ลิขิตรัก ข้ามจักรวาล

     เจ้ายักษ์ลูคัสหัวเสีย! ที่ปล่อยเหยื่อตัวสำคัญรอดไปได้มันกัดกรามดัง กรอดๆ! มือกำหมัดไว้แน่น!  ได้แต่เก็บความเจ็บแค้นนี้ไว้ แล้วเอ่ยอย่างเสียงดังว่า 
       ลูคัสTalk:
       " ข้าสาบาน! ข้าจะลากตัวเจ้ามาสังเวย ให้เจ้านายของข้าให้จงได้! "
       " ข้าจะฆ่าเจ้า! อ๊ากกก!! "
       อัลคาเซียภูติสาวน้ำแข็งครึ่งเสี้ยวมนุษย์เป็นธิดาองค์แรกของ ไซเฟอร์ ราชาแห่งโคลคิงด้อมพ์      เธอเป็นบุตรสาวที่เกิดจากอวาตาร์น้ำแข็งไซเฟอร์ กับ อายาเนะ มนุษย์กึ่งภูติ     อายาเนะให้กำเนิดบุตรแก่ไซเฟอร์เป็นแฝด หลังจากนั้น อายาเนะ ถูกป้ายสีจากผู้ที่ทรยศหักหลัง นางจึงโดนเนรเทศให้ออกจากดาวเคราะห์หิน    โดยที่ไซเฟอร์ให้ลูกแฝดคนน้องอยู่กับตน อายาเนะจึงได้พาลูกแฝดคนพี่กลับไปยังโลกมนุษย์ของเธอ          ยานอวกาศไพโอเนียร์17/2062 ขับเคลื่อนกระโดดข้ามจักรวาลอวกาศ เร็วจี๋ยิ่งกว่า4G เหมือนไทม์แมชชีนทะลุข้ามเวลายังไงยังงั้น เพียงชั่วอึดใจก็ถึงที่หมาย
      เฟี้ยววว!~ คึ่กๆ!คึ่กๆ!ตึก!ฝึบ! ฟู่!!
   ยานไพโอเนียร์17/2062 โผล่กลางอากาศลงจอดบนดาดฟ้าตึกร้างสูงราว20ชั้น เห็นจะได้ ประตูเหล็กด้านหลังยานถูกเปิดออก
          ฟี๊บบบ!~ ครืด! ครืด! ตึ้ง!! 
          ผู้ทำหน้าที่เป็นกัปตันยานอวกาศปลดเข็มขัดนิรภัย แล้วเอนกายบิดขี้เกียจบนเบาะเก้าอี้ด้วยความเมื่อยล้า ราวกับว่านั่งมันมาไม่ต่ำกว่า3ชม. ทั้งๆที่เขาใช้เวลาเดินทางไปและกลับโลก ดาวเคราะห์หินในครั้งนี้แค่20นาทีเท่านั้น        เขาหันหลังให้กับแผงควบคุมขับเคลื่อน เพื่อจะเดินออกจากตัวยานที่ด้านหลัง ซึ่งประตูได้เปิดรอไว้อยู่แล้ว 
    เซกิริว Talk:                                           " เฮ้ยยย!!! "
     ชายหนุ่มผิวขาว ผมสีเข้มร่างสูงโปร่ง กำลังเดินผิวปากอย่างอารมณ์ดี เตรียมจะลงจากยานหาอะไรในตู้เย็นกินรองท้อง แต่เขาก็ต้องชะงัก! ด้วยความตกใจ!            เมื่อได้เจอกับร่างหญิงสาวที่นอนหมดสติอยู่ตรงหน้า เขาพึมพำในลำคอเบาๆด้วยความสงสัยว่า เธอเป็นใครมาจากไหนและมาอยู่ในยานของเขาได้อย่างไร
    เซกิริวTalk:
                  " ไปไงมาไงวะเนี่ยะ! "
       เจ้าของยานยืนครุ่นคิดได้สักพักเขาก็ตัดสินใจอุ้มร่างน้อยๆของเธอ ขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน ด้วยความระมัดระวัง และพาตรงไปที่โซฟาสีน้ำตาลที่ถูกปูคลุมด้วยขนสัตว์เทียมลายเสือดาว       เขาค่อยๆวางร่างหญิงสาวลงอย่างเบามือเพราะ เขาสังเกตุเห็นแล้วว่าหัวไหล่ข้างขวาเธอมีบาดแผล
    เซกิริวTalk:
                           " เธอ...บาดเจ็บนี่!? "
        หนุ่มตาสีฟ้าก้มหน้าลงพิจารณาบาดแผลเพื่อจะทำการปฐมพยาบาลเบื้องต้นให้เธอ แต่ เมื่อเขามองดูบาดแผลให้ดี เขาก็ต้องตกใจกับสิ่งที่เขาเห็นอีกครั้งจนร้องอุทานขึ้นว่า
     เซกิริวTalk:
            " ฮึ้ย!! อะไรหน่ะ! สีฟ้า! เลือดเป็นสีฟ้า! "
    ชายหนุ่มนั่งนิ่ง! งงและทึ่งกับสิ่งที่ประจักษ์ต่อสายตาเป็นอย่างมาก
   เซกิริวTalk:
       " เธอ..เป็นใครกันแน่! เธอมาจากไหนนะ สาวน้อย?       คำถามกับความสงสัยเริ่มมีเกิดขึ้นในหัวของเขา แต่มันก็ยังทำอะไรไม่ได้ในตอนนี้เพราะ จิตสำนึกเขาสั่งว่า ให้รีบช่วยชีวิตรักษาบาดแผล ให้สาวน้อยปริศนานี้ ก่อนที่แผลของเธอจะติดเชื้อและ อาจถึงแก่ชีวิตได้      เพราะ... บาดแผลนี้ก็ดูลึกและกว้างเอาการอยู่ทีเดียว เวลากว่า12ชม. ที่หญิงสาวผู้นี้นอนหลับหมดสติอยู่บนโซฟาตัวโปรดของเซกิริว      หนุ่มนัยน์ตาสีฟ้าเจ้าของยานไพโอเนียร์17 ที่สาวเจ้าพลัดหลงติดขึ้นมาอยู่บนยาน เมื่อตอนที่เขาออกไปท่องอวกาศเพื่อหาโลกใบใหม่ให้กับมนุษย์
     อัลคาเซียTalk:
                          " อือ!... อืม!... "
      สาวน้อยปริศนา เริ่มรู้สึกตัว เปลือกตาที่เคลือบด้วยกลิสเตอร์สีชมพูอ่อนๆ ดูตัดกับขนตา ดกดำ และ งอนยาว บนใบหน้าเนียนใส     หญิงสาวกำลังลืมตา สายตาก็ค่อยๆมองกวาดไปรอบๆสิ่งที่อยู่รอบตัว ห้องสี่เหลี่ยมสีเทา ดูรกไปด้วยข้าวของ ที่วางระเกะระกะทั่วห้อง     อัลคาเซียTalk:
               " ที่นี่! ที่ไหน !? " 
       น้ำเสียงที่แผ่วเบา เอ่ยขึ้น อย่างไร้เรี่ยวแรง เธอพยายามพยุงร่างของตัวเอง ให้ลุกขึ้น หมายจะลงจากที่นอน เพราะภาพสุดท้ายที่เธอจำได้คือ เธอกำลังไล่ล่า ฆ่าฟันกับเจ้าอมนุษย์ยักษ์ลูคัสอยู่ แล้วก็ จำอะไรไม่ได้อีก
      อัลคาเซียTalk:
               " โอ๊ย!!! " 
        เสียงร้องด้วยความเจ็บ ปวด มือข้างซ้าย ก็ตะปบลงบนไหล่ขวาของตัวเอง อัลคาเซียTalk:
        " โอ๊ย!! ซี้ด! เจ็บ! เจ็บจัง! " 
      เธอร้องเสียงหลงเพราะเจ็บบาดแผล! เสียงร้องของเธอนั้น ทำให้เจ้าของห้อง ที่กำลังฟุ้บหลับอยู่บนโต๊ะกระจกรับแขก สะดุ้ง!ตื่น!
         เซกิริวTalk:
           " ตื่นแล้วเหรอ? นี่! คุณ! ค่อยๆสิ เดี๋ยวก็หกล้มแขน,ขา กระแทกเป็นอะไรไป อีกหรอก "
           " อยู่นิ่งๆก่อนอย่าพึ่งขยับมาก แผลพึ่งเย็บเสร็จ มันจะกระเทือน "
       ชายหนุ่มร่ายยาวเป็นชุด เชิงดุ ปนความรู้สึกเป็นห่วง หญิงสาวเงยหน้า ขึ้นมองเจ้าของเสียงที่ทุ้มต่ำฟังดูน่ากลัว แต่ แววตาสีฟ้าของเขาเป็นประกายและอ่อนโยนมาก       มันบ่งบอกให้อีกฝ่าย รู้สึกได้ถึงความเป็นห่วง จากน้ำเสียงที่เขาพูดเช่นนั้น หนุ่มตาสีฟ้า รีบลุก ขยับเข้ามาประคองร่างอันบอบบาง ที่ตอนนี้ ร่างของเธอร่วงลงมากองอยู่ที่พื้นห้อง ตั้งแต่เมื่อกี้
         เซกิริวTalk:
            " มา! ผมช่วย! " 
         แต่ทว่า อีกฝ่ายขยับ ท่าทางตั้งรับและ ถอยหนีให้ไว สายตาของเจ้าหล่อนดูไม่เป็นมิตรกับเขาเอาเสียเลยในตอนนี้          สัญชาตญาณเมื่อพบเจอคนแปลกหน้า ต้องระวังภัยปกป้องตัวเอง ซึ่งเธอแสดงออกได้อย่างชัดเจนในขณะนี้
       เซกิริวTalk:
             " ไม่! ไม่ต้องกลัว! ไม่ต้องกลัว นะ! ผมไม่ทำอะไรคุณหรอก ใจเย็นนะ! ไว้ใจผม นะ! "
  " ผมไม่ทำร้ายคุณแน่นอน! ไม่ต้องกลัวนะ "
       หนุ่มเจ้าบ้าน รีบออกตัว ยกมือผายขึ้น บังหน้า1ศอก ทั้งเจรจาให้สาวปริศนาที่อยู่ตรงหน้า ผ่อนคลายลงบ้าง     สายตาของเขา ที่สื่อ ถึงความจริงใจ แววตา ที่กำลังมองเธอด้วยความอ่อนโยน เซ้นท์ของหญิงสาวรับรู้ได้     ว่ามันจริง ความกลัวความระแวงที่เธอมีอยู่ตอนนี้จึงเริ่มอ่อนลง
        เซกิริวTalk:
               " ขอให้ ผม! ได้ช่วยคุณ นะ! คุณกำลังเจ็บ "
               " ผมแค่..อยากจะช่วยคุณ ประคองคุณลุกขึ้นไปนั่ง บนโน้น! "
         เซกิริวบอก มือพลางชี้ ไปที่โซฟา ที่อยู่ข้างหลังหญิงสาว
       เซกิริวTalk:
                         " นะ ! " 
           คำพูด เชิงขอร้องและ รอยยิ้มเบาๆของเขา ที่พยายามแสดงและ สื่อให้อีกฝ่ายเข้าใจและไว้เนื้อเชื่อใจเขา       หญิงสาวยังคงนิ่ง และมองหน้าชายหนุ่ม เหมือนกับว่า กำลังสแกนระบบความปลอดภัยของมนุษย์ที่อยู่ตรงหน้า ให้แน่ใจเสียก่อน โดยที่เธอ ไม่ได้พูดตอบอะไรเขาเลย      เซกิริวค่อยๆ เดินหน้าตรงเข้าหาหญิงสาว เบาๆ ช้าๆ พร้อมส่งมือข้างหนึ่ง ให้สาวเจ้าได้จับไว้ ฉุด ยันร่างของเธอให้ลุกขึ้น  เพื่อ กลับไปนั่งบนโซฟานุ่มตามเดิม ซึ่งเธอก็ยอมทำตามไม่ขัดขืนอะไรเหมือนทีแรก
       เซกิริวTalk:
                     " โอเค! ค่อยๆ นะ! ยังเจ็บแผลมากอยู่หรือเปล่า? "
        หญิงสาวส่ายหน้าเล็กน้อย แทนคำพูด เซกิริว ส่งเธอไว้ที่โซฟา แล้วเดินถอยห่างออกมา 3-4ก้าว    เขากางแขนออกเสมอไหล่ แล้วยิ้มกว้าง จนเห็นลักยิ้มบุ๋มชัด! อยู่เหนือมุมปากข้างซ้าย เขากล่าวต้อนรับอาคันตุกะสาวอย่างเป็นมิตร ว่า
      เซกิริวTalk:
        " ผม! ชื่อ.. เซิกิริว ที่นี่! คือ ห้องของผม มันดู.. รกหน่อยนะ อาจจะดูคับแคบไป สักนิด แต่..มันดีมากเลย สำหรับผม "
   " ยินดีต้อนรับนะ! เธอ... เอ่อ... ? " 
       เขาพูดทำนองนี้เพื่อ ให้คนฟังฝ่ายตรงข้าม บอกชื่อเสียง เรียงนาม ให้เขารู้บ้าง หญิงสาวนั่งมองท่าทีเขา แบบ งงๆ แล้วพูดกลับ ว่า
      อัลคาเซียTalk:
     " อัลคาเซีย! ข้าชื่อ อัลคาเซีย! "
          น้ำเสียงของเธอ ช่างหวาน เย็น ได้ยินแล้วรู้สึก มันไพเราะจับจิตจับใจ อย่างไรไม่รู้บอกไม่ถูก         เจ้าถิ่น ยิ้มด้วยความเป็นมิตรและจริงใจ อีกครั้ง พร้อมโค้งตัวลงเล็กน้อย แสดงถึงความสุภาพและให้เกียรติเธอมาก       จบตอน