือ  ต้องรีบโทรหาตำรวจ ” ความหวาดกลัววิ่งแล่นไปทั่วหัวใจ  และอารมณ์นี้ก็ทำให้กายอวบอัดของคุณนายสาวสั่นเทา  ดวงตาคมพยายามมองหาเครื่องมือสื่อสาร  ในที่สุด  ก็พบว่ามือถือเจ้ากรรมถูกวางอยู่บนหัวเตียง  ซึ่งห่างจากจุดที่เธอยืนอยู่ประมาณ 10 ก้าว 

“ ใช่แล้ว  เราต้องรีบไปหยิบมัน  แล้วโทร 191 ทันที  แต่จากที่สังเกตทิศทางของเสียง  ไอ้โรคจิตนั่นน่าจะอยู่แถวราวตากผ้า  ซึ่งอยู่ตรงกึ่งกลางระหว่างเราและโทรศัพท์เครื่องนั้น ” และนี่คือปมปัญหาที่ทำให้ศรีสมรหนักอก  จะทำยังไงให้เข้าถึงเครื่องมือสื่อสาร  โดยที่ไอ้โรคจิตไม่รู้ตัว  เธอจึงค่อยๆย่องไปหลบหลังโต๊ะเครื่องแป้ง  จากนั้นก็ชะโงกหน้าออกไปครึ่งหนึ่ง  เพื่อสำรวจพื้นที่  เลยทำให้คุณนายสาวตกใจสุดขีด 

“ ว้าย..…ตายแล้ว  ทุเรศชะมัด ” คุณนายสาวเกือบจะกรี๊ดออกมา  โชคดีที่ยกมือขึ้นปิดปากทัน  ส่วนสาเหตุที่ทำให้สติแตก  เพราะประสบกับบุรุษผู้หนึ่ง  เขาเป็นชายฉกรรจ์ผิวดำแดง  ท่อนบนอุดมไปด้วยมัดกล้าม  ส่วนช่วงล่างสวมกางเกงผ้ายืดขาสั้น  ที่บัดนี้ถูกร่นลงไปกองแถวหัวเข่า  เผยให้เห็นปลีน่องปูดโปน  และก้นโด่งงอนตามสไตค์นักกีฬา  ทว่าสิ่งที่ชวนแหวะขั้นสุด  หาใช่ร่างกึ่งเปลือยที่งดงามราวกับรูปปั้น  แต่เป็นหอคอยสูงตระหง่านบนกึ่งกลางกายต่างหาก 

“ อู้ว…..อ้า…..ทำไมยกทรงและกางเกงในของคุณหมอนถึงได้หอมปานนี้ ” ชายโรคจิตครวญเบาๆ  ก่อนที่จะยกเศษผ้าสีแดงขึ้นสูดดม  พอศรีสมรเพ่งมองดูอีกที  จึงรู้ว่าสิ่งนั้นคืออันเดอร์แวร์ราคาแพงที่เธอทิ้งลงตะกร้า

              ศรีสมรนิ่งงันอยู่หลายวินาที  ก่อนที่หัวใจจะคลายอาการตื่นตระหนก  เพราะรู้ชัดว่าไอ้หื่นนายนั้นน่าจะยังไม่เห็น  ด้วยมันกำลังหันข้างให้  แต่ด้วยระยะที่ห่างไม่เกินสิบก้าว  ทำให้หมอนั่นเพียงหันมาแค่นิดเดียว  ก็เห็นเธออย่างแน่นอน  คุณนายสาวจึงรีบปลุกปลอบตัวเอง 

“ เอาล่ะ  ทำใจร่มๆไว้  นังหมอน  เพราะถ้ามัวแต่กลัวจนยืนขาตายอยู่แบบนี้  ไม่นานต้องโดนเจอ  แล้วคงถูกมันปู้ยี่ปู้ยำ  ดังนั้นต้องฉวยโอกาส  รุกคืบไปหยิบมือถือบนหัวเตียง ”

             ศรีสมรรู้ชัดว่านี่คือสิ่งที่เธอควรทำที่สุด  แต่ความอยากรู้อยากเห็นก็ดลบันดาลให้สองขาของเจ้าหล่อนหยุดชะงัก   

“ แต่ก่อนไป  ดูให้ชัดว่าไอ้โรคจิตคนนี้เป็นใคร ”

              เมื่อเป็นเช่นนี้  ดวงตาคมจึงเลื่อนไปจับที่ใบหน้า  เลยทำให้หัวใจบนอกตูมๆของเจ้าหล่อนเต้นแรงยิ่งกว่าเดิมอีกเท่าตัว  ด้วยไอ้โรคจิตคนนี้คือ……กรรมกรหนุ่มร่างล่ำที่สาวสวยเผลอไปสบตาตอนเดินเข้าบ้านเมื่อวาน 

“ ว้าย……ตายแล้ว  เขาคือผู้ชายคนนั้นนี่นา…..” ศรีสมรเกือบจะเผลอกรีดร้องอีกแล้ว  สองแก้มแปรเปลี่ยนเป็นแดงก่ำ  ในใจเกิดความสับสนขึ้นมาทันที  เพราะไม่คิดว่าไอ้โรคจิตที่กำลังเผชิญคือ….หนุ่มใช้แรงงานสุดฮอตคนนั้น 

“ ใช่แน่  ยิ่งดูยิ่งใช่  ทั้งเส้นผมยาวสลวยที่ดูเซอร์ๆ   ดวงตาเรียว  ใบหน้าคมขำที่ออกแนวแบดบอย  ว้าย…ตายแล้ว  เราจะทำยังไงดีนะ ”

                 ศรีสมรพยายามต่อสู้กับตัวเองอย่างจริงจัง  สมองสั่งให้สองขาก้าวเดิน  แต่ร่างกายกลับไม่ยอมขยับ  แถมยังจ้องมองการกระทำของหนุ่มฮอตอยู่ตลอด  ประมาณว่าอยากรู้ทุกการกระทำเสื่อมๆของคนผู้นี้

“ แต่จะว่าไป  ซุ่มอยู่นิ่งๆตรงนี้ก็ดีเหมือนกัน  เพราะถ้ากระโตกกระตากมากเกินไป  เดี๋ยวเขาก็หันมาเห็นเราพอดี ”

               และนั่นคือเหตุที่ทำให้ภารกิจชิงโทรศัพท์ต้องกลายเป็นกระบวนการถ้ำมองผู้ชายไปโดยปริยาย  ซึ่งนั่นก็ทำให้คุณนายสาวแอบเคลิ้มมิใช่น้อย   

“ อู้ว…แต่จะว่าไป  เครื่องเคราของนายคนนั้นก็อวบใหญ่ไม่เลว  เรียกว่าครบเครื่องเลยทีเดียว ”

               พอดูผู้ชายหล่อล่ำไปได้ซักพัก  หัวใจของสาวม่ายวัยกำดัดก็เกิดดีดขึ้นมาอีกคำรบ  แต่ครั้นจะแสดงตัวเพื่อให้อีกฝ่ายเสพสมตามอารมณ์  มันก็ดูน่าเกลียดเกินไป  เธอจึงเลือกที่จะซุ่มส่องตรงจุดเดิม  พร้อมเลื่อนมือซ้ายขวาลูบไล้เรือนร่างของตนเอง 

“ อ้า….ได้อารมณ์ดีเหลือเกิน  เริ่มทนไม่ไหวอีกแล้ว ”

              ศรีสมรแอบมองอีกซักพัก  เธอก็รู้สึกว่าการสำเร็จโทษของกรรมกรหนุ่มสุดฮอตเริ่มทวีความเร็วแรง  แถมหมอนั่นยังแลบลิ้นออกมาโลมเลียชั้นใน  ปากก็ร้องกระเส่า 

“ โอ้ว…..นี่ขนาดแค่คราบบนกางเกงในยังหวานขนาดนี้  แล้วของจริงจะตราตรึงใจขนาดไหน ”

               ตามปกติ  คุณนายสาวควรนึกรังเกียจ  เพราะการกระทำแบบนี้มันฟ้องว่าโรคจิตขั้นสุด(ในสายตาของศรีสมร)  ทว่าเจ้าหล่อนกลับแอบหวิวในใจ  ด้วยบุรุษผู้นี้มีรูปโฉมที่เร้าอารมณ์  ชวนให้สตรีเพศเกิดความหวั่นไหว  มือขวาที่ป้วนเปี้ยนแถวโคนขาอ่อน  จึงล้วงลึกเข้าไปในชายผ้าขนหนูกระโจมอก   

“ อ้า…..ชั้นเองก็เริ่มเสียวอีกแล้ว ”

                ในวินาทีดับจิตนั้นเอง  หนุ่มหล่อล่ำก็ปลดปล่อยอารมณ์ออกมาสุดขีด  ซึ่งกระแสของมันก็รุนแรงเหลือประมาณจนกระทบกับกำแพงที่ห่างออกไปสามฝ่ามือ  ปากก็กู่ก้องร้องตะโกนไปตามประสา  เพื่อระบายไฟราคะที่สุมอยู่ในหัวใจ 

“ โอ้ว……ผมทนไม่ไหวแล้ว  คุณนายศรีสมร  ขอเสร็จสมข้างในเลยนะครับ ”

                  เพียงแค่ฟังเสียงพล่ามเพ้อ  คุณนายสาวก็รู้แล้วว่าตัวเองจะต้องโดนอะไร  ถ้านายคนนี้เจอตัว  แต่แทนที่จะโกรธ  เจ้าหล่อนกลับเสียวซ่านถึงกระดูก  ขนลุกชูชันไปทั่วทั้งกาย 

“ อู้ว……ไม่รู้ว่าโชคดีหรือโชคร้ายที่นายคนนี้หาเราไม่เจอ  เพราะถ้าประกันจังๆ  คงโดนแทงยับจนอ้วนกลางแน่ๆ ”

สามารถติดตามงานเขียน  ณ.ปัจจุบันและในอนาคตของผมได้ที่เพจ Jalando นักเขียนดาร์คไซด์ได้ที่ลิงค์ด้านล่างครับ

https://www.facebook.com/jalando.darksidewriter.version2