ตอนที่ 4 เป็เด็กดี
เมื่อเวลาผ่านไป...การดำรงชีวิตในรั้วมหาลัยของต้นไผ่ก็จัดว่าราบรื่นดีต้นไผ่เป็ผู้หญิงหน้าตาดี ผิวขาว ผมสวย หุ่นผอมเพรียวแต่ก็มีก้นมีหน้าอกสมส่วนกำลังดีเธอไม่ต้องแต่งตัวมาก ทุกคนก็มองว่าเธอสวยน่ารักใสๆสมวัย
่เย็นหลังเลิกเรียนเธอจะไปทำงานที่ร้านขายขนมหวานทุกวันเธอไม่เคยหยุดงาน เว้นแต่ว่าวันนั้นเป็วันหยุดของร้านซึ่งหนึ่งอาทิตย์ร้านจะปิดหนึ่งวัน
ร้านนี้มักจะมีนักศึกษาชอบพากันมานั่ง เพราะอยู่ติดกับรั้วมหาลัยทำให้ร้านนี้ขายดีมากๆ
ต้นไผ่ได้เจอเพื่อนคนหนึ่งเธอชื่อลูกตาล...ต้นไผ่และลูกตาลเข้าเรียนพร้อมกัน เป็น้องปีหนึ่งเหมือนกันเรียนคณะเดียวกัน จึงตกลงเป็เพื่อนกัน ฐานะทางบ้านของลูกตาลไม่ค่อยดีต้นไผ่จึงชักชวนให้มาทำงานพาร์ทไทม์ด้วยกัน
"ต้นไผ่ๆพี่โต๊ะนั้นให้มาขอเบอร์" ลูกตาลเดินเข้ามากระซิบกระซาบที่ข้างใบหูของต้นไผ่กลัวเ้าของร้านจะมาได้ยินเข้าแล้วหาว่าพวกเธออู้งาน
"ขอไปทำอะไร"
"เขาจีบ โต๊ะนั้นๆหล่อด้วย"ลูกตาลกระซิบกระซาบอีกครั้งพร้อมกับพยักพเยิดหน้าไปทางโต๊ะที่มีรุ่นพี่หนุ่มหล่อนั่งกันอยู่สี่ห้าคนเมื่อต้นไผ่มองไปก็เห็นรุ่นพี่พวกนั้นส่งยิ้มมาให้
"เป็แฟนเหรอไม่ได้หรอก" ต้นไผ่หันมาพูดกับเพื่อน เธอเพิ่งจะเข้ามาเรียนได้ไม่นานยังไม่อยากคิดถึงเื่พวกนี้อีกอย่างเธอไม่อยากให้คุณแม่และแด๊ดดี้ผิดหวังในตัวเธอ
"ทำไมล่ะ แกยังไม่มีแฟนนี่"ลูกตาลถามในแบบงงๆ ไม่เข้าใจ สมัยนี้ใครๆเขาก็มีกันแฟนน่ะ
"ต้องไปขอแด๊ดดี้ก่อน"เธอไม่กล้าออกนอกลู่นอกทางโดยพลการ การเอาแด๊ดดี้มาเป็ข้ออ้างจึงเป็ทางออกที่ดีกลัวเพื่อนและรุ่นพี่พวกนั้นจะเสียน้ำใจ มีคนรักก็ดีกว่ามีคนเกลียด
"สรุป..."ลูกตาลยืนเอามือเท้าเอวด้วยสีหน้าจริงจังรอฟังคำตอบก็ไม่ได้อะไรมากแต่แค่รู้สึกเสียดายแทนเพื่อนก็เท่านั้น
"เดี๋ยวพรุ่งนี้มาบอก"ถ้าเป็ลูกตาลว่างๆแบบนี้ ตกลงั้แ่สบตาแล้ว ไม่ต้องรอให้ขอเบอร์หรอกเธอจะเดินเอาเบอร์ เอาไลน์ เอาเฟซบุ๊ก เอาทุกช่องทางการติดต่อไปให้เองในแบบใกล้ๆ
"เสียดายแทน เออๆไม่ให้ก็ไม่ให้" ลูกตาลหน้ามุ้ยเสียดายแทนเพื่อนมากงานดีแบบนั้นถ้าเป็ลูกตาลคงไม่ปฏิเสธ
"ทำหน้าอะไรของแกเนี่ย"ต้นไผ่มองหน้าเพื่อนแล้วก็นึกขำ
"ผู้ชายโต๊ะนั้นหล่อๆทุกคนเลยนะน่าจะเลือกเอาสักคน" ลูกตาลยังไม่หยุดคะยั้นคะยอ
"บ้า...ต้องไปถามแด๊ดดี้ก่อน"ถ้าแด๊ดดี้อนุญาตเธอถึงจะตกลง
"ถ้าเขาไม่อนุญาตล่ะ"ร้อยทั้งร้อยผู้ใหญ่ที่ไหนจะอนุญาต...ลูกตาลคิดในใจ
"ก็ไม่ตกลงไง"
"แล้วจะไปบอกเขาทำไมหน้าเขาแกก็ไม่เคยเห็นไม่ใช่เหรอ"
"เขาเป็คนส่งเราเรียนนะเราต้องทำตัวดีๆสิ เราไม่อยากให้คุณแม่และแด๊ดดี้ผิดหวัง" ลูกตาลเบื่อในความเป็คนดีของเพื่อนจริงจริ๊ง
"เออๆ"ลูกตาลเดินไปส่งข่าวให้พี่ๆโต๊ะนั้น ทำเอารุ่นพี่กลุ่มนั้นแห้วแดกกันไปเป็แถว
หลังจากที่ต้นไผ่เลิกงาน เธอได้กลับห้องไปนอนพักสิ่งแรกที่เธอคิดถึงก็คือแด๊ดดี้ของเธอ เธอหยิบมือถือขึ้นมาแล้วส่งข้อความไปหาแด๊ดดี้เหมือนอย่างเคย
"แด๊ดดี้ขา...วันนี้มีรุ่นพี่มาจีบหนูด้วยค่ะแด๊ดดี้ว่าหนูโตพอที่จะมีแฟนได้หรือยังคะ" เธอขอคำปรึกษาในใจก็อยากมีเหมือนคนอื่นเค้า แต่เธอไม่กล้าจึงมาขออนุญาตก่อนซึ่งสักพักใหญ่ๆเขาถึงได้ส่งข้อความตอบกลับมา
"ยังเด็กอยู่เลยยังเรียนไม่จบด้วย จะมีแฟนได้ยังไง ตั้งใจเรียนให้จบก่อนดีมั้ย"มิเชลแค่ตอบไปตามหน้าที่ของผู้ปกครองที่ควรจะเป็เท่านั้นส่วนเธอจะเชื่อเขาหรือไม่เชื่อก็สุดแล้วแต่ เขาไม่ได้คาดหวัง
"ค่ะ หนูเชื่อแด๊ดดี้"ผู้ใหญ่ว่ายังไงเธอก็ว่าอย่างนั้น
"แด๊ดดี้ทำงานเหนื่อยมั้ยคะ"ต้นไผ่ส่งข้อความไปอีก คล้ายกับอยากชวนคุย ่เวลาที่เธออยู่คนเดียวแบบนี้มันก็มีบ้างที่เธอจะเหงา ส่วนจะส่งข้อความหรือโทรไปหาคุณแม่ เวลานี้ก็คงไม่สะดวกเวลาปกติเธอก็เรียน ่เย็นเธอก็ต้องทำงาน ส่วนแด๊ดดี้เขาเคยบอกกับเธอว่ามีเื่อะไรก็ทักมาได้ตลอดเวลาเลย ส่วนเขาจะอ่านหรือตอบตอนไหนมันก็อีกเื่
"เหนื่อย...ขอบคุณที่ถามนะครับ"คำถามของเธอทำให้เขาชื่นใจ ไม่คิดว่าจะได้ยินคำถามแบบนี้
"แด๊ดดี้นอนพักผ่อนเยอะๆนะจะได้หายเหนื่อยไวๆ หนูไม่กวนแล้วค่ะ ดูแลสุขภาพด้วยนะคะ หนูเป็ห่วง"คำว่าเป็ห่วงของต้นไผ่คือเธอคิดว่าเขาแก่แล้ว ร่างกายต้องพักผ่อนเยอะๆแต่ความจริงแล้วเธอแค่คิดไปเอง
"ครับ"มิเชลรู้สึกว่าการได้คุยกับเด็กมันก็ไม่เลว แค่ข้อความธรรมดาๆของเธอแต่กลับทำให้เขารู้สึกอยากคุยกับเธอมากขึ้นจากแต่ก่อนนี้มาก
เช้าวันรุ่งขึ้น ต้นไผ่ไปเรียนตามปกติตอนนี้เธอทำงานเก็บเงินซื้อจักรยานมาปั่นไปเรียนได้แล้วของชิ้นแรกที่ได้มาจากน้ำพักน้ำแรง เธอรู้สึกภูมิใจมาก
ตอนแรกเธอคิดว่าจะทำงานแค่ซื้อจักรยานได้แต่ตอนนี้เธอเปลี่ยนใจแล้ว การที่เธอทำงานมีเงินใช้ด้วยตัวเองมันดีมากๆเธอจึงตัดสินใจทำต่อไปเรื่อยๆ อยากได้อะไรก็สามารถซื้อเอาเองได้ ส่วนค่าเทอมค่าน้ำ ค่าไฟ ค่าอุปกรณ์การเรียนแด๊ดดี้ออกให้เธอทั้งหมดอยู่แล้ว
"น้องต้นไผ่ครับน้องมีแฟนหรือยังครับ" เมื่อเธอจอดจักรยานได้ ก็มีรุ่นพี่เดินเข้ามาจีบเป็แบบนี้เกือบทุกวัน เรียกได้ว่า่นี้ต้นไผ่เนื้อหอมสุดๆ
"ยังคะ"ต้นไผ่ตอบเสียงหวาน อมยิ้มกลับไปให้อย่างเป็มิตร ไม่ได้มีท่าทางไม่ดีแต่อย่างใด
"ถ้าอย่างนั้นพี่ขอจีบน้องได้มั้ย"รุ่นพี่ทำท่าจะเอื้อมมือมาจับมือของเธอต้นไผ่เห็นดังนั้นเธอจึงเอามือไขว้ไปไว้ทางด้านหลังแทนในแบบไม่ให้น่าเกลียดจนเกินไป
"ไม่ได้ค่ะแด๊ดดี้ไม่อนุญาตให้ต้นไผ่มีแฟนค่ะ แด๊ดดี้บอกว่าต้นไผ่ยังเด็กอยู่"ต้นไผ่เป็เด็กน่ารักเชื่อฟังผู้ใหญ่ ขยัน มีน้ำใจกับเพื่อนๆถึงเธอจะจนแต่ทุกๆคนก็มองว่าเธอน่าคบ สังคมสมัยนี้ถ้าไม่มีเงินไม่มีของดีๆมาอวดกันก็มักจะอยู่ยากหน่อยโดยเฉพาะในรั้วมหาวิทยาลัยชั้นนำที่ต้นไผ่เรียนอยู่
"ว้า...พ่อดุซะด้วย"เพื่อนๆที่สนิทกันจะรู้ว่าต้นไผ่เป็เด็กกำพร้า แต่คนอื่นที่ไม่สนิทอาจจะไม่รู้ซึ่งเธอก็ไม่จำเป็ที่จะต้องประกาศ ถ้ารุ่นพี่จะคิดว่าแด๊ดดี้คือคุณพ่อของเธอต้นไผ่ก็ยินดีมากๆ
สามปีผ่านไป...
2K
