ตอนที่2 เกิดเหตุ
หนึ่งเดือนผ่านไป
“เมี๊ยว...เมี๊ยว...” เสียงลูกแมวที่เจ้ศิเลี้ยงไว้มันส่งเสียงร้องไม่ได้หยุดแต่เช้า เมื่อมันไม่เห็นเ้าของของมัน
“ไงไอ้เหมียว...ไม่ต้องร้องเลย เจ้ศิกลับบ้าน คุณพ่อคุณแม่เจ้กลับมาจากต่างประเทศวันนี้เราอยู่กันสองคนนะ” ใบบัวเอื้อมมือไปลูบหัวของเ้าแมวเหมียวเบาๆพลางพูดบอกให้มันรู้ว่าเ้าของของมันหายไปไหน
“เมี๊ยว...เมี๊ยว...” เ้าแมวเหมียวร้องเมี๊ยวๆอีกครั้งคล้ายกับว่ามันรู้เื่ที่ใบบัวพูด
“จะกินหมูปิ้งใช่ไหมแกนี่จริงๆเลย เอางี้...เดี๋ยวฉันไปซื้อให้ รออยู่นี่นะ แล้วอย่าซนล่ะ”
“เมี๊ยว...เมี๊ยว...” เ้าแมวเหมียวขานรับอีกครั้งมันร้องเมี๊ยวๆ ใบบัวจึงเดินออกจากร้านอาหารที่เธอพักอาศัยอยู่เธอเดินเท้าไปตลาดซึ่งตลาดก็อยู่ไม่ได้ไกลมาก ใบบัวใช้เวลาเดินไปซื้อไม่นานพอได้หมูปิ้งของโปรดเ้าแมวเหมียวแล้ว เธอก็เดินกลับมา
แต่ระหว่างทางที่เธอเดินกลับมานั้นเธอเห็นเด็กคนหนึ่งกำลังซื้อลูกบอลอยู่กับแม่ แต่ในระหว่างที่แม่เด็กกำลังจ่ายเงินให้กับแม่ค้าจนลืมมองลูกเด็กคนนั้นที่ถือลูกบอลไว้ในมือ เกิดทำหลุดมือจึงวิ่งตามลูกบอลลูกนั้นไปแล้วพอดีมีรถคันหนึ่งกำลังแล่นผ่านมาด้วยความเร็วใบบัวเห็นดังนั้นเธอจึงรีบวิ่งเข้าไปผลักเด็กคนนั้นให้เลยหน้ารถไปแต่เป็เธอเองที่โดนรถคันนั้นชนเข้าอย่างจัง
“เฮ๊ย!!! เอี๊ยก ตู้ม!” ใบบัวถูกรถคันดังกล่าวชนเข้าอย่างจังแต่ดีที่คนขับเหยียบเบรกทัน ความแรงที่ชนเธอจึงเบาลงหน่อยกาวินรีบลงจากรถมาดูอาการของคนที่เขาขับรถชนทันทีเธอนอนสลบอยู่ที่ด้านหน้ารถของเขา มีเืไหลออกมาจากศีรษะของเธอด้วย
“ว๊าย!! หนูเป็อะไรไหมนี่!” แม่ของเด็กรีบวิ่งเข้ามาดูคนที่ช่วยลูกของเธอเอาไว้ด้วยความใสุดขีดพร้อมกับอุ้มลูกมากอดไว้แน่นด้วยความเป็ห่วง
“ลูกคุณเป็อะไรหรือเปล่าครับ” กาวินรีบถามแม่เด็กทันที เพื่อให้แม่เด็กสำรวจลูกของตัวเองเพราะเขาต้องทำการปฐมพยาบาลคนตรงหน้าที่สลบก่อน
“แค่ถลอกนิดหน่อยจ่ะ ไม่ได้เป็อะไรมากต้องขอบคุณหนูคนนี้” แม่เด็กพูดไปก็กอดลูกของตัวเองไปสีหน้ารู้สึกผิดแต่ก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว เพราะเื่มันเกิดขึ้นแล้ว
“เธอ เธอ...เธอ!” กาวินเรียกหญิงสาวที่นอนหมดสติอยู่ตรงหน้าเขาพร้อมกับประคองใบหน้าของเธอขึ้นมาดูและแล้วเขาก็จำเธอได้ทันที เธอคือผู้หญิงคนนั้นคนที่เขาได้มอบช่อดอกไม้ให้ในวันงานแต่งวันนั้น
“ผมเป็หมอครับ ผมจะพาเธอไปโรงพยาบาลเอง” กาวินโชว์บัตรคุณหมอให้แม่ของเด็กคนนั้นดูเพื่อเป็การยืนยันความบริสุทธิ์ใจ
“ขอบคุณนะคะ ฉันไม่ใช่คนแถวนี้หรอกค่ะ บังเอิญผ่านมายังไงถ้าเธอฟื้นแล้วฝากบอกเธอด้วยนะคะว่าฉันขอบคุณมากที่ช่วยลูกของฉันเอาไว้” กาวินพยักหน้ารับ แล้วรีบอุ้มเธอขึ้นรถทันทีในใจก็ภาวนาขออย่าให้เธอเป็อะไรมากเลยจากการจับชีพจรและเช็คร่างกายของเธอเบื้องต้น ยังคงมีแค่ศีรษะที่แตกและมีเืไหลออกมาจากศีรษะเท่านั้นส่วนอย่างอื่นคงต้องไปเช็คต่อที่โรงพยาบาล
@โรงพยาบาล
หลังจากที่กาวินพาหญิงสาวคนที่เขาขับรถชนมาตรวจร่างกายอย่างละเอียดที่โรงพยาบาลแล้วเบื้องต้นมีแค่ศีรษะที่แตก จากการเอ็กซ์เรย์แล้วไม่พบเืคลั่งในสมองและยังไม่มีความผิดปกติใดๆเกิดขึ้นส่วนอาการอย่างอื่นหลังจากนี้คงต้องรอให้เธอฟื้นขึ้นมาก่อนซึ่งตอนนี้เขาก็ได้จัดการดูแลเธอเป็อย่างดี ให้พักรักษาตัวที่ห้องพักพิเศษและมีพยาบาลคอยผลัดกันเข้ามาดูแลส่วนกาวินต้องไปปฏิบัติหน้าที่ทำงานต่อหน้าที่ดูแลหญิงสาวคนนั้นจึงต้องปล่อยให้เป็หน้าที่ของพยาบาลไป
“ไงเพื่อนได้ข่าวว่าซวยแต่เช้า” แสงเหนือเพื่อนสนิทของกาวิน เป็คุณหมอเหมือนกันแต่แค่ทั้งสองปฏิบัติหน้าที่อยู่กันคนละแผนกเท่านั้น
“ใครบอกกูโชคดีต่างหาก” กาวินทำหน้าเฉยๆ แล้วสิ่งที่เขาพูดก็ทำให้แสงเหนือถึงกลับงง
“มึงขับรถชนคนนี่นะเรียกว่าโชคดี...โชคดีอะไรของมึง”กาวินเงยหน้าขึ้นจากแฟ้มประวัติคนไข้แล้วมองหน้าเพื่อนรักนิ่งๆสีหน้าดูเ้าเล่ห์นิดๆ ซึ่งเป็ใบหน้าปกติของเขาอยู่แล้ว
“มึงจะไปรู้อะไร”กาวินคิดว่าหญิงสาวคนนั้นคงไม่ได้เป็อะไรมาก แต่ที่เขาบอกว่าโชคดีนั้น คือเขาก็แค่ได้เจอเธออีกครั้งก็เท่านั้น
“เดี๋ยวๆต้องมีอะไรแน่ๆ” แสงเหนือทำท่าจับผิดเพื่อน
“ไม่มี”น้ำเสียงตามสไตล์ของเขาเอ่ยขึ้นนิ่งๆ
“.........”ทั้งสองหนุ่มจ้องตากันไปมาอยู่สักครู่ แสงเหนือรอเพื่อนอธิบายแต่กาวินกลับเงียบพร้อมกับสะบัดหน้าเบาๆให้เพื่อน ประมาณว่าให้ไปทำงานได้แล้ว
“อะไรของมันวะ...ไปก็ได้”กาวินเป็คนนิ่งๆน้อยครั้งนักที่เขาจะแสดงอารมณ์ออกทางสีหน้าให้คนอื่นเห็นขนาดแสงเหนือที่เป็เพื่อนสนิทยังไม่เคยเดาใจได้สักครั้งแต่ด้วยความที่เป็เพื่อนกันมานาน แสงเหนือคิดว่าไอ้เพื่อนคนนี้ต้องมีอะไรแน่ๆแต่แค่ยังเดาไม่ออกก็เท่านั้น ซึ่งต่อมเผือกของแสงเหนือตอนนี้มันก็เริ่มกำเริบขึ้น
“ชิ้วๆ”กาวินทำท่าไล่ ส่วนแสนเหนือที่กำลังจะเดินออกไปจากตรงนี้หันมาทำหน้ากวนๆใส่ แต่ก็ยอมเดินออกไปแต่โดยดี
่ก่อนพักกลางวัน
“หมอวินคะ หมอวิน” พี่พยาบาลคนที่กาวินฝากให้ดูแลผู้หญิงคนที่เขาขับรถชนเธอวิ่งเข้ามาหาด้วยสีหน้าซีเรียส
“ครับพี่ มีอะไรเกิดขึ้นหรือครับ”ในใจของกาวินกำลังภาวนาขออยากให้เป็เื่ไม่ดีเลยเพราะั้แ่เขาเป็หมอมาก็เจอแต่เื่ไม่ดีมาตลอด ครั้งนี้ขอสักครั้งเถอะแต่ดูเหมือนว่า์จะไม่เข้าข้าง
“ผู้หญิงคนที่หมอวินพามารักษา เธอพูดไม่รู้เื่สักอย่างเลยค่ะ”กาวินขมวดคิ้วทำหน้างุนงงเล็กน้อยไม่ค่อยอยากจะเชื่อในสิ่งที่พี่พยาบาลเดินเข้ามาบอกสักเท่าไหร่เพราะถ้าเธอคนนั้นเป็อย่างที่พูดจริงๆ เขาคงซวยแล้ว
“แหมพี่ อย่าล้อผมเล่นน่า...”เขายิ้ม เพราะคิดว่าพี่พยาบาลคงพูดเล่น
“หน้าพี่ดูล้อเล่นมากเลยเหรอคะ” จากที่เขากำลังยิ้มอยู่ จึงต้องรีบหุบยิ้มทันที ในใจรู้สึกเป็ห่วงหญิงสาวคนนั้นทันที
“ผมขอไปดูเธอหน่อยครับ” กาวินเดินเร็วๆไปยังชั้นและห้องพักพิเศษที่เธอคนนั้นพักรักษาตัวอยู่พอเขาเดินมาถึงหน้าห้องกาวินหยุดยืนพร้อมกับสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆก่อนที่จะผลักประตูเข้าไปด้านในโดยมีพี่พยาบาลคนเมื่อสักครู่เดินตามเข้ามาด้วย
“คุณหมอมาพอดีเลย พวกเรากำลังสอบถามประวัติจากเธออยู่ค่ะ” พยาบาลสองคนที่อยู่ด้านในห้องก่อนหน้าที่กาวินจะเดินเข้ามากำลังสอบประวัติของเธอเอาไปลงข้อมูลนั่นเองแต่เธอไม่ยอมบอก พูดแต่คำว่าไม่รู้อย่างเดียว
“พวกพี่ออกไปก่อนนะครับ เดี๋ยวทางนี้ผมจัดการเอง” กาวินหยิบแฟ้มคนไข้ของเธอขึ้นมาเพื่อที่จะค่อยๆถามเธอแล้วทำการจดบันทึกลงไปในแฟ้ม
“ถ้างั้นพวกพี่ฝากด้วยนะคะ” พยาบาลทั้งสามคนเดินออกไป เมื่อเห็นว่าได้เวลาพักทานข้าวเที่ยงแล้วภายในห้องตอนนี้จึงเหลือแค่เขาและเธอสองคนเท่านั้น
66K
![สักวันฉันจะเป็นนางเอก [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1618216900_22836133.webp)
