รองประธานของฉันเป็นสายลับ

เข้าวันใหม่ และเป็นวันที่แสนจะวุ่นวายอย่างวันจันทร์ได้กลับมาอีกครั้ง เช้าวันนี้อาร์ทได้เรียกให้น้ำทิพย์กับแอมมาคุยเรื่องของดาวเป็นการส่วนตัว โดยที่ให้ปาร์คไปเชิญมาด้วยตัวเอง แน่นอนว่ามันไม่พ้นที่ทั้งน้ำทิพย์ และปาร์คจะเขินกันหน่อยๆ มันอดไม่ได้ที่จะให้แอมเอ่ยแซวขึ้นมา“ถ้ามัวแต่จ้องกันขนาดนี้ เมื่อไหร่จะได้พบท่านรองประธานกันล่ะคะ..” แอมส่ายหน้าให้กับทั้งสองที่ก้าวหน้ากันเร็วเกินไป ส่วนเรื่องของเธอกับอาร์ทยังอยู่ที่เดิมไม่ได้ขยับไปทางไหนเลย เมื่อทั้งสองได้ยินก็หลุดจากภวังค์แห่งความรัก พร้อมกับทำอะไรแก้เขินไป จากนั้นทั้งสามก็เข้าพบกับอาร์ท แล้วก็เป็นอีกครั้งที่ปาร์คกับน้ำทิพย์โดนแซว“มาช้ากันจริงๆเลยนะเรื่องสำคัญเสียด้วยซิ ไม่ใช่ว่าพวกนายสองคนแอบจู๋จี๋กันหรอกนะ น่าอิจฉาเป็นบ้าเลยเนอะที่รัก..” อาร์ทกล่าว ทั้งสองก็ได้แต่หันหน้าไปคนละทางอย่างเขินๆ และเมื่อแอมได้ยินที่อาร์ทกล่าวเธอก็ยิ้มออกมา เพราะว่าอาร์ทคนเดิมได้กลับมาแล้ว ก่อนหน้านี้เขาคงจะมีเรื่องให้เครียดจึงสูญเสียตัวตนของตัวเองไป แน่นอนว่าครั้งนี้เธอก็จะเล่นด้วยตามบทที่มันควรจะเป็น“ใครที่รักของนายกันล่ะ.. ก็ไม่เคยขอเป็นแฟนสักหน่อย เรียกอย่างนี้ฉันเสียหายนะรู้ไหม ฉันโสดยะ” เมื่อแอมกล่าวออกมาอย่างนั้น อาร์ทไม่รอช้าหยิบหนังยางที่อยู่บนโต๊ะของตัวเอง พุ่งตรงมาคุกเข่าต่อหน้าของแอมในทันที“แอมครับ เราลองมาคบกันดูไหมครับ ถ้าผมจะไม่ได้ร่ำรวยอะไร แต่ก็รักคุณทั้งหมดของหัวใจเลยนะครับ หนังยางเส้นนี้เป็นเครื่องพิสูจน์ความรักของผม..” อาร์ททำท่าเหมือนกำลังขอแต่งงานกับผู้หญิงคนหนึ่งด้วยหนังยาง แอมที่เห็นอย่างนั้นก็ดึงหน้าเล็กน้อยก่อนจะกล่าวอย่างประชดประชัน“การงานก็ตั้งดี แต่แหวนที่ให้สาวกลับเป็นหนังยางเนี่ยนะ เชอะ...” แอมกล่าวพร้อมกับหันหน้าหลับตาไปทางอื่น ก่อนจะยื่นมือมาทางอาร์ท เพื่อให้เขาสวมแหวนหนังยางให้กับเธอ อาร์ทไม่รอช้าสวมแหวนให้กับแอมในทันที แต่มันกลับไม่ใช่หนังยางอย่างที่เธอเข้าใจ อาร์ทหยิบแหวนออกมาจากกระเป๋าเสื้อด้านใน มันเป็นแหวนเพชรน้ำงามหลายกะรัต เมื่อแอมรู้สึกถึงน้ำหนักที่เปลี่ยนไปก็ลืมตาหันหน้ามามองที่นิ้วของตัวเอง มันทำให้เธอเขินมากกว่าเดิม ตอนแรกกะจะแค่แกล้งปาร์คกับน้ำทิพย์เฉยๆ แต่ไม่คิดว่าจะเป็นเธอเองที่โดนแกงอย่างนี้ ปาร์คและน้ำทิพย์มองฉากนี้พร้อมกับคิดในใจในทางเดียวกัน ‘ไม่คิดว่าหัวหน้าจะมีมุมนี้กับเขาด้วยแหะ .. แต่ถือว่าโรแมนติกใช้ได้’ ปาร์คคิด‘เมื่อกี้ยังแซวพวกเราอยู่เลย เผลอแป๊บเดียวก็มาหวานต่อหน้ากันเสียแล้ว.. แต่ก็อยากได้แบบนี้บ้างจัง’ น้ำทิพย์กล่าวในใจพร้อมกับหันไปมองผู้ชายคนที่เธอสนใจบ้าง แต่ปาร์คก็ได้แต่เกาไปที่แก้มเหมือนกับว่าเขาไม่ได้เตรียมอะไรอย่างนี้มาให้กับเธอ แน่นอนว่ามันทำให้น้ำทิพย์งอนแก้มป่องเลยทีเดียว แต่จู่ๆผมของเธอก็ถูกเสยไปด้านหลังทั้งหมด ก่อนที่จะมีอะไรมาคล้องไว้ที่คอของเธอ มันเป็นสร้อยเงินตรงกลางมีเม็ดไม่เล็กไม่น้อยประดับอยู่ และมันกะทันหันมากที่จู่ๆปาร์คก็มาทำอย่างนี้ให้กับเธอ น้ำทิพย์เอามืออุบไว้ที่ปากพร้อมกับน้ำตาซึมๆด้วยความดีใจ“สร้อยเส้นนี้ผมให้กับคุณนะครับน้ำทิพย์.. คุณสวยมากเลยครับเวลานี้..” ปาร์คกล่าวข้างๆหูของเธอ แน่นอนว่าน้ำทิพย์ก็หันหลังกลับไปกอดกับชายผู้ที่ให้สร้อยเส้นนี้กลับเธอ“ขอบคุณมากนะคะปาร์ค.. ฉันจะสวมมันไว้ตลอดเวลาเลยค่ะ” น้ำทิพย์กล่าว และกอดปาร์คเอาไว้แน่น ทั้งสองกอดกันท่ามกลางสีหน้าของอาร์ทและแอมที่ทำออกมาเหมือนกัน ประมาณว่า ‘เอิ่ม’ เผลอแป๊บเดียวก็กลับมาหวานกันสะอย่างงั้น“เอาล่ะๆๆ พอแค่นั้นแหละ ..มาๆคุยงานกันได้.. น่าหมั่นไส้มันจริงๆเลยเนอะที่รัก..” อาร์ทกล่าวออกมาอย่างเหลืออดกับทั้งสองจริงๆ พวกที่เพิ่งรู้หัวใจตัวเองก็อย่างนี้แหละนะ ก่อนที่เขาจะได้หันหน้าไปไหน มือของแอมก็มาจับไว้ที่หน้าของเขาก่อนจะจุ๊บลงไปบนแก้มทั้งสองข้างของอาร์ท“รางวัลสำหรับแหวนค่ะอาร์ท เราจะปล่อยให้พวกเขาเล่นใหญ่กว่าเราได้ยังไงจริงไหม..” อาร์ทที่ได้ยินก็ยิ้มออกมาก่อนจะเข้าไปหอมแก้มคืนบ้าง แต่ก็ถูกแอมผลักออกมา ก่อนที่เธอจะทำนิ้วขึ้นมาส่ายประมาณ ‘โนๆๆ’ อะไรประมาณนี้“ทำงานก่อนค่ะ..” จากนั้นเธอก็หันไปนั่งที่โซฟาพร้อมกับยิ้มอ่อนๆ อาร์ทที่ถูกทำอย่างนั้นเขาก็เกาหัวอย่างเขินๆ ท่ามกลางเสียงหัวเราะของปาร์คและน้ำทิพย์ พวกเขาปรับอารมณ์กันเล็กน้อยก่อนจะมานั่งคุยเรื่องงานอย่างเป็นจริงเป็นจังได้เสียที“ที่ผมเรียกทั้งสองมาวันนี้ก็เพราะเรื่องของคุณดาว เธอเริ่มขายข้อมูลของเราไปแล้ว เท่าที่รู้ข้อมูลเหล่านั้นถูกขายให้กับนักธุรกิจชาวจีนแผ่นดินใหญ่ จางชีหลง เจ้าของบริษัทคู่แข่งมาแรง บริษัทอินเตอร์ไพร์ ..ตัวของคุณเจษตอนนี้ก็ถูกปล่อยตัวออกไปอย่างลับๆเมื่อคืนนี้ คาดว่าพวกเขาจะหนีออกนอกประเทศไปแล้วในตอนนี้..” อาร์ทกล่าวพร้อมกับปาร์คที่เปิดข้อมูล รูปภาพในแท็บเล็ตประกอบไปด้วย“ไม่น่าล่ะ วันนี้ฉันยังไม่เห็นดาวมาทำงานเลย มันเป็นเพราะอย่างนี้นี่เอง..” น้ำทิพย์เพิ่งจะเข้าใจเหตุผลว่าทำไมวันนี้ยัยตัวแสบยังไม่มาทำงานอีก มันเป็นเพราะอย่างนี้นี่เอง“แล้วดาวเธอได้ขายข้อมูลในส่วนไหนไปบ้างคะ แอมจะได้ติดต่อกับลูกค้าของเราเอาไว้ล่วงหน้า ความเชื่อของบริษัทถือว่าสำคัญที่สุดในตอนนี้..” เธอเองก็เจ็บใจเล็กน้อยที่อุตส่าห์วางแผนมาอย่างดี แต่ดาวกลับลงมือไปก่อนที่เธอจะทำอะไรได้ ตอนนี้คงจะต้องเป็นแผนเกี่ยวกับการป้องกันเอาไว้ก่อน“เรื่องนั้นไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้นแหละครับแอม ผมกับปาร์คจัดการเรียบร้อยแล้ว.. อย่างที่เคยบอกไปก่อนหน้านี้ว่าผมมีแผนของตัวเองกันเอาไว้แล้ว ข้อมูลทั้งหมดที่คุณดาวได้ขายออกไปมันเป็นข้อมูลปลอมทั้งหมด และพวกเขาทั้งสองคนทั้งจางชีหลง และทั้งตัวของคุณดาวเองจะได้รู้ผลการกระทำของพวกเขาในเร็วๆนี้อย่างแน่นอน..” อาร์ทกล่าวพร้อมกับยิ้มออกมา สองสาวก็ตั้งใจรอฟังสิ่งที่อาร์ทกำลังจะกล่าว ส่วนปาร์คก็ได้แต่ส่ายหัว พร้อมกับบ่นกับตัวเองในใจ ‘หัวหน้าได้ทำอะไรที่ไหน นอกจากพูดสั่ง.. ผมต่างหากที่เป็นคนทำเองทั้งหมด..’ ปาร์คก็ได้แต่บ่นเท่านั้น เขามีหน้าที่เพียงแค่ทำๆไปเท่านั้น อาร์ทที่เห็นว่าปาร์คมีอาการ และเขาก็รู้ว่าปาร์คคิดอะไรอยู่ “จริงๆก็เป็นความคิดของผมล่ะนะ แต่ว่าคนที่ลงมือทำจริงๆเป็นปาร์ค อย่างนั้นควรถามที่เขา แล้วก็คุณน้ำทิพย์อย่าลืมให้รางวัลเจ้าปาร์คมันด้วยล่ะครับ หลังจากที่ผมบอกว่าคุณดาวเริ่มเคลื่อนไหว เขาก็นั่งทำแผนทั้งคืนเลยนะครับเนี้ย แถมยังบอกว่า ‘ทำเพื่อคุณน้ำทิพย์’ หืออขนลุกเลยครับตอนนั้น..” อาร์ทกล่าวพร้อมกับสายตาของน้ำทิพย์ที่อยากจะเข้าไปจูบชายคนรักเลยทันที ปาร์คที่เห็นสายตาคู่นั้นเขาก็แทบอยากจะกระโดดไปกอดหัวหน้าจอมเจ้าเล่ห์ของเขาเลยในตอนนี้ แอมที่รู้ทัน และเห็นพวกอาร์ทกะพริบตาให้กับปาร์คก็เข้าใจในทันที ‘หลังจากนี้ฉันจะต้องคอยรับมือกับเจ้าปลาไหลสองตัวนี้.. ตัวหนึ่งเป็นเจ้าตัวนิ่งๆแต่ร้ายลึก ส่วนอีกตัวนี้ปัญหาสุด เจ้าตัวนี้มันเจ้าเล่ห์หลายชั้นหลายขั้นตอน.. แต่ว่าเราก็ต้องรับมือให้ได้..แต่ครั้งนี้จะปล่อยไปก่อนก็แล้วกัน..’ มันก็นานมากแล้วที่เธอไม่ได้เห็นเพื่อนสาวของเธอมีความสุขอย่างนี้ ตั้งแต่เธอรักกับปาร์ค น้ำทิพย์ก็เปลี่ยนไปเยอะมาก และมันก็เป็นในแนวทางที่ดี..

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 64

คล้ายกับเรื่องรองประธานของฉันเป็นสายลับ ที่คุณอ่าน

รองประธานของฉันเป็นสายลับ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 64

คล้ายกับเรื่องรองประธานของฉันเป็นสายลับ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้