บทที่ ๙
ติดใจเธอเข้าแล้ว
ภูริชขับรถออกไปที่ร้านยาเพื่อซื้อยาคุมฉุกเฉินกลับมาให้ใบบัว เมื่อกลับมาก็พบว่าเธอตั้งสำรับอาหารเป็ขนมจีนแกงเขียวหวานไก่เอาไว้ให้แล้วที่ซุ้มกลางสวน
ใบบัวนั่งรอจนเขากลับมา คนตัวใหญ่เดินมาที่ซุ้มพร้อมกับถุงยาคุม
“กินยานี่ซะ...”
“คือยาอะไรงั้นเหรอคะ?”
ได้ยินคำว่ายาคุมฉุกเฉินแต่เด็กสาวก็ไม่เข้าใจนัก
“พลาดเสร็จข้างในไปแล้ว กินยานี่ซะจะได้ไม่ท้อง”
“ค่ะคุณภู”
ได้ยินอย่างนั้นเธอก็รับยามาถือเอาไว้ในมือพร้อมกับหยิบขึ้นมาดู น้ำที่เตรียมไว้ในแก้วให้เขาดื่มภูริชกลับยื่นมันมาให้เธอ
“กินยาแล้วดื่มน้ำไปซะ กินให้ฉันเห็นตรงนี้”
“ค่ะ”
เธอแกะยามากินเข้าไปหนึ่งเม็ดพร้อมกับรับน้ำที่ภูริชส่งให้แล้วดื่มเข้าไป
ภูริชจำเป็จะต้องเฝ้าดูว่าเธอกินยานี้แล้วจริงๆ เป็การกลับมาเจอกันในรอบสิบปี เด็กสาวในวันนั้นไม่ใช่เด็กสาวในวันนี้ ตอนนี้ใบบัวไม่ใช่เด็กอีกต่อไป ไม่สามารถดูได้เลยว่าในใจเธอคิดอะไรอยู่
ภูริชจำเป็ต้องป้องกันตัวเอง ยังไงก็ไม่มีทางให้เธอท้องอย่างเด็ดขาด
“แล้วเธอกินอยู่ที่นี่เป็ยังไงบ้าง สุขสบายดีไหม?”
เมื่อเธอกินยาเรียบร้อยภูริชก็ตั้งท่าทานอาหารตอนมื้อเที่ยงแล้วเอ่ยถามชวนใบบัวคุยว่าอยู่ที่นี่กินอยู่เป็อย่างไร
“ทุกอย่างสุขสบายดีค่ะ หนูช่วยปู่มิ่งดูแลที่นี่อยู่ตลอด รับรองเลยว่าจะดูแลไม่ให้ที่นี่เก่าหรือทรุดโทรมลงกว่าเดิมแน่นอนค่ะ”
ใบบัวว่าไปอย่างนั้นเพื่อให้เขาสบายใจว่าเธอและปู่จะดูแลที่ดีได้เป็อย่างดีไม่ให้เป็กังวล
“งั้นเหรอ...”
ภูริชจัดการทานข้าวเที่ยงซึ่งเป็เมนูขนมจีนแกงเขียวหวานไก่ เขาไม่ได้้าอะไรมากมายหรอกเพราะรู้ดีว่าเรือนหลังนี้มันเก่ามากแล้ว อาจจะทรุดโทรมไปตามกาลเวลาก็คงจะไม่แปลกอะไร สืบทอดกันมาหลาย่จากบรรพบุรุษฝั่งพ่อของเขา
“ถ้าคุณภู้าอะไรเพิ่มเติมบอกหนูได้ตลอดเลยนะคะ เดี๋ยวหนูจะจัดหามาให้”
เธอจ้องมองภูริชที่ทานขนมจีนที่ตัวเองทำอย่างเอร็ดอร่อยพร้อมกับยิ้มอย่างพึงพอใจ รู้สึกดีที่ได้ปรนนิบัติดูแลเขาอย่างนี้
“อร่อยไหมคะ? หนูทำอาหารอย่างนี้ทุกวันฝึกฝีมือทุกวันมาั้แ่ยังเด็ก...วันนี้ได้มีโอกาสทำให้คุณภูทานแล้วดีใจจังเลย”
ั้แ่เด็กแล้วที่เธอได้แต่แอบเฝ้ารอมองเขาอยู่จากที่ไกลๆ ไม่ได้ใกล้ชิด
“อร่อยมาก...ฝีมือเธอดีใช้ได้เลยนะ เอาไปต่อยอดทำงานร้านอาหารก็ยังได้”
ค่อนข้างทึ่งในความสามารถของเด็กคนนี้ คิดว่าจะเป็แค่เด็กกะโปโลที่โตมาแบบไม่ได้มีใครอบรมดูแลนัก ไม่คิดเลยว่าใบบัวจะเติบโตมาได้อย่างดีขนาดนี้ ทั้งสวย ทั้งน่ารัก เสื้อผ้า บ้านช่องดูสะอาดสะอ้าน
ไม่น่าเชื่อเลยว่าจะเป็เด็กสาวที่โตมากับปู่แก่ๆ เพียงคนเดียว
“ขอบคุณที่ชมนะคะ แต่หนูไม่คิดจะไปไหนหรอกค่ะ...ตั้งใจว่าจะดูแลปู่จนวินาทีสุดท้ายของชีวิตอยู่ที่นี่”
เธอตั้งใจเอาไว้อย่างนั้นเพราะตัวเองก็ไม่ได้มีญาติพี่น้องที่ไหน พ่อแม่ก็เสียชีวิตั้แ่ยังเล็ก
ภูริชได้ยินแบบนั้นก็อึ้งไปนิดนึง ใบบัวเป็เด็กดีกว่าที่เขาคิดเอาไว้มาก...ที่จริงตอนส่งเสียเด็กสาวคนนี้ก็ไม่ได้คาดหวังอะไรเพราะมาจากครอบครัวที่ไม่ได้เลี้ยงโดยพ่อแม่ มีเพียงปู่คนเดียวที่คอยดูแลอยู่ คิดว่าพอโตเป็สาวก็คงจะมีผัวย้ายตัวเองออกไป ไม่คิดว่าจะเป็เด็กที่มีจิตสำนึกดีและอยู่ดูแลผู้มีพระคุณไปจวบจนวาระสุดท้ายแบบนี้
หลังจากทานอาหารเสร็จเขาก็เดินถือไอแพดเข้าไปภายในห้องทำงานในเรือนหลังใหญ่ ส่วนใบบัวก็จัดเก็บสำรับอาหารที่โรงครัวเพื่อที่จะล้างจานและทำความสะอาดต่อไป
่เวลาคล้อยบ่ายใกล้จะเย็นใบบัวก็จัดเสิร์ฟคุกกี้กับน้ำชาไปยังห้องทำงานของภูริชซึ่งเขากำลังนั่งอยู่หน้าคอมกับไอแพดอย่างเคร่งเครียด โชคดีที่พกไอแพดกับโน๊ตบุ๊กมาทำงานที่นี่ด้วยไม่งั้นก็คงจะไม่มีอะไรให้ทำ
“ของว่างมาเสิร์ฟค่ะ”
เด็กสาววางคุกกี้กับน้ำชาลงที่โต๊ะ ภูริชที่กำลังเคร่งเครียดกับงานคิดอะไรไม่ออกเงยหน้ามองเธอ
ดวงหน้าสวยกับริมฝีปากจิ้มลิ้มนั้นเพียงแค่คิดก็นึกถึงเื่เมื่อคืนจนต้องเผลอกลืนน้ำลายลงคอ...
ไอ้เ้าท่อนลำไม่รักดีก็เต่งปูดโปนขึ้นมาเต็มลำความยาวของกางเกงสแล็กสีดำ...
บ้าเอ้ย แค่เห็นหน้าก็แข็งแล้วเหรอวะ
คนตัวใหญ่ตำหนิตัวเองในใจที่หื่นกามไม่รู้จักเวล่ำเวลา กำลังทำงานตรงหน้านี้อยู่แท้ๆ แต่เพียงแค่เด็กสาวเดินเข้ามาใจก็ระส่ำไม่อยู่กับเนื้อกับตัว
“งั้นหนูขอตัวนะคะ”
วางจานขนมเสร็จแล้วทำท่าจะหันออกไปเพื่อไปทำงานในส่วนอื่นต่อแต่ภูริชกลับเรียกเธอเอาไว้ ขาเล็กจึงชะงักไม่เดินออกไป
“เดี๋ยวสิใบบัว”
“คะ? คุณภูมีอะไรหรือเปล่าคะ?”
หันไปมองหน้าเขาพร้อมกับเอ่ยถามด้วยสีหน้าใสซื่อ เห็นความสาว ความสวย ความใสของใบบัวแล้วภูริชก็ไม่อาจสกัดกลั้นอารมณ์กำหนัดและความหื่นในตัวของตัวเองได้อีก เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเดินดุ่มเข้ามาหาคนตัวเล็กก่อนจะจับตัวเธอให้หันเข้าหาโต๊ะทำงานของเขา มือเรียวเล็กจับขอบโต๊ะทำงานเอาไว้ กางเกงขาสั้นสีดำของเธอถูกปลดกระดุมและถอดออกจนร่วงหล่นไปกองที่พื้น
“ว๊าย ค คุณภูจะทำอะไรคะ!?”
เธอใที่จู่ๆ เขาก็จับตัวเธอให้แอ่นไปหาแล้วจับยันโต๊ะทำงานเอาไว้ก่อนจะถอดกางเกงออกอย่างนี้ เหลือเพียงแพนตี้ตัวน้อยที่ปกคลุมท่อนล่าง...แพนตี้ตัวน้อยสีดำโอบอุ้มความอวบใหญ่ของสะโพกและโหนกอวบอูม
“อย่าขัดใจ...”
เขามองสะโพกอวบเด้งนั้นพลางลอบกลืนน้ำลายลงคอ ทำไมอยู่กับเด็กสาวคนนี้แล้วรู้สึกร่างกายมันรุ่มร้อนอยู่ตลอดเวลา...อยากจะทำ อยากจะสอดใส่
นิ้วแกร่งยัดเข้าไปจับแพนตี้สีดำแหวกออกแล้วใช้นิ้วกลางแหย่เข้าร่องสวาทของหญิงสาวที่ไหลลื่น มันยัดเข้าไปง่ายเนื่องจากเมื่อคืนเพิ่งทำกิจกรรมสวาทกันไป
“อ๋า~” มือเล็กของใบบัวจิกโต๊ะทำงานเอาไว้แน่นแล้วเงยหน้าขึ้น ใบหน้าเหยเกไปด้วยความเสียว นิ้วแกร่งชักเข้าออกร่องเล็กจนน้ำใสไหลเยิ้มออกมาตามง่ามนิ้ว
เจ๊าะ แจ๊ะ เสียงนิ้วกระทบกับน้ำภายในร่องสวาทดังอยู่ไม่หยุดท่ามกลางเสียงครางกระเส่าของเด็กสาว เธอใช้แขนยันโต๊ะทำงานเงยหน้าซู้ดปากเสียว ใบหน้าสวยขึ้นเป็รอยริ้วแดง หน้าม้าซีทรูแตกไม่เป็ทรง ทั้งผมเปียสองข้างยังสั่นดุ๊กดิ๊กไปมาเนื่องจากเนื้อตัวของเธออยู่ไม่นิ่งและดิ้นไปมาจากการโดนใช้นิ้วเล่นส่วนนั้น
“อื้อ ทำไมแฉะขนาดนี้ อยากโดนเหรอ?”
ภูริชขยับตัวเข้ามาใกล้แล้วกระซิบที่ข้างหู เขารู้เลยว่าแท่งลำปูดโปนตอนนี้มันทรมานอยากโดนปลดปล่อยออกมาจากกางเกงสแล็กสีดำของตัวเองเหลือเกิน
“ม ไม่ใช่สักหน่อยค่ะ...หนูกำลังจะเก็บผ้าปูที่นอนในห้องของคุณมาซักต่างหาก”
ผ้าปูที่นอนที่เต็มไปด้วยคราบเื คราบน้ำกามเลอะเป็ดวง เธอต้องเก็บมาซักก่อนที่จะซักไม่ออก
“ยังไม่ต้องไป...อยู่ตรงนี้ก่อน”
เขาชักนิ้วออกจากร่องสวาทสีสวยจนน้ำสีใสไหลเยิ้มยืดออกมาราวกับใยแมงมุม
“ซี๊ด ค คุณภูขา~”
จ้องมองหน้าเขาด้วยสีหน้าออดอ้อน เธอหันเอียงตัวกลับมา ใบหน้าของภูริชตอนนี้ขึ้นเป็รอยริ้วแดงอย่างหื่นกระหายเช่นกัน เขา้าจะเสพสมตัวเธอตอนนี้เวลานี้
“ฉันทนไม่ไหวแล้ว... ขอเถอะนะใบบัว”
ภูริชรีบถลาตัวเข้ามาหาคนตัวเล็กแล้วยกมือขึ้นจับใบหน้านวลเล็กเอาไว้ทั้งสองข้างก่อนจะประกบปากขยี้จูบอย่างรุนแรง
“อ อื้อ~”
คนตัวเล็กไม่ทันตั้งตัวร้องครางอยู่ในลำคอ มือเล็กคว้าอะไรได้ก็คว้า มือน้อยปัดข้าวของบนโต๊ะทำงานหล่นลงพื้นดัง ป้าบ พยายามยันตัวเอาไว้ไม่ให้เซล้ม ภูริชขยี้จูบเธออย่างรุนแรงก่อนที่จะถอนออก เขามองใบหน้าสวยนั้นอย่างเคลิ้มเคลิ้มก่อนจะจับตัวเธออุ้มขึ้นให้นั่งบนโต๊ะทำงานแล้วอ้าขาออก คนตัวเล็กถูกถอดแพนตี้ตัวน้อยผ่านง่ามขาเรียวและโยนลงไปที่พื้น ส่วนนั้นเชิญชวนโชว์ภูริชจนเขารู้สึกแทบจะทนไม่ไหว
เสื้อแขนยาวสีขาวยังคงถูกสวมใส่เอาไว้ ผมเปียสีดำขลับยุ่งเหยิงไม่เป็ทรง ร่างแกร่งไม่รอช้าถอดกางเกงสแล็กของตัวออกเผยให้เห็นแท่งลำร้อนใหญ่โตที่ชักขึ้นลงก็เห็นหัวเห็ดสีแดงแป๊ด
เขาคว้าหยิบถุงยางอนามัยที่อยู่บนโต๊ะซึ่งซื้อมาเมื่อเช้าสวมใส่เต็มแท่งลำความยาว...อย่างไรวันนี้เขาก็จะไม่พลาด จะไม่มีทางแตกในใส่ร่องสาวอีกเป็เด็ดขาด
“ค คุณภูขา มันยังกลางวันแสกๆ อยู่เลย หนูกลัวว่าปู่มิ่งจะมาเจอเราสองคน...”
แม้จะยอมถวายตัวเป็ของเขา แต่หากผู้เป็ปู่รู้เธอโดนดุตายแน่ ใบบัวไม่อยากให้เป็อย่างนั้น ไม่อยากให้ปูมิ่งรับรู้ถึงความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเ้านายเพราะเธอจะโดนดุและภูริชอาจจะโดนเอาเื่ถึงแม้ว่าจะเป็เ้านายก็ตามเพราะยังไงเธอก็เป็ผู้หญิง...ทำแบบนี้มันเสียหายมาก
“ไม่เจอหรอก...ล็อคประตูไว้สิ”
ภูริชเดินไปล็อคประตูภายในห้องทำงานที่เป็เรือนไม้เอาไว้ก่อนจะเดินกลับมาหาใบบัวแล้วจับขาของเธออ้าออกจนสุด เผยให้เห็นร่องสวาทฉ่ำเยิ้มที่อ้ารอรับััสวาท
“ของเธอสวยจังเลยนะใบบัว...”
อดที่จะเอ่ยปากชมไม่ได้ เพราะกลีบดอกไม้ของเด็กสาวมันช่างสวยงามจริงๆ ปิดสนิทแถมยังสีสวยหวานไม่เคยต้องมือชายใดอีก
“ค คุณภูล่ะก็...พูดอะไรก็ไม่รู้”
เธอบิดตัวไปมาด้วยความเขินอาย ร่างกายปฏิเสธไม่ได้เลยว่ารอรับััจากเขาอยู่
ไม่รอช้าจับแท่งลำร้อนที่สวมใส่เครื่องป้องกันสีใสสอดกระแทกเข้าไปในร่องกลีบสวาทโดยที่คนตัวเล็กนั่งแหกขาอยู่บนโต๊ะทำงานของเขาแล้วใช้แขนยันเอาไว้กับโต๊ะทำงาน
ปั้ก!
“อ๊าส์ กรี๊ด!”
6K
![Forever [นิรันดร]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/storyNotfoundSmall.webp)
